Οι ανησυχίες σχετικά με τις διαφορές στη νομθεσία του Ηνωμένου Βασιλείου και αλλού περιγράφηκε ως ο κύριος λόγος για τον οποίο η Ελλάδα εξυπηρετεί το χρέος
Τις συνέπειες που μπορεί να έχει ένα κράτος που σχεδιάζει να αθετήσει τις υποχρεώσεις του εξετάζει σε νέα ανάλυσή της η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, στην οποία διαπιστώνεται ότι σταδιακά αποδομείται ο "μύθος του απρόσβλητου κράτους".
Ειδικότερα, νέες εμπειρικές ενδείξεις δείχνουν ότι οι αγωγές των πιστωτών κατά ενός κράτους, έχουν σημαντικό κόστος για το ίδιο το κράτος, με εκτεταμένες συνέπειες για την φερεγγυότητα μιας κυβέρνησης και της πρόσβασής της στις αγορές.
Σε αντίθεση με τις ιδιωτικές εταιρείες που υποβάλλονται σε διαδικασίες αφερεγγυότητας όταν παραβαίνουν τις υποχρεώσεις τους, οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να "εκκαθαριστούν" και μέχρι σήμερα.
Δεν υπάρχει μια αντίστοιχη υπερεθνική νομική εξουσία, διαπιστώνει η ΕΚΤ.
Εντούτοις, τα τελευταία χρόνια οι πιστωτές έχουν χρησιμοποιήσει με επιτυχία τα δικαστήρια για να πιέσουν ξένες κυβερνήσεις να βελτιώσουν τους όρους των αναδιαρθρώσεων του χρέους, να εξοφλήσουν πλήρως τις απαιτήσεις τους ή ακόμα και να απέχουν από αυτές τις διαδικασίες.
Η ανάλυση της ΕΚΤ βασίζεται στην πρώτη συστηματική συλλογή αγωγών κατά της αθέτησης χωρών κατά την περίοδο 1976 και 2010.
Σε αυτήν την περίοδο υπήρξαν 158 υποθέσεις διαφορών εναντίον 34 υποκείμενων κυρώσεων που ξεκίνησαν στις ΗΠΑ ή στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι τα εξειδικευμένα κεφάλαια κινδύνου χρέους έχουν γίνει πολύ πιο δραστήρια στα δικαστήρια από τις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Τα αμοιβαία κεφάλαια κινδύνου αντιπροσωπεύουν τώρα τα δύο τρίτα των νέων υποθέσεων, ακολουθώντας πιο επιθετικές νομικές στρατηγικές σε σύγκριση με άλλους τύπους πιστωτών.
Ως αποτέλεσμα αυτού, οι αγωγές κρατικού χρέους που έχουν κατατεθεί έχουν γίνει μεγαλύτερες, λιγότερο πιθανές να διευθετηθούν νωρίτερα και να είναι πιο πιθανό να συνεπάγονται προσπάθειες απόκτησης κρατικών περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό.
Χρησιμοποιώντας το νέο σύνολο δεδομένων, διαπιστώνεται ότι οι αγωγές έχουν σημαντικές συνέπειες στην πρόσβαση των κυβερνήσεων στις διεθνείς κεφαλαιαγορές.
Σε έτη κατά τα οποία οι πιστωτές αμφισβητούν τη φερεγγυότητα ενός κράτους και προσπαθούν να κατασχέσουν περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη, η έκδοση κρατικών χρεογράφων μειώνεται σχεδόν στο μηδέν.
Τα ευρήματα είναι ισχυρά όταν ελέγχονται για ένα πλήθος μακροοικονομικών, οικονομικών και πολιτικών ελέγχων.
Επιπλέον, οι συντελεστές για νομικές διαφορές παραμένουν σημαντικοί όταν εστιάζουμε μόνο μετά την κρίση.
Η περίπτωση της Ελλάδας (2011-σήμερα)
Από το 2011 πάνω από το 10% του ελληνικού αποθέματος ομολόγων διέπονται από ξένο δίκαιο και συνεπώς δεν μπορούν να ανταλλάσσονται μέσω της αναπροσαρμογής των CAC που χρησιμοποιήθηκαν για τα ομολογιακά δάνεια πριν από την αναδιάρθρωση του Μαρτίου του 2012.
Στο μεταξύ, μεγάλο μέρος ομολόγων υπό ξένο δίκαιο είχαν αγοραστεί από τους επενδυτές, δημιουργώντας συχνά δεσμευτικές θέσεις που θα εμπόδιζαν την ανταλλαγή από την πλειοψηφία των ομολογιούχων μέσω των υφιστάμενων.
Το 2011 και το 2012 διάφορα αμοιβαία κεφάλαια κινδύνου απειλούν να υποβάλουν αίτηση κατά της Ελλάδας σε περίπτωση που η κυβέρνηση δεν τους εξυπηρετήσει πλήρως.
Όταν η ανταλλαγή με ξένα νομικά ομόλογα ολοκληρώθηκε τελικά τον Απρίλιο του 2012, οι CAC είχαν αποτύχει για το μεγαλύτερο μέρος της σειράς.
Το αποτέλεσμα είναι ότι η Ελλάδα συνεχίζει να πληρώνει πλήρως και έγκαιρα τα εν λόγω επιτόκια, δηλαδή εξαγοράζοντας το 100% της ονομαστικής αξίας, χωρίς περικοπές, με αποτέλεσμα την μείωση του χρέους κατά 4,1 δισ. ευρώ σε σύγκριση με την πρότερη κατάσταση (άνω του 2% του ΑΕΠ του 2012).
Οι ανησυχίες σχετικά με τις διαφορές στη νομθεσία του Ηνωμένου Βασιλείου και αλλού περιγράφηκε ως ο κύριος λόγος για τον οποίο η Ελλάδα εξυπηρετεί το χρέος, καθώς επίσης η ελληνική κυβέρνηση στόχευε να επανέλθει στις αγορές ομολόγων αμέσως μετά την αναδιάρθρωση.
Η κάλυψη του διεθνούς Τύπου στις περιπτώσεις αθέτησης πληρωμών από τα κράτη
www.bankingnews.gr
Ειδικότερα, νέες εμπειρικές ενδείξεις δείχνουν ότι οι αγωγές των πιστωτών κατά ενός κράτους, έχουν σημαντικό κόστος για το ίδιο το κράτος, με εκτεταμένες συνέπειες για την φερεγγυότητα μιας κυβέρνησης και της πρόσβασής της στις αγορές.
Σε αντίθεση με τις ιδιωτικές εταιρείες που υποβάλλονται σε διαδικασίες αφερεγγυότητας όταν παραβαίνουν τις υποχρεώσεις τους, οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να "εκκαθαριστούν" και μέχρι σήμερα.
Δεν υπάρχει μια αντίστοιχη υπερεθνική νομική εξουσία, διαπιστώνει η ΕΚΤ.
Εντούτοις, τα τελευταία χρόνια οι πιστωτές έχουν χρησιμοποιήσει με επιτυχία τα δικαστήρια για να πιέσουν ξένες κυβερνήσεις να βελτιώσουν τους όρους των αναδιαρθρώσεων του χρέους, να εξοφλήσουν πλήρως τις απαιτήσεις τους ή ακόμα και να απέχουν από αυτές τις διαδικασίες.
Η ανάλυση της ΕΚΤ βασίζεται στην πρώτη συστηματική συλλογή αγωγών κατά της αθέτησης χωρών κατά την περίοδο 1976 και 2010.
Σε αυτήν την περίοδο υπήρξαν 158 υποθέσεις διαφορών εναντίον 34 υποκείμενων κυρώσεων που ξεκίνησαν στις ΗΠΑ ή στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι τα εξειδικευμένα κεφάλαια κινδύνου χρέους έχουν γίνει πολύ πιο δραστήρια στα δικαστήρια από τις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Τα αμοιβαία κεφάλαια κινδύνου αντιπροσωπεύουν τώρα τα δύο τρίτα των νέων υποθέσεων, ακολουθώντας πιο επιθετικές νομικές στρατηγικές σε σύγκριση με άλλους τύπους πιστωτών.
Ως αποτέλεσμα αυτού, οι αγωγές κρατικού χρέους που έχουν κατατεθεί έχουν γίνει μεγαλύτερες, λιγότερο πιθανές να διευθετηθούν νωρίτερα και να είναι πιο πιθανό να συνεπάγονται προσπάθειες απόκτησης κρατικών περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό.
Χρησιμοποιώντας το νέο σύνολο δεδομένων, διαπιστώνεται ότι οι αγωγές έχουν σημαντικές συνέπειες στην πρόσβαση των κυβερνήσεων στις διεθνείς κεφαλαιαγορές.
Σε έτη κατά τα οποία οι πιστωτές αμφισβητούν τη φερεγγυότητα ενός κράτους και προσπαθούν να κατασχέσουν περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη, η έκδοση κρατικών χρεογράφων μειώνεται σχεδόν στο μηδέν.
Τα ευρήματα είναι ισχυρά όταν ελέγχονται για ένα πλήθος μακροοικονομικών, οικονομικών και πολιτικών ελέγχων.
Επιπλέον, οι συντελεστές για νομικές διαφορές παραμένουν σημαντικοί όταν εστιάζουμε μόνο μετά την κρίση.
Η περίπτωση της Ελλάδας (2011-σήμερα)
Από το 2011 πάνω από το 10% του ελληνικού αποθέματος ομολόγων διέπονται από ξένο δίκαιο και συνεπώς δεν μπορούν να ανταλλάσσονται μέσω της αναπροσαρμογής των CAC που χρησιμοποιήθηκαν για τα ομολογιακά δάνεια πριν από την αναδιάρθρωση του Μαρτίου του 2012.
Στο μεταξύ, μεγάλο μέρος ομολόγων υπό ξένο δίκαιο είχαν αγοραστεί από τους επενδυτές, δημιουργώντας συχνά δεσμευτικές θέσεις που θα εμπόδιζαν την ανταλλαγή από την πλειοψηφία των ομολογιούχων μέσω των υφιστάμενων.
Το 2011 και το 2012 διάφορα αμοιβαία κεφάλαια κινδύνου απειλούν να υποβάλουν αίτηση κατά της Ελλάδας σε περίπτωση που η κυβέρνηση δεν τους εξυπηρετήσει πλήρως.
Όταν η ανταλλαγή με ξένα νομικά ομόλογα ολοκληρώθηκε τελικά τον Απρίλιο του 2012, οι CAC είχαν αποτύχει για το μεγαλύτερο μέρος της σειράς.
Το αποτέλεσμα είναι ότι η Ελλάδα συνεχίζει να πληρώνει πλήρως και έγκαιρα τα εν λόγω επιτόκια, δηλαδή εξαγοράζοντας το 100% της ονομαστικής αξίας, χωρίς περικοπές, με αποτέλεσμα την μείωση του χρέους κατά 4,1 δισ. ευρώ σε σύγκριση με την πρότερη κατάσταση (άνω του 2% του ΑΕΠ του 2012).
Οι ανησυχίες σχετικά με τις διαφορές στη νομθεσία του Ηνωμένου Βασιλείου και αλλού περιγράφηκε ως ο κύριος λόγος για τον οποίο η Ελλάδα εξυπηρετεί το χρέος, καθώς επίσης η ελληνική κυβέρνηση στόχευε να επανέλθει στις αγορές ομολόγων αμέσως μετά την αναδιάρθρωση.
Η κάλυψη του διεθνούς Τύπου στις περιπτώσεις αθέτησης πληρωμών από τα κράτη
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών