γράφει : ΜΑΡΙΝΑ ΦΟΥΝΤΑ
Κατά της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ και της επιστροφής της στη δραχμή τάσσεται ο Jacob Kirkegaard, εκ των κορυφαίων στελεχών του Peterson Institute for International Economics.
Μάλιστα για την εκτίμησή του αυτή επικαλείται και παρουσιάζει μια συνοπτική σύγκριση μεταξύ της Ελλάδας και της Ισλανδίας, δύο χωρών που ξέρουν πολύ καλά τι θα πει να... βρίσκεσαι στο χείλος της καταστροφής.
Αν και ο Kirkegaard παραδέχεται πως η είσοδος της Ελλάδας στο ευρώ ήταν μια άκρως λανθασμένη - και τρομακτική όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια - απόφαση, εξηγεί πως η επιστροφή της χώρας στη δραχμή δεν πρόκειται να διορθώσει καμία από τις βασικές διαρθρωτικές αδυναμίες που την ταλανίζουν. Τουναντίον προβλέπει πως ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα οδηγήσει σε τέτοια καταστροφή τη χώρα, που δεν θα μπορεί να συγκριθεί με την κρίση και την ύφεση που βιώνει τα τελευταία χρόνια.
Μπορεί, κατά τον Kirkegaard, η Ισλανδία να έγινε γνωστή ως η χώρα με τους... χειρότερους τραπεζίτες, ωστόσο είναι ένα κράτος που πέραν της τραπεζικής κρίσης που βίωσε, δεν φημίζεται για μεγάλες αδυναμίες όσον αφορά την πορεία της οικονομίας του. Η Ισλανδία, μια χώρα με πληθυσμό μόλις 317 χιλ και ΑΕΠ αξίας 12 δισ. δολαρίων διαφοροποιείται σημαντικά σε σχέση με την Ελλάδα.
Πού; Τα ακόλουθα στοιχεία είναι ενδεικτικά: Πρώτα πρώτα η διαφθορά. Σύμφωνα με τον δείκτη της Διεθνούς Διαφάνειας που περιλαμβάνει 183 χώρες, η Ισλανδία βρίσκεται στην 13η θέση, ενώ η Ελλάδα πολύ πιο πίσω στην 80η θέση. Όσον αφορά στην ανταγωνιστικότητα των οικονομιών, ο σχετικός κατάλογος δείχνει επίσης πολύ μεγάλη διαφοροποίηση μεταξύ Ελλάδας και Ισλανδίας. Η Ισλανδία βρίσκεται στην 30η θέση, ενώ η Ελλάδα μόλις... 60 θέσεις χαμηλότερα, στην 90η θέση.
Στην ανάλυσή του ο Kirkegaard εστιάζει παράλληλα και στον ισχυρό "παίκτη" της Ευρωζώνης, που κινεί τα νήματα στη Γηραιά Ήπειρο και που δεν είναι άλλος από τη Γερμανία. Γιατί το Βερολίνο αδυνατεί να κάνει πίσω στις αυστηρές απαιτήσεις του για δρακόντεια μέτρα λιτότητας στις ευρωπαϊκές χώρες, ως αντάλλαγμα στη... γενναιόδωρη παροχή πακέτων διάσωσης;
Το στέλεχος του Peterson Institute for International Economics απαντά: Η στάση της Γερμανίας δεν συνιστά θέμα ηθικής, όπως πολλοί διατείνονται, αλλά θέμα ηθικού κινδύνου (moral hazard). Το ζήτημα αυτό έχει μάλιστα τις ρίζες του στις αδυναμίες που εντοπίστηκαν επί εποχής σχεδιασμού και δημιουργίας του ενιαίου νομίσματος.
"Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως σε έναν ιδανικό κόσμο η καλύτερη απάντηση σε μια οικονομική κρίση θα ήταν η άμεση δράση του επίσημου τομέα (κυβερνήσεις) προκειμένου να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη του ιδιωτικού τομέα (επενδυτές)", εκτιμά ο Kirkegaard και εξηγεί: Αλλά στον κόσμο που ζούμε, ο πιστωτής ασκεί μιας μορφής δικτατορία στον δανειζόμενο, προκειμένου να του παράσχει την πολυπόθητη χρηματοδότηση.
"Η λιτότητα για τους Γερμανούς αποτελεί το πρώτο αναγκαίο βήμα για τον περιορισμό του ρίσκου που συνδέεται με το moral hazard στην Ευρωζώνη", καταλήγει.
www.bankingnews.gr
Αν και ο Kirkegaard παραδέχεται πως η είσοδος της Ελλάδας στο ευρώ ήταν μια άκρως λανθασμένη - και τρομακτική όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια - απόφαση, εξηγεί πως η επιστροφή της χώρας στη δραχμή δεν πρόκειται να διορθώσει καμία από τις βασικές διαρθρωτικές αδυναμίες που την ταλανίζουν. Τουναντίον προβλέπει πως ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα οδηγήσει σε τέτοια καταστροφή τη χώρα, που δεν θα μπορεί να συγκριθεί με την κρίση και την ύφεση που βιώνει τα τελευταία χρόνια.
Μπορεί, κατά τον Kirkegaard, η Ισλανδία να έγινε γνωστή ως η χώρα με τους... χειρότερους τραπεζίτες, ωστόσο είναι ένα κράτος που πέραν της τραπεζικής κρίσης που βίωσε, δεν φημίζεται για μεγάλες αδυναμίες όσον αφορά την πορεία της οικονομίας του. Η Ισλανδία, μια χώρα με πληθυσμό μόλις 317 χιλ και ΑΕΠ αξίας 12 δισ. δολαρίων διαφοροποιείται σημαντικά σε σχέση με την Ελλάδα.
Πού; Τα ακόλουθα στοιχεία είναι ενδεικτικά: Πρώτα πρώτα η διαφθορά. Σύμφωνα με τον δείκτη της Διεθνούς Διαφάνειας που περιλαμβάνει 183 χώρες, η Ισλανδία βρίσκεται στην 13η θέση, ενώ η Ελλάδα πολύ πιο πίσω στην 80η θέση. Όσον αφορά στην ανταγωνιστικότητα των οικονομιών, ο σχετικός κατάλογος δείχνει επίσης πολύ μεγάλη διαφοροποίηση μεταξύ Ελλάδας και Ισλανδίας. Η Ισλανδία βρίσκεται στην 30η θέση, ενώ η Ελλάδα μόλις... 60 θέσεις χαμηλότερα, στην 90η θέση.
Στην ανάλυσή του ο Kirkegaard εστιάζει παράλληλα και στον ισχυρό "παίκτη" της Ευρωζώνης, που κινεί τα νήματα στη Γηραιά Ήπειρο και που δεν είναι άλλος από τη Γερμανία. Γιατί το Βερολίνο αδυνατεί να κάνει πίσω στις αυστηρές απαιτήσεις του για δρακόντεια μέτρα λιτότητας στις ευρωπαϊκές χώρες, ως αντάλλαγμα στη... γενναιόδωρη παροχή πακέτων διάσωσης;
Το στέλεχος του Peterson Institute for International Economics απαντά: Η στάση της Γερμανίας δεν συνιστά θέμα ηθικής, όπως πολλοί διατείνονται, αλλά θέμα ηθικού κινδύνου (moral hazard). Το ζήτημα αυτό έχει μάλιστα τις ρίζες του στις αδυναμίες που εντοπίστηκαν επί εποχής σχεδιασμού και δημιουργίας του ενιαίου νομίσματος.
"Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως σε έναν ιδανικό κόσμο η καλύτερη απάντηση σε μια οικονομική κρίση θα ήταν η άμεση δράση του επίσημου τομέα (κυβερνήσεις) προκειμένου να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη του ιδιωτικού τομέα (επενδυτές)", εκτιμά ο Kirkegaard και εξηγεί: Αλλά στον κόσμο που ζούμε, ο πιστωτής ασκεί μιας μορφής δικτατορία στον δανειζόμενο, προκειμένου να του παράσχει την πολυπόθητη χρηματοδότηση.
"Η λιτότητα για τους Γερμανούς αποτελεί το πρώτο αναγκαίο βήμα για τον περιορισμό του ρίσκου που συνδέεται με το moral hazard στην Ευρωζώνη", καταλήγει.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών