γράφει : Αλεξάνδρα Τόμπρα
Σε κάθε στάδιο της 20ετούς «φούσκας» χρέους στις ΗΠΑ, είχαμε συνηθίσει να ακούμε από τη Fed ότι δεν ενέπιπτε στις αρμοδιότητες των κεντρικών τραπεζών η ανησυχία για το ανερχόμενο κόστος ιδιοκτησίας και την τιμή των περιουσιακών στοιχείων γενικότερα.
Στην ομιλία του στο Jackson Hole το 1999 ο Bernanke είχε τονίσει την ανάγκη να επικεντρωθούν οι κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ στο θέμα του πληθωρισμού. Η ομιλία αυτή ώθησε τον Alan Greenspan, να προσφέρει, στον ανερχόμενο τότε Bernanke, μια θέση στο συμβούλιο της Fed στην Ουάσινγκτον.
Επί του παρόντος, παραβλέποντας τις επερχόμενες πιστωτικές κατασχέσεις κάθε φορά που «σκάει» μια φούσκα χρέους, ο Bernanke υποστηρίζει ότι σκοπός της νομισματικής χαλάρωσης είναι η άνοδος των τιμών κατοικιών και η ευημερία της Wall. Επιπλέον, τονίζει ότι η άνοδος των μετοχών θα ενισχύσει την αγοραστική δύναμη και την καταναλωτική ροή, επικυρώνοντας τη νομισματική πολιτική της Fed. Η απόφαση της τελευταίας για αγορά ομολόγων ύψους 600 δις δολαρίων έως το καλοκαίρι του 2011 αποτελεί σωτήρια σανίδα για τον αμερικάνικο πληθωρισμό, ο οποίος εμφανώς τείνει σε αποπληθωρισμό…
Δικαιολογημένη θεωρείται -εν τέλει- η ανησυχία του προέδρου της Fed για την αμερικανική οικονομία, της οποίας το στεγαστικό χρέος αγγίζει το 350% του ΑΕΠ. Είναι σαφές ότι δεν θα μπορέσει να αντέξει τον αποπληθωρισμό για πολύ, επισημαίνουν οι αναλυτές.
Οι συνθήκες που προκύπτουν από τους δείκτες πληθωρισμού, ωστόσο, δεν αποτελούν ένδειξη αναγκαίας ανησυχίας για αύξηση της ρευστότητας σε σύντομη βάση. Είναι δυνατό, εν τούτοις, η Αμερική να παρουσιάσει διπλή ύφεση το επόμενο έτος, κατά τους αναλυτές, καθώς ο κλοιός των δημοσιονομικών μέτρων θα στενεύει, και με γνώμονα την ανανέωση των φορολογικών περικοπών της κυβέρνησης Μπους από το Κογκρέσο.
Παρ’ όλα αυτά, τα σενάρια αποπληθωρισμού δεν επαληθεύονται από την ιστορία. Για παράδειγμα, στην Ιαπωνία, η οποία περίμενε 11 χρόνια για να δρομολογηθεί το πακέτο νομισματικής στήριξής της, οι τιμές σταμάτησαν να μειώνονται και δεν υπάρχει ένδειξη ότι ο αποπληθωρισμός δεν μπόρεσε να αντιστραφεί. Ακόμη, γενικότερα, η αμερικανική οικονομία έχει αποδειχθεί αρκετά ισχυρή, αφού σε περίοδο που το παγκόσμιο οικονομικό συνέδριο συντελούνταν από πέντε -και όχι 20 μέλη- το δολάριο υπήρξε τόσο ισχυρό που χρειάστηκε συντονισμένη δράση από τους G5 για να κινηθεί προς τα κάτω.
Ανεπίσημη επιδίωξη του Bernanke, τελικά, φέρεται να είναι η υποτίμηση του αμερικανικού δολαρίου έναντι των νομισμάτων της Ελβετίας, Αυστρίας και Καναδά, καθώς και έναντι του ιαπωνικού γιέν. Η διαρροή χρήματος από τις ΗΠΑ τελικά επιτεύχθηκε με στόχο τις αναδυόμενες αγορές.
Οι αναλυτές συγκλίνουν στο ότι η πορεία της αμερικανικής οικονομίας θα συνεχίσει ως εξής –είτε τα θύματα του δεύτερου γύρου νομισματικής χαλάρωσης (QE2) θα αντιταχθούν στην Fed με «ποσοτική σύσφιξη» (Quantative Tightening) ή οι τιμές βασικών εμπορευμάτων θα ανέβουν στα ύψη, εξουδετερώνοντας μεγάλο μέρος του QE2 και παράλληλα κάθε σενάριο αποπληθωρισμού...
Μίνα Κωστοπούλου
www.bankingnews.gr
Επί του παρόντος, παραβλέποντας τις επερχόμενες πιστωτικές κατασχέσεις κάθε φορά που «σκάει» μια φούσκα χρέους, ο Bernanke υποστηρίζει ότι σκοπός της νομισματικής χαλάρωσης είναι η άνοδος των τιμών κατοικιών και η ευημερία της Wall. Επιπλέον, τονίζει ότι η άνοδος των μετοχών θα ενισχύσει την αγοραστική δύναμη και την καταναλωτική ροή, επικυρώνοντας τη νομισματική πολιτική της Fed. Η απόφαση της τελευταίας για αγορά ομολόγων ύψους 600 δις δολαρίων έως το καλοκαίρι του 2011 αποτελεί σωτήρια σανίδα για τον αμερικάνικο πληθωρισμό, ο οποίος εμφανώς τείνει σε αποπληθωρισμό…
Δικαιολογημένη θεωρείται -εν τέλει- η ανησυχία του προέδρου της Fed για την αμερικανική οικονομία, της οποίας το στεγαστικό χρέος αγγίζει το 350% του ΑΕΠ. Είναι σαφές ότι δεν θα μπορέσει να αντέξει τον αποπληθωρισμό για πολύ, επισημαίνουν οι αναλυτές.
Οι συνθήκες που προκύπτουν από τους δείκτες πληθωρισμού, ωστόσο, δεν αποτελούν ένδειξη αναγκαίας ανησυχίας για αύξηση της ρευστότητας σε σύντομη βάση. Είναι δυνατό, εν τούτοις, η Αμερική να παρουσιάσει διπλή ύφεση το επόμενο έτος, κατά τους αναλυτές, καθώς ο κλοιός των δημοσιονομικών μέτρων θα στενεύει, και με γνώμονα την ανανέωση των φορολογικών περικοπών της κυβέρνησης Μπους από το Κογκρέσο.
Παρ’ όλα αυτά, τα σενάρια αποπληθωρισμού δεν επαληθεύονται από την ιστορία. Για παράδειγμα, στην Ιαπωνία, η οποία περίμενε 11 χρόνια για να δρομολογηθεί το πακέτο νομισματικής στήριξής της, οι τιμές σταμάτησαν να μειώνονται και δεν υπάρχει ένδειξη ότι ο αποπληθωρισμός δεν μπόρεσε να αντιστραφεί. Ακόμη, γενικότερα, η αμερικανική οικονομία έχει αποδειχθεί αρκετά ισχυρή, αφού σε περίοδο που το παγκόσμιο οικονομικό συνέδριο συντελούνταν από πέντε -και όχι 20 μέλη- το δολάριο υπήρξε τόσο ισχυρό που χρειάστηκε συντονισμένη δράση από τους G5 για να κινηθεί προς τα κάτω.
Ανεπίσημη επιδίωξη του Bernanke, τελικά, φέρεται να είναι η υποτίμηση του αμερικανικού δολαρίου έναντι των νομισμάτων της Ελβετίας, Αυστρίας και Καναδά, καθώς και έναντι του ιαπωνικού γιέν. Η διαρροή χρήματος από τις ΗΠΑ τελικά επιτεύχθηκε με στόχο τις αναδυόμενες αγορές.
Οι αναλυτές συγκλίνουν στο ότι η πορεία της αμερικανικής οικονομίας θα συνεχίσει ως εξής –είτε τα θύματα του δεύτερου γύρου νομισματικής χαλάρωσης (QE2) θα αντιταχθούν στην Fed με «ποσοτική σύσφιξη» (Quantative Tightening) ή οι τιμές βασικών εμπορευμάτων θα ανέβουν στα ύψη, εξουδετερώνοντας μεγάλο μέρος του QE2 και παράλληλα κάθε σενάριο αποπληθωρισμού...
Μίνα Κωστοπούλου
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών