Συρρικνώνεται επικίνδυνα η κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ, προς το πολιτικό του τέλος οδεύει το ΠΑΣΟΚ
Μπορεί η κυβέρνηση να πέρασε τα νομοσχέδια για την φορολόγηση των ακινήτων και τους πλειστηριασμούς, αλλά είναι φανερό ότι το πολιτικό της μέλλον κρέμεται από μια κλωστή.
Δεν είναι μόνο ότι η κυβερνητική πλειοψηφία περιορίστηκε μετά την απώλεια του Βύρωνα Πολύδωρα στους 153 βουλευτές.
Είναι κυρίως οι έντονες διεργασίες στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, όπου ενόψει και των διπλών εκλογών, πυκνώνουν οι αντιδραστικές φωνές για τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ.
Οι ίδιες ανησυχίες εκφράζονται με εξίσου έντονο ύφος και στο "γαλάζιο" στρατόπεδο.
Το κυβερνητικό οικοδόμημα τρίζει συθέμελα, καθώς μια ακόμα "διαρροή", επί της ουσίας θα ανοίξει το δρόμο των εθνικών εκλογών.
Και όλες οι παράμετροι συγκλίνουν προς αυτήν την κατεύθυνση.
Εντός των επόμενων μηνών η κυβέρνηση θα πρέπει να περάσει από νέους "σκοπέλους" καθώς θα πρέπει να επαναδιαπραγματευτεί όλα τα ανοιχτά ζητήματα με την τρόικα (προϋπολογισμός, φόρος στα ακίνητα, πλειστηριασμούς) αλλά και να προωθήσει δύσκολες μεταρρυθμίσεις, όπως είναι το δεύτερο κύμα της κινητικότητας, οι απολύσεις στο Δημόσιο με το κλείσιμο οργανισμών και φορέων, κοκ.
Και όλα αυτά τη στιγμή που "γαλάζιοι" και "πράσινοι" βουλευτές δηλώνουν ανοιχτά ότι το πρόγραμμα δεν βγαίνει και η κοινωνία διαμηνύει με τον δικό της, έστω και σιωπηλό, τρόπο ότι δεν αντέχει άλλο, ότι καταρρέει κάθε ημέρα οικονομικά και ψυχολογικά.
Τα 1,3 εκατομμύρια των ανέργων, οι χιλιάδες οικογένειες που δεν έχουν ούτε έναν εργαζόμενο, το 1 εκατομμύριο των εργαζομένων που κάνουν έως και έναν χρόνο να πληρωθούν, οι μισθοί των 500 ευρώ και ο εργασιακός "μεσαίωνας", τα 2,7 εκατομμύρια των Ελλήνων με ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο, οι 400 και πλέον κατασχέσεις μισθών και συντάξεων σε καθημερινή βάση, η φτώχεια που απειλεί ένα στα τρία νοικοκυριά συνθέτουν αν μη τι άλλο ένα εκρηκτικό μείγμα στην κοινωνία.
Μια κοινωνία που δεν μπορεί να σηκώσει άλλα φορολογικά βάρη, όπως αυτά στα οποία προχώρησε η κυβέρνηση το Σαββατοκύριακο.
Μια κοινωνία που δεν μπορεί να ανεχθεί άλλα φαινόμενα τύπου Λιάπη και που δεν μπορεί να μη δυσφορεί με τα πόθεν έσχες των βουλευτών.
Μια κοινωνία που αναζητά απεγνωσμένα μια βαλβίδα αποσυμπίεσης, μια προοπτική, μια ελπίδα από τα καθημερινά της αδιέξοδα.
Μπορεί η έναρξη της ελληνικής προεδρίας της Ε.Ε. από την 1η Ιανουαρίου να αποκλείει κάθε σκέψη για πρόωρες εκλογές.
Αλλά η δέσμευση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά ότι θα εξαντλήσει την τετραετία, ολοένα και ξεθωριάζει υπό την πίεση τόσο της κοινωνίας όσο και της αποσύνθεσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας.
Εάν τα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση δεν καταφέρουν έως τις διπλές εκλογές του Μαίου να αλλάξουν την πορεία της οικονομίας μέσω της διαπραγμάτευσης με τους Ευρωπαίους και να στείλουν ένα μήνυμα ελπίδας που θα αλλάξει την ψυχολογία των πολιτών, τότε η αποσυμπίεση που αναζητά η κοινωνία θα βρει έκφραση με τον πλέον εμφαντικό τρόπο στην χαλαρή ψήφο των επερχόμενων εκλογών.
Άλλωστε η ρητορική της αναγνώρισης των "θυσιών" του ελληνικού λαού δεν είναι πλέον εύηχη, καθώς αυτό που κυριαρχεί πλέον στην εξαντλημένη κοινωνία είναι η ηχώ της πολιτικής απαξίωσης με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική σταθερότητα του τόπου.
