γράφει : Αλεξάνδρα Τόμπρα
Την καρδιά του προβλήματος στις σχέσεις ΔΝΤ και ΕΕ θίγει στη νέα ανάλυση του το ινστιτούτο Bruegel, με αφορμή την αύξηση των πόρων του Ταμείου.
Σύμφωνα με το Ινστιτούτο, το ΔΝΤ μπορεί να προσφέρει οικονομική βοήθεια τυπικά σε ένα από τα κράτη μέλη της. Σε περίπτωση που μία ακόμη χώρα της ζώνης του ευρώ αντιμετωπίσει οικονομικές δυσκολίες, οι πόροι του ΔΝΤ θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν μαζί με το EFSF/ESM για την παροχή βοήθειας. Αυτά τα προγράμματα βοήθειας στοχεύουν στη βελτίωση των εθνικών πολιτικών, ώστε να επιστρέψουν τα δημόσια οικονομικά σε μια βιώσιμη πορεία, στην οικονομική ανάπτυξη και στην προσαρμογή για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος.
Το 430 δισ. δολάρια είναι μια ευπρόσδεκτη αύξηση που θα επιτρέψει στις χώρες της ευρωζώνης να επωφεληθούν από ένα τέτοιο πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας. Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση θα είναι ανεπαρκής αν η κρίση υπερβεί τα όρια μίας χώρας. Στην πραγματικότητα, καθίσταται ολοένα και πιο σαφές ότι η ευρωζώνη αντιμετωπίζει μια σοβαρή κρίση στο σύνολο της. Δεν είναι μόνο οι μεμονωμένες χώρες. Είναι ολόκληρος ο σχεδιασμός της ζώνης του ευρώ.
Πως λοιπόν μπορεί το Ταμείο να προσαρμόσει τις πολιτικές του στην πολύπλοκη πραγματικότητα της ζώνης του ευρώ;
Μια άμεση λύση θα ήταν το Ταμείο να παρέχει οικονομική βοήθεια στην ευρωζώνη στο σύνολό της και να επιβάλλει όρους στην ευρωζώνη ως σύνολο. Ωστόσο, το καταστατικό του Ταμείου εμποδίζει να παράσχει βοήθεια σε μια νομισματική ένωση. Στην πραγματικότητα, το Ταμείο μπορεί να παράσχει βοήθεια μόνο στα μέλη της ευρωζώνης και όχι στη ζώνη γενικότερα. Και αυτή η αποτυχία αντανακλά την απροθυμία των μελών της να σχηματίσουν μια πραγματική ένωση με ενοποιημένες φορολογικές και δημοσιονομικές πολιτικές. Αυτό είναι το βασικό μειονέκτημα του σχεδιασμού του ευρώ.
Για χώρες εκτός της ζώνης του ευρώ που έχουν αντλήσει ένα μεγάλο μέρος των πόρων του Ταμείου, το ελάττωμα σχεδιασμού της ζώνης του ευρώ θέτει ένα μεγάλο πρόβλημα. Μπορούν να παρέχουν βοήθεια μόνο σε μεμονωμένες χώρες, αλλά θα ήθελαν να δουν την επίλυση των προβλημάτων της νομισματικής ένωσης ως σύνολο. Μια ριζοσπαστική λύση που αυτά τα κράτη μέλη θα μπορούσαν συνεπώς να απαιτήσουν από το ΔΝΤ είναι να δανείζουν μόνο μέσα στη ζώνη του ευρώ και όχι στα μέλη της. Αυτό θα απαιτούσε από τη ζώνη του ευρώ την ενοποίηση της εκπροσώπησης της, ώστε ως ένωση να γίνει μέλος του ΔΝΤ. Παράλληλα, το ΔΝΤ θα μπορεί να αυξήσει την πίεση του στις αρχές της ζώνης προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις θεσμικές ατέλειες σχεδιασμού.
www.bankingnews.gr
Το 430 δισ. δολάρια είναι μια ευπρόσδεκτη αύξηση που θα επιτρέψει στις χώρες της ευρωζώνης να επωφεληθούν από ένα τέτοιο πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας. Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση θα είναι ανεπαρκής αν η κρίση υπερβεί τα όρια μίας χώρας. Στην πραγματικότητα, καθίσταται ολοένα και πιο σαφές ότι η ευρωζώνη αντιμετωπίζει μια σοβαρή κρίση στο σύνολο της. Δεν είναι μόνο οι μεμονωμένες χώρες. Είναι ολόκληρος ο σχεδιασμός της ζώνης του ευρώ.
Πως λοιπόν μπορεί το Ταμείο να προσαρμόσει τις πολιτικές του στην πολύπλοκη πραγματικότητα της ζώνης του ευρώ;
Μια άμεση λύση θα ήταν το Ταμείο να παρέχει οικονομική βοήθεια στην ευρωζώνη στο σύνολό της και να επιβάλλει όρους στην ευρωζώνη ως σύνολο. Ωστόσο, το καταστατικό του Ταμείου εμποδίζει να παράσχει βοήθεια σε μια νομισματική ένωση. Στην πραγματικότητα, το Ταμείο μπορεί να παράσχει βοήθεια μόνο στα μέλη της ευρωζώνης και όχι στη ζώνη γενικότερα. Και αυτή η αποτυχία αντανακλά την απροθυμία των μελών της να σχηματίσουν μια πραγματική ένωση με ενοποιημένες φορολογικές και δημοσιονομικές πολιτικές. Αυτό είναι το βασικό μειονέκτημα του σχεδιασμού του ευρώ.
Για χώρες εκτός της ζώνης του ευρώ που έχουν αντλήσει ένα μεγάλο μέρος των πόρων του Ταμείου, το ελάττωμα σχεδιασμού της ζώνης του ευρώ θέτει ένα μεγάλο πρόβλημα. Μπορούν να παρέχουν βοήθεια μόνο σε μεμονωμένες χώρες, αλλά θα ήθελαν να δουν την επίλυση των προβλημάτων της νομισματικής ένωσης ως σύνολο. Μια ριζοσπαστική λύση που αυτά τα κράτη μέλη θα μπορούσαν συνεπώς να απαιτήσουν από το ΔΝΤ είναι να δανείζουν μόνο μέσα στη ζώνη του ευρώ και όχι στα μέλη της. Αυτό θα απαιτούσε από τη ζώνη του ευρώ την ενοποίηση της εκπροσώπησης της, ώστε ως ένωση να γίνει μέλος του ΔΝΤ. Παράλληλα, το ΔΝΤ θα μπορεί να αυξήσει την πίεση του στις αρχές της ζώνης προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις θεσμικές ατέλειες σχεδιασμού.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών