Forbes: Στόχος της Κίνας να θέσει υπό τον έλεγχο της την αλυσίδα εφοδιασμού από το Guangzhou έως την Ελλάδα
Οι υπερπόντιες επενδύσεις της Κίνας αυξάνονταν σταθερά εδώ και πολλά χρόνια, αλλά χρειάστηκε το πολιτικό σθένος του προέδρου Xi Jinping για να ενσωματώσει μια κάπως ανασταλτική, κατακερματισμένη προσπάθεια σε ένα συνεκτικό, στρατηγικό (και εν μέρει φιλόδοξο) πλαίσιο αξίας 1 τρισ. δολαρίων τονίζει το περιοδικό Forbes.
Όταν αυτό το φιλόδοξο επενδυτικό πλάνο συνδυάζεται με τις αυξανόμενες δυνατότητες του στρατού της Κίνας αλλά και των κινεζικών εταιριών, τότε δημιουργείται ένα ισχυρό όραμα γύρω από το οποίο η εξωτερική πολιτική της Κίνας θα λειτουργήσει στο προσεχές μέλλον.
Το σχέδιο "Μία ζώνη ένας δρόμος" (One Belt one Road), έχει σχεδιαστεί για να ενισχύσει οικονομικά και στρατηγικά τον ρόλο του Πεκίνου στον κόσμο, να ικανοποιήσει την πλεονασματική κατασκευαστική και βιομηχανική ικανότητα της Κίνας και να παράσχει διέξοδο για τα κινεζικά προϊόντα σε μια αυξανόμενη κατηγορία αγοραστών των αναδυόμενων αγορών.
Όπως παρατήρησε πρόσφατα ο παρατηρητής της Κίνας, ο David Ignatius, "η Κίνα οικοδομεί την υποδομή της εξουσίας".
Αναμφίβολα, η σοβαρότερη πρόκληση για το γεωστρατηγικό status quo έγκειται στο πρόγραμμα της Κίνας να κυριαρχεί στο δίκτυο θαλάσσιας εφοδιαστικής από την Ανατολική Ασία και τον Ινδικό Ωκεανό στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων των λιμανιών και των υποδομών.
Εν μέρει, αυτή η στρατηγική στοχεύει στην εξασφάλιση του ενεργειακού εφοδιασμού της Κίνας - δηλαδή των θαλάσσιων "γραμμών επικοινωνίας".
Είναι επίσης λογικό η Κίνα να επιδιώξει να αξιοποιήσει το ρόλο της, καθώς τα εμπορικά της συμφέροντα έχουν αυξηθεί, διευκολύνοντας τη χρηματοδότηση της κατασκευή υποδομών που επιτρέπει τόσο την άνθηση των συγκεκριμένων βιομηχανικών κλάδων, την ανάπτυξη λιμανιών, σιδηροδρομικών δικτύων σε μία έκταση αντίστοιχης αυτής που έλαβε χώρα στην Μεγάλη Βρετανία το 19ο αιώνα.
Ταυτόχρονα, αυτή η παρουσία στο έδαφος επιτρέπει στο Πεκίνο να προωθήσει τα εθνικά και εταιρικά συμφέροντά του.
Τα τελευταία τρία χρόνια η Κίνα έχει σχεδιάσει, αναπτύξει ή αποκτήσει συμφέροντα σε μεγάλους λιμένες της Μαλαισίας, του Μπρουνέι, της Μυανμάρ, της Σρι Λάνκα, του Πακιστάν, της Κένυας, του Τζιμπουτί, της Τουρκίας και της Ελλάδας.
Η Κίνα έχει τώρα άμεσες συμμετοχές στα λιμάνια μέσω των οποίων διακινούνται περίπου τα δύο τρίτα του παγκόσμιου όγκου εμπορευματοκιβωτίων - με τη βοήθεια της κινεζικής COSCO Shipping (η οποία αγόρασε την εταιρία OOCL του Χονγκ Κονγκ τον Ιούλιο του 2017).
Η Κίνα επίσης αναπτύσσει χώρους αποθήκευσης και εφοδιασμού.
Η θαλάσσια και οικονομική επιρροή της Κίνας είναι πιο αισθητή στη Νοτιοανατολική Ασία, όπου το διμερές εμπόριο έχει αυξηθεί σε δεκαπλάσιο βαθμό από το 2000 σε περίπου 400 δισ. δολάρια (το εμπόριο της Κίνας με τις χώρες του ASEAN είναι σχεδόν ισοδύναμο με το εμπόριο με όλες τις άλλες χώρες που βρίσκονται βάση στο δρόμο του προγράμματος "Μία Ζώνη ένας Δρόμος).
Εκτός από τους λιμένες και το εμπόριο, η Κίνα έχει προχωρήσει σε άμεσες επενδύσεις σε βιομηχανικές ζώνες, διυλιστήρια και δίκτυα υψηλής ταχύτητας (HSR), αγωγών, ηλεκτρικής ενέργειας και τηλεπικοινωνιών και βρίσκεται σχεδόν ευθύ ανταγωνισμό με την Ιαπωνία.
www.bankingews.gr
Όταν αυτό το φιλόδοξο επενδυτικό πλάνο συνδυάζεται με τις αυξανόμενες δυνατότητες του στρατού της Κίνας αλλά και των κινεζικών εταιριών, τότε δημιουργείται ένα ισχυρό όραμα γύρω από το οποίο η εξωτερική πολιτική της Κίνας θα λειτουργήσει στο προσεχές μέλλον.
Το σχέδιο "Μία ζώνη ένας δρόμος" (One Belt one Road), έχει σχεδιαστεί για να ενισχύσει οικονομικά και στρατηγικά τον ρόλο του Πεκίνου στον κόσμο, να ικανοποιήσει την πλεονασματική κατασκευαστική και βιομηχανική ικανότητα της Κίνας και να παράσχει διέξοδο για τα κινεζικά προϊόντα σε μια αυξανόμενη κατηγορία αγοραστών των αναδυόμενων αγορών.
Όπως παρατήρησε πρόσφατα ο παρατηρητής της Κίνας, ο David Ignatius, "η Κίνα οικοδομεί την υποδομή της εξουσίας".
Αναμφίβολα, η σοβαρότερη πρόκληση για το γεωστρατηγικό status quo έγκειται στο πρόγραμμα της Κίνας να κυριαρχεί στο δίκτυο θαλάσσιας εφοδιαστικής από την Ανατολική Ασία και τον Ινδικό Ωκεανό στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων των λιμανιών και των υποδομών.
Εν μέρει, αυτή η στρατηγική στοχεύει στην εξασφάλιση του ενεργειακού εφοδιασμού της Κίνας - δηλαδή των θαλάσσιων "γραμμών επικοινωνίας".
Είναι επίσης λογικό η Κίνα να επιδιώξει να αξιοποιήσει το ρόλο της, καθώς τα εμπορικά της συμφέροντα έχουν αυξηθεί, διευκολύνοντας τη χρηματοδότηση της κατασκευή υποδομών που επιτρέπει τόσο την άνθηση των συγκεκριμένων βιομηχανικών κλάδων, την ανάπτυξη λιμανιών, σιδηροδρομικών δικτύων σε μία έκταση αντίστοιχης αυτής που έλαβε χώρα στην Μεγάλη Βρετανία το 19ο αιώνα.
Ταυτόχρονα, αυτή η παρουσία στο έδαφος επιτρέπει στο Πεκίνο να προωθήσει τα εθνικά και εταιρικά συμφέροντά του.
Τα τελευταία τρία χρόνια η Κίνα έχει σχεδιάσει, αναπτύξει ή αποκτήσει συμφέροντα σε μεγάλους λιμένες της Μαλαισίας, του Μπρουνέι, της Μυανμάρ, της Σρι Λάνκα, του Πακιστάν, της Κένυας, του Τζιμπουτί, της Τουρκίας και της Ελλάδας.
Η Κίνα έχει τώρα άμεσες συμμετοχές στα λιμάνια μέσω των οποίων διακινούνται περίπου τα δύο τρίτα του παγκόσμιου όγκου εμπορευματοκιβωτίων - με τη βοήθεια της κινεζικής COSCO Shipping (η οποία αγόρασε την εταιρία OOCL του Χονγκ Κονγκ τον Ιούλιο του 2017).
Η Κίνα επίσης αναπτύσσει χώρους αποθήκευσης και εφοδιασμού.
Η θαλάσσια και οικονομική επιρροή της Κίνας είναι πιο αισθητή στη Νοτιοανατολική Ασία, όπου το διμερές εμπόριο έχει αυξηθεί σε δεκαπλάσιο βαθμό από το 2000 σε περίπου 400 δισ. δολάρια (το εμπόριο της Κίνας με τις χώρες του ASEAN είναι σχεδόν ισοδύναμο με το εμπόριο με όλες τις άλλες χώρες που βρίσκονται βάση στο δρόμο του προγράμματος "Μία Ζώνη ένας Δρόμος).
Εκτός από τους λιμένες και το εμπόριο, η Κίνα έχει προχωρήσει σε άμεσες επενδύσεις σε βιομηχανικές ζώνες, διυλιστήρια και δίκτυα υψηλής ταχύτητας (HSR), αγωγών, ηλεκτρικής ενέργειας και τηλεπικοινωνιών και βρίσκεται σχεδόν ευθύ ανταγωνισμό με την Ιαπωνία.
www.bankingews.gr
Σχόλια αναγνωστών