Σπύρος Χριστόπουλος
www.bankingnews.gr
Δεν είναι μόνο ότι η κυβερνητική πλειοψηφία περιορίστηκε μετά την απώλεια του Βύρωνα Πολύδωρα στους 153 βουλευτές.
Είναι κυρίως οι έντονες διεργασίες στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, όπου ενόψει και των διπλών εκλογών, πυκνώνουν οι αντιδραστικές φωνές για τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ.
Οι ίδιες ανησυχίες εκφράζονται με εξίσου έντονο ύφος και στο "γαλάζιο" στρατόπεδο.
Το κυβερνητικό οικοδόμημα τρίζει συθέμελα, καθώς μια ακόμα "διαρροή", επί της ουσίας θα ανοίξει το δρόμο των εθνικών εκλογών.
Και όλες οι παράμετροι συγκλίνουν προς αυτήν την κατεύθυνση.
Εντός των επόμενων μηνών η κυβέρνηση θα πρέπει να περάσει από νέους "σκοπέλους" καθώς θα πρέπει να επαναδιαπραγματευτεί όλα τα ανοιχτά ζητήματα με την τρόικα (προϋπολογισμός, φόρος στα ακίνητα, πλειστηριασμούς) αλλά και να προωθήσει δύσκολες μεταρρυθμίσεις, όπως είναι το δεύτερο κύμα της κινητικότητας, οι απολύσεις στο Δημόσιο με το κλείσιμο οργανισμών και φορέων, κοκ.
Και όλα αυτά τη στιγμή που "γαλάζιοι" και "πράσινοι" βουλευτές δηλώνουν ανοιχτά ότι το πρόγραμμα δεν βγαίνει και η κοινωνία διαμηνύει με τον δικό της, έστω και σιωπηλό, τρόπο ότι δεν αντέχει άλλο, ότι καταρρέει κάθε ημέρα οικονομικά και ψυχολογικά.
Τα 1,3 εκατομμύρια των ανέργων, οι χιλιάδες οικογένειες που δεν έχουν ούτε έναν εργαζόμενο, το 1 εκατομμύριο των εργαζομένων που κάνουν έως και έναν χρόνο να πληρωθούν, οι μισθοί των 500 ευρώ και ο εργασιακός "μεσαίωνας", τα 2,7 εκατομμύρια των Ελλήνων με ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο, οι 400 και πλέον κατασχέσεις μισθών και συντάξεων σε καθημερινή βάση, η φτώχεια που απειλεί ένα στα τρία νοικοκυριά συνθέτουν αν μη τι άλλο ένα εκρηκτικό μείγμα στην κοινωνία.
Μια κοινωνία που δεν μπορεί να σηκώσει άλλα φορολογικά βάρη, όπως αυτά στα οποία προχώρησε η κυβέρνηση το Σαββατοκύριακο.
Μια κοινωνία που δεν μπορεί να ανεχθεί άλλα φαινόμενα τύπου Λιάπη και που δεν μπορεί να μη δυσφορεί με τα πόθεν έσχες των βουλευτών.
Μια κοινωνία που αναζητά απεγνωσμένα μια βαλβίδα αποσυμπίεσης, μια προοπτική, μια ελπίδα από τα καθημερινά της αδιέξοδα.
Μπορεί η έναρξη της ελληνικής προεδρίας της Ε.Ε. από την 1η Ιανουαρίου να αποκλείει κάθε σκέψη για πρόωρες εκλογές.
Αλλά η δέσμευση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά ότι θα εξαντλήσει την τετραετία, ολοένα και ξεθωριάζει υπό την πίεση τόσο της κοινωνίας όσο και της αποσύνθεσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας.
Εάν τα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση δεν καταφέρουν έως τις διπλές εκλογές του Μαίου να αλλάξουν την πορεία της οικονομίας μέσω της διαπραγμάτευσης με τους Ευρωπαίους και να στείλουν ένα μήνυμα ελπίδας που θα αλλάξει την ψυχολογία των πολιτών, τότε η αποσυμπίεση που αναζητά η κοινωνία θα βρει έκφραση με τον πλέον εμφαντικό τρόπο στην χαλαρή ψήφο των επερχόμενων εκλογών.
Άλλωστε η ρητορική της αναγνώρισης των "θυσιών" του ελληνικού λαού δεν είναι πλέον εύηχη, καθώς αυτό που κυριαρχεί πλέον στην εξαντλημένη κοινωνία είναι η ηχώ της πολιτικής απαξίωσης με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική σταθερότητα του τόπου.
Σπύρος Χριστόπουλος
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών