Η ιταλική κυβέρνηση θα πρέπει να εφαρμόσει με ορθό τρόπο τα μέτρα στήριξης της ανάπτυξης, τονίζει ο El-Erian
Έμμεσα υπέρ της ιταλικής κυβέρνησης τάσσεται ο Mohamed El-Erian σε άρθρο του που δημοσιεύεται στο Project Syndicate, τονίζοντας ότι η απόφασή της Ρώμης να πάει κόντρα στην «ορθόδοξη» άσκηση πολιτικής, δεν αποτελεί κατ’ ανάγκη κάτι αρνητικό.
Αρκεί, βέβαια, η ιταλική κυβέρνηση όντως να εφαρμόσει όλα τα μέτρα που έχει προαναγγείλει για τη στήριξη της ανάπτυξης της τρίτης ισχυρότερης οικονομίας της Ευρωζώνης.
Έχοντας εκλεγεί με εντολή να προωθήσουν ταχύτερη και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξη, οι ιταλικές αρχές επιδιώκουν μια πιο επεκτατική δημοσιονομική πολιτική.
Ωστόσο, ο προϋπολογισμός τους "απορρίφθηκε" από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη "μη συμμόρφωση" του με τους κανόνες για το έλλειμμα της ΕΕ.
Ως εκ τούτου, η Moody's υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της Ιταλίας με αποτέλεσμα να βρίσκεται μόλις μία βαθμίδα πάνω από το επίπεδο «junk», δηλώνοντας ανήσυχη για το χρέος της χώρας και τις υπερβολικές προβλέψεις ανάπτυξης της κυβέρνησης.
Με τους ηγέτες της Ιταλίας να επιμένουν ότι δεν έχουν "Σχέδιο Β", οι αποδόσεις των ομολόγων επέστρεψαν στα επίπεδα που βρίσκονταν στο ζενίθ της κρίσης του ευρώ.
Και καθώς το κόστος δανεισμού τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα αυξάνεται, ορισμένοι παρατηρητές αρχίζουν να ανησυχούν για τις επιπτώσεις στο ιταλικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Στην πραγματικότητα, ορισμένοι μάλιστα έχουν προχωρήσει μέχρι να υποστηρίξουν ότι η Ιταλία θέτει μια υπαρξιακή απειλή για την ευρωζώνη.
Άλλοι όμως το απορρίπτουν ως υπερβολή, δεδομένου ότι η Ιταλία εξακολουθεί να διαθέτει θετικό βραχυπρόθεσμο προφίλ εξυπηρέτησης χρέους, πλεόνασμα προϋπολογισμού και πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών καθώς και σημαντικό παραγωγικό δυναμικό.
Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ιταλία και οι προοπτικές της μακροπρόθεσμης ανάπτυξής της, οφείλονται και στη χαλάρωση της ανάπτυξης της Ευρώπης αλλά και στη σταδιακή μείωση της ρευστότητας στο σύνολο του συστήματος, καθώς η ΕΚΤ προχωρά σε ολοκλήρωση του QE.
Για να αντιμετωπίσει αυτές τις αρνητικές πιέσεις η Ιταλία επιλέγει να στηρίξει την ανάπτυξη μέσω δημοσιονομικής επέκτασης.
Όσον αφορά το μέλλον, πολλά θα εξαρτηθούν από το εάν το μεγάλο στοίχημα πολιτικής της Ιταλίας μπορεί να συμφιλιωθεί με τους κανόνες και την καθοδήγηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Μην κάνετε όμως κανένα λάθος: οι παγκόσμιοι παράγοντες θα διαδραματίσουν επίσης σημαντικό ρόλο, καθορίζοντας τον χρόνο που θα χρειαστεί η Ιταλία και η Επιτροπή να επιλύσουν τις διαφορές τους.
Το πώς εξελίσσονται οι περιφερειακοί και διεθνείς παράγοντες θα έχει σημαντικές συνέπειες για τα ιταλικά spreads.
Μια ομαλή μετάβαση πολιτικής θα παράσχει χώρο για την εξέλιξη της οικονομικής στρατηγικής της κυβέρνησης, ενώ μια απότομη μεταστροφή θα δημιουργούσε σημαντικές προκλήσεις με τη μορφή αυστηρότερων όρων χρηματοδότησης για την ιταλική κυβέρνηση και τον ιδιωτικό τομέα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που μια νεοεκλεγείσα κυβέρνηση αμφισβήτησε την οικονομική ορθοδοξία στον προηγμένο κόσμο (το φαινόμενο συνήθως συνδέεται περισσότερο με τις αναδυόμενες οικονομίες).
Μετά την ανάληψη των καθηκόντων του τον Ιανουάριο του 2015, o ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλααδα θέλησε να εφαρμόσει μία διαφορετική πολιτική από αυτήν των προκατόχων του στην εξουσία, αλλά όταν βρέθηκε υπό την απειλή να εκδιωχθεί απο την Ευρωζώνη τελικά υπέκυψε στην πολιτική ορθοδοξία.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η κυβέρνηση Trump προώθησε ένα δημοσιονομικό «πακέτο» στήριξης, μειώνοντας τους φόρους και αυξάνοντας τις κρατικές δαπάνες σε μια εποχή όπου η αμερικανική οικονομία αναπτύσσεται ήδη γρήγορα λόγω της υψηλότερης κατανάλωσης και των επιχειρηματικών επενδύσεων.
Ομοίως, η Τουρκία ήταν απασχολημένη με την επανεγγραφή των κανόνων διαχείρισης κρίσεων.
Μέχρι στιγμής, τουλάχιστον, η κυβέρνηση του Recep Tayyip Erdoğan κατάφερε να ξεπεράσει μια νομισματική κρίση χωρίς να αυξήσει επιθετικά τα επιτόκια ή να ζητήσει οικονομική υποστήριξη από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Η αυξανόμενη ελκυστικότητα των ανορθόδοξων πολιτικών προσεγγίσεων είναι το άμεσο αποτέλεσμα των ετών βραδείας και ανεπαρκούς ανάπτυξης, σε συνδυασμό με αυξανόμενες ανησυχίες σχετικά με την τριμερή ανισότητα (εισόδημα, πλούτο και ευκαιρίες).
Στην περίπτωση της Ιταλίας, λοιπόν, η ΕΕ πρέπει να παραμείνει ευέλικτη.
Ωστόσο, η ιταλική κυβέρνηση πρέπει επίσης να αποδείξει ότι είναι πολύ πιο σοβαρή η εφαρμογή των αλλαγών στην πλευρά της προσφοράς που απαιτούνται για να διατηρηθεί η ταχύτερη ανάπτυξη μακροπρόθεσμα.
www.bankingnews.gr
Αρκεί, βέβαια, η ιταλική κυβέρνηση όντως να εφαρμόσει όλα τα μέτρα που έχει προαναγγείλει για τη στήριξη της ανάπτυξης της τρίτης ισχυρότερης οικονομίας της Ευρωζώνης.
Έχοντας εκλεγεί με εντολή να προωθήσουν ταχύτερη και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξη, οι ιταλικές αρχές επιδιώκουν μια πιο επεκτατική δημοσιονομική πολιτική.
Ωστόσο, ο προϋπολογισμός τους "απορρίφθηκε" από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη "μη συμμόρφωση" του με τους κανόνες για το έλλειμμα της ΕΕ.
Ως εκ τούτου, η Moody's υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της Ιταλίας με αποτέλεσμα να βρίσκεται μόλις μία βαθμίδα πάνω από το επίπεδο «junk», δηλώνοντας ανήσυχη για το χρέος της χώρας και τις υπερβολικές προβλέψεις ανάπτυξης της κυβέρνησης.
Με τους ηγέτες της Ιταλίας να επιμένουν ότι δεν έχουν "Σχέδιο Β", οι αποδόσεις των ομολόγων επέστρεψαν στα επίπεδα που βρίσκονταν στο ζενίθ της κρίσης του ευρώ.
Και καθώς το κόστος δανεισμού τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα αυξάνεται, ορισμένοι παρατηρητές αρχίζουν να ανησυχούν για τις επιπτώσεις στο ιταλικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Στην πραγματικότητα, ορισμένοι μάλιστα έχουν προχωρήσει μέχρι να υποστηρίξουν ότι η Ιταλία θέτει μια υπαρξιακή απειλή για την ευρωζώνη.
Άλλοι όμως το απορρίπτουν ως υπερβολή, δεδομένου ότι η Ιταλία εξακολουθεί να διαθέτει θετικό βραχυπρόθεσμο προφίλ εξυπηρέτησης χρέους, πλεόνασμα προϋπολογισμού και πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών καθώς και σημαντικό παραγωγικό δυναμικό.
Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ιταλία και οι προοπτικές της μακροπρόθεσμης ανάπτυξής της, οφείλονται και στη χαλάρωση της ανάπτυξης της Ευρώπης αλλά και στη σταδιακή μείωση της ρευστότητας στο σύνολο του συστήματος, καθώς η ΕΚΤ προχωρά σε ολοκλήρωση του QE.
Για να αντιμετωπίσει αυτές τις αρνητικές πιέσεις η Ιταλία επιλέγει να στηρίξει την ανάπτυξη μέσω δημοσιονομικής επέκτασης.
Όσον αφορά το μέλλον, πολλά θα εξαρτηθούν από το εάν το μεγάλο στοίχημα πολιτικής της Ιταλίας μπορεί να συμφιλιωθεί με τους κανόνες και την καθοδήγηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Μην κάνετε όμως κανένα λάθος: οι παγκόσμιοι παράγοντες θα διαδραματίσουν επίσης σημαντικό ρόλο, καθορίζοντας τον χρόνο που θα χρειαστεί η Ιταλία και η Επιτροπή να επιλύσουν τις διαφορές τους.
Το πώς εξελίσσονται οι περιφερειακοί και διεθνείς παράγοντες θα έχει σημαντικές συνέπειες για τα ιταλικά spreads.
Μια ομαλή μετάβαση πολιτικής θα παράσχει χώρο για την εξέλιξη της οικονομικής στρατηγικής της κυβέρνησης, ενώ μια απότομη μεταστροφή θα δημιουργούσε σημαντικές προκλήσεις με τη μορφή αυστηρότερων όρων χρηματοδότησης για την ιταλική κυβέρνηση και τον ιδιωτικό τομέα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που μια νεοεκλεγείσα κυβέρνηση αμφισβήτησε την οικονομική ορθοδοξία στον προηγμένο κόσμο (το φαινόμενο συνήθως συνδέεται περισσότερο με τις αναδυόμενες οικονομίες).
Μετά την ανάληψη των καθηκόντων του τον Ιανουάριο του 2015, o ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλααδα θέλησε να εφαρμόσει μία διαφορετική πολιτική από αυτήν των προκατόχων του στην εξουσία, αλλά όταν βρέθηκε υπό την απειλή να εκδιωχθεί απο την Ευρωζώνη τελικά υπέκυψε στην πολιτική ορθοδοξία.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η κυβέρνηση Trump προώθησε ένα δημοσιονομικό «πακέτο» στήριξης, μειώνοντας τους φόρους και αυξάνοντας τις κρατικές δαπάνες σε μια εποχή όπου η αμερικανική οικονομία αναπτύσσεται ήδη γρήγορα λόγω της υψηλότερης κατανάλωσης και των επιχειρηματικών επενδύσεων.
Ομοίως, η Τουρκία ήταν απασχολημένη με την επανεγγραφή των κανόνων διαχείρισης κρίσεων.
Μέχρι στιγμής, τουλάχιστον, η κυβέρνηση του Recep Tayyip Erdoğan κατάφερε να ξεπεράσει μια νομισματική κρίση χωρίς να αυξήσει επιθετικά τα επιτόκια ή να ζητήσει οικονομική υποστήριξη από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Η αυξανόμενη ελκυστικότητα των ανορθόδοξων πολιτικών προσεγγίσεων είναι το άμεσο αποτέλεσμα των ετών βραδείας και ανεπαρκούς ανάπτυξης, σε συνδυασμό με αυξανόμενες ανησυχίες σχετικά με την τριμερή ανισότητα (εισόδημα, πλούτο και ευκαιρίες).
Στην περίπτωση της Ιταλίας, λοιπόν, η ΕΕ πρέπει να παραμείνει ευέλικτη.
Ωστόσο, η ιταλική κυβέρνηση πρέπει επίσης να αποδείξει ότι είναι πολύ πιο σοβαρή η εφαρμογή των αλλαγών στην πλευρά της προσφοράς που απαιτούνται για να διατηρηθεί η ταχύτερη ανάπτυξη μακροπρόθεσμα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών