Η Αθήνα, αγνοώντας την πραγματικότητα του Haftar και της Σομαλιλάνδης, αυτοκτονεί γεωπολιτικά, στρώνοντας το χαλί για την πλήρη τουρκική κυριαρχία σε περιοχές-κλειδιά για τα εθνικά μας συμφέροντα, σημειώνει ο αναλυτής.
Σε μια σοκαριστική ανάλυση, ο Michael Rubin, πρώην σύμβουλος του αμερικανικού Πενταγώνου και με σχέσεις στη CIA, αποκαλύπτει πώς ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Γεραπετρίτης, υποταγμένος στις Βρυξέλλες, εφαρμόζει μια πολιτική στην Αφρική που μοιάζει σχεδιασμένη από τον Hakan Fidan.
Η Αθήνα, αγνοώντας την πραγματικότητα του Haftar και της Σομαλιλάνδης, αυτοκτονεί γεωπολιτικά, στρώνοντας το χαλί για την πλήρη τουρκική κυριαρχία σε περιοχές-κλειδιά για τα εθνικά μας συμφέροντα, σημειώνει ο αναλυτής.
Ειδικότερα, σύμφωνα με τον Michael Rubin, «οι Λίβυοι χειροκρότησαν την απόφαση της Ελλάδας να ανοίξει προξενείο στη Βεγγάζη.
Στις 28 Μαρτίου 2026, ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης εγκαινίασε την αποστολή.
Συναντήθηκε επίσης με τον Στρατάρχη Khalifa Haftar, επικεφαλής του Λιβυκού Εθνικού Στρατού.
Οι Τούρκοι ανησύχησαν τόσο πολύ από αυτή την εξέλιξη, ώστε ο Τούρκος πρέσβης έσπευσε στη Βεγγάζη για να συναντήσει τον Αναπληρωτή Αρχηγό Γενικού Επιτελείου Saddam Haftar μόλις δύο ημέρες αργότερα.
Η επαναλειτουργία του προξενείου στη Βεγγάζη και η συνάντηση με τον Khalifa Haftar ήταν σοφές κινήσεις.
Ενώ τα Ηνωμένα Έθνη, η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν την κυβέρνηση της Τρίπολης, αυτή η αναγνώριση είναι αυθαίρετη και ολοένα και περισσότερο αντίθετη προς τα συμφέροντα της Ελλάδας.
Ο Εθνικός Λιβυκός Στρατός ελέγχει το 70% της Λιβύης, συμπεριλαμβανομένων των βασικών πετρελαϊκών και φυσικού αερίου κοιτασμάτων της.
Αν και οι Αμερικανοί γνωρίζουν τη Βεγγάζη λόγω της τραγικής δολοφονίας του Αμερικανού πρέσβη Chris Stevens το 2012, ο Stevens είχε μόλις συναντηθεί με τον Τούρκο Γενικό Πρόξενο Ali Said Akin πριν από την επίθεση της Ansar al-Sharia και άλλων εξτρεμιστικών ομάδων.
Το γεγονός ότι ο Akin πέρασε δίπλα από το προελαύνον πλήθος χωρίς να προειδοποιήσει τον Stevens αποτελεί σκάνδαλο που παραμένει άλυτο.
Πολύ λίγοι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι εκτιμούν τι ακολούθησε: ο Khalifa Haftar ξεκίνησε την Επιχείρηση Αξιοπρέπεια για να εκκαθαρίσει τους εξτρεμιστές.
Περισσότεροι από 5.000 στρατιώτες του Λιβυκού Εθνικού Στρατού και άμαχοι έχασαν τη ζωή τους σε μάχες δρόμο προς δρόμο σε όλη τη Βεγγάζη και την ευρύτερη περιοχή.
Τα σημάδια της σύγκρουσης
Όπως διαπίστωσε ο Γεραπετρίτης, τα σημάδια αυτής της σύγκρουσης παραμένουν εμφανή, από την παλιά πόλη μέχρι τον καθεδρικό ναό.
Σήμερα, ωστόσο, γερανοί και νέες κατασκευές κυριαρχούν στην πόλη.
Είναι, λοιπόν, θλιβερό το ότι η προεπιλεγμένη ελληνική στάση φαίνεται να υπονομεύει την ασφάλεια και την επιτυχία της Βεγγάζης προς όφελος της Άγκυρας.
Ενώ ο Εθνικός Λιβυκός Στρατός ελέγχει πάνω από το 70% της χώρας, η Αθήνα ακολουθεί τη γραμμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Εθνών αναγνωρίζοντας την κυβέρνηση της Τρίπολης υπό τον Abdul Hamid al-Dbeiba.
Το γεγονός ότι τα Ηνωμένα Έθνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνωρίζουν την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας της Τρίπολης είναι τόσο αυθαίρετο όσο και αντιδημοκρατικό.
Όταν η Λιβύη διεξήγαγε εκλογές το 2012, οι ισλαμιστές και οι ομάδες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ηττήθηκαν βαριά.
Απέρριψαν το αποτέλεσμα και τα Ηνωμένα Έθνη, φοβούμενα τη βία, προώθησαν διάλογο ώστε να απονεμηθεί μέσω εξωτερικής παρέμβασης αυτό που οι Λίβυοι ψηφοφόροι δεν ήθελαν ποτέ.
Σε κάθε περίπτωση, η εκλογική εντολή της κυβέρνησης Dbeiba έχει λήξει.
Αντί να αξιολογήσει την πραγματικότητα επί του πεδίου, η Ευρωπαϊκή Ένωση εμμένει στη στάση της και στηρίζει μια κυβέρνηση που ελέγχει ελάχιστα στην πράξη, δεν παρέχει ασφάλεια για την εξόρυξη ή μεταφορά πετρελαίου και φυσικού αερίου και φιλοξενεί ολοένα και πιο βίαιες πολιτοφυλακές.
Υποτασσόμενη στις Βρυξέλλες, η Αθήνα ενισχύει επίσης την ίδια κυβέρνηση που υπέγραψε νωρίτερα την παράνομη θαλάσσια συμφωνία με την Άγκυρα.
Οι ελληνικές διαμαρτυρίες έχουν μικρή σημασία όταν υπάρχει επιλογή μεταξύ Λίβυων που τηρούν το διεθνές δίκαιο και εκείνων που υιοθετούν τις ανακρίβειες της Τουρκίας.
Ο Γεραπετρίτης μπορεί να ευθυγραμμίζεται με την Ευρωπαϊκή Ένωση ενόψει της ελληνικής προεδρίας το επόμενο έτος, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι αξιόπιστη σε θέματα ασφάλειας.
Πολλοί αξιωματούχοι της προέρχονται από χώρες που, σε αντίθεση με την Ελλάδα, δεν αντιμετωπίζουν άμεσα τις προκλήσεις ασφάλειας των ευρωπαϊκών κρατών πρώτης γραμμής.
Δυστυχώς, υπό τον Γεραπετρίτη, το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται και αλλού στην Αφρική.
Η περίπτωση της Σομαλιλάνδης
Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών αναγνώρισε τη Σομαλιλάνδη ως ανεξάρτητη χώρα το 1960, και μετά την αποτυχημένη ένωσή της με τη Σομαλία, λειτουργεί ως ανεξάρτητο κράτος από το 1991.
Είναι δημοκρατική και φιλοδυτική, ενώ η υπόλοιπη Σομαλία γίνεται ολοένα και πιο χαοτική και ισλαμιστική.
Είναι άλλο πράγμα για την Ελλάδα να μην αναγνωρίζει τη Σομαλιλάνδη, αλλά το επίπεδο εχθρότητας των ελληνικών αρχών —η άρνηση συνάντησης με εκπροσώπους της, η αποτροπή Ελλήνων από το να τους προσκαλούν σε διαλόγους και η αντιμετώπισή της ως κράτος-παρία— αποτελεί όνειρο για την Τουρκία.
Άλλωστε, η Σομαλία σήμερα λειτουργεί ως τουρκικό προτεκτοράτο, του οποίου η γεωγραφική θέση θα μπορούσε να δώσει στην Άγκυρα τη δυνατότητα να παρεμβαίνει στον ελληνικό εμπορικό στόλο.
Ίσως ο Γεραπετρίτης φοβάται ότι η αναγνώριση της Σομαλιλάνδης θα νομιμοποιούσε με κάποιον τρόπο τις αποικιοκρατικές διεκδικήσεις της Τουρκίας στην Κύπρο, αλλά οι δύο περιπτώσεις δεν είναι ανάλογες.
Η Σομαλιλάνδη ήταν ανεξάρτητη και η ένωση με τη Σομαλία δεν επικυρώθηκε ποτέ.
Είναι ανάλογη με περιπτώσεις όπως η Τσεχία ή η Σλοβακία, η Σενεγάλη ή η Γκάμπια, και η Αίγυπτος ή η Συρία, οι οποίες επανήλθαν στην ανεξαρτησία μετά από αποτυχημένες ομοσπονδίες με γειτονικές χώρες.
Η κατοχή της βόρειας Κύπρου από την Τουρκία είναι πιο ανάλογη με την προώθηση από τη Ρωσία των λεγόμενων Λαϊκών Δημοκρατιών του Donetsk και του Luhansk, που αποσχίστηκαν από κυρίαρχο ουκρανικό έδαφος.
Η Αθήνα ορθώς ανοίγει το προξενείο της στη Βεγγάζη. Ειλικρινά, θα έπρεπε να πράξει το ίδιο και στο Hargeisa.
Ωστόσο, είναι λάθος να δίνει προτεραιότητα στο διπλωματικό πρωτόκολλο και να υποτάσσεται σε μια πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης που υπονομεύει τόσο έντονα τα συμφέροντά της προς όφελος της Τουρκίας.
Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής στην Αθήνα συχνά εκφράζουν ανησυχία για τις τουρκικές επεκτατικές κινήσεις, αλλά οι διαμαρτυρίες τους είναι κενές όταν ο Γεραπετρίτης θα μπορούσε να προωθήσει τα ελληνικά συμφέροντα και αντ’ αυτού επιλέγει πολιτικές στην Αφρική που θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν διαμορφωθεί από τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών Hakan Fidan».
www.bankingnews.gr
Η Αθήνα, αγνοώντας την πραγματικότητα του Haftar και της Σομαλιλάνδης, αυτοκτονεί γεωπολιτικά, στρώνοντας το χαλί για την πλήρη τουρκική κυριαρχία σε περιοχές-κλειδιά για τα εθνικά μας συμφέροντα, σημειώνει ο αναλυτής.
Ειδικότερα, σύμφωνα με τον Michael Rubin, «οι Λίβυοι χειροκρότησαν την απόφαση της Ελλάδας να ανοίξει προξενείο στη Βεγγάζη.
Στις 28 Μαρτίου 2026, ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης εγκαινίασε την αποστολή.
Συναντήθηκε επίσης με τον Στρατάρχη Khalifa Haftar, επικεφαλής του Λιβυκού Εθνικού Στρατού.
Οι Τούρκοι ανησύχησαν τόσο πολύ από αυτή την εξέλιξη, ώστε ο Τούρκος πρέσβης έσπευσε στη Βεγγάζη για να συναντήσει τον Αναπληρωτή Αρχηγό Γενικού Επιτελείου Saddam Haftar μόλις δύο ημέρες αργότερα.
Η επαναλειτουργία του προξενείου στη Βεγγάζη και η συνάντηση με τον Khalifa Haftar ήταν σοφές κινήσεις.
Ενώ τα Ηνωμένα Έθνη, η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν την κυβέρνηση της Τρίπολης, αυτή η αναγνώριση είναι αυθαίρετη και ολοένα και περισσότερο αντίθετη προς τα συμφέροντα της Ελλάδας.
Ο Εθνικός Λιβυκός Στρατός ελέγχει το 70% της Λιβύης, συμπεριλαμβανομένων των βασικών πετρελαϊκών και φυσικού αερίου κοιτασμάτων της.
Αν και οι Αμερικανοί γνωρίζουν τη Βεγγάζη λόγω της τραγικής δολοφονίας του Αμερικανού πρέσβη Chris Stevens το 2012, ο Stevens είχε μόλις συναντηθεί με τον Τούρκο Γενικό Πρόξενο Ali Said Akin πριν από την επίθεση της Ansar al-Sharia και άλλων εξτρεμιστικών ομάδων.
Το γεγονός ότι ο Akin πέρασε δίπλα από το προελαύνον πλήθος χωρίς να προειδοποιήσει τον Stevens αποτελεί σκάνδαλο που παραμένει άλυτο.
Πολύ λίγοι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι εκτιμούν τι ακολούθησε: ο Khalifa Haftar ξεκίνησε την Επιχείρηση Αξιοπρέπεια για να εκκαθαρίσει τους εξτρεμιστές.
Περισσότεροι από 5.000 στρατιώτες του Λιβυκού Εθνικού Στρατού και άμαχοι έχασαν τη ζωή τους σε μάχες δρόμο προς δρόμο σε όλη τη Βεγγάζη και την ευρύτερη περιοχή.
Τα σημάδια της σύγκρουσης
Όπως διαπίστωσε ο Γεραπετρίτης, τα σημάδια αυτής της σύγκρουσης παραμένουν εμφανή, από την παλιά πόλη μέχρι τον καθεδρικό ναό.
Σήμερα, ωστόσο, γερανοί και νέες κατασκευές κυριαρχούν στην πόλη.
Είναι, λοιπόν, θλιβερό το ότι η προεπιλεγμένη ελληνική στάση φαίνεται να υπονομεύει την ασφάλεια και την επιτυχία της Βεγγάζης προς όφελος της Άγκυρας.
Ενώ ο Εθνικός Λιβυκός Στρατός ελέγχει πάνω από το 70% της χώρας, η Αθήνα ακολουθεί τη γραμμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Εθνών αναγνωρίζοντας την κυβέρνηση της Τρίπολης υπό τον Abdul Hamid al-Dbeiba.
Το γεγονός ότι τα Ηνωμένα Έθνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνωρίζουν την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας της Τρίπολης είναι τόσο αυθαίρετο όσο και αντιδημοκρατικό.
Όταν η Λιβύη διεξήγαγε εκλογές το 2012, οι ισλαμιστές και οι ομάδες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ηττήθηκαν βαριά.
Απέρριψαν το αποτέλεσμα και τα Ηνωμένα Έθνη, φοβούμενα τη βία, προώθησαν διάλογο ώστε να απονεμηθεί μέσω εξωτερικής παρέμβασης αυτό που οι Λίβυοι ψηφοφόροι δεν ήθελαν ποτέ.
Σε κάθε περίπτωση, η εκλογική εντολή της κυβέρνησης Dbeiba έχει λήξει.
Αντί να αξιολογήσει την πραγματικότητα επί του πεδίου, η Ευρωπαϊκή Ένωση εμμένει στη στάση της και στηρίζει μια κυβέρνηση που ελέγχει ελάχιστα στην πράξη, δεν παρέχει ασφάλεια για την εξόρυξη ή μεταφορά πετρελαίου και φυσικού αερίου και φιλοξενεί ολοένα και πιο βίαιες πολιτοφυλακές.
Υποτασσόμενη στις Βρυξέλλες, η Αθήνα ενισχύει επίσης την ίδια κυβέρνηση που υπέγραψε νωρίτερα την παράνομη θαλάσσια συμφωνία με την Άγκυρα.
Οι ελληνικές διαμαρτυρίες έχουν μικρή σημασία όταν υπάρχει επιλογή μεταξύ Λίβυων που τηρούν το διεθνές δίκαιο και εκείνων που υιοθετούν τις ανακρίβειες της Τουρκίας.
Ο Γεραπετρίτης μπορεί να ευθυγραμμίζεται με την Ευρωπαϊκή Ένωση ενόψει της ελληνικής προεδρίας το επόμενο έτος, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι αξιόπιστη σε θέματα ασφάλειας.
Πολλοί αξιωματούχοι της προέρχονται από χώρες που, σε αντίθεση με την Ελλάδα, δεν αντιμετωπίζουν άμεσα τις προκλήσεις ασφάλειας των ευρωπαϊκών κρατών πρώτης γραμμής.
Δυστυχώς, υπό τον Γεραπετρίτη, το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται και αλλού στην Αφρική.
Η περίπτωση της Σομαλιλάνδης
Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών αναγνώρισε τη Σομαλιλάνδη ως ανεξάρτητη χώρα το 1960, και μετά την αποτυχημένη ένωσή της με τη Σομαλία, λειτουργεί ως ανεξάρτητο κράτος από το 1991.
Είναι δημοκρατική και φιλοδυτική, ενώ η υπόλοιπη Σομαλία γίνεται ολοένα και πιο χαοτική και ισλαμιστική.
Είναι άλλο πράγμα για την Ελλάδα να μην αναγνωρίζει τη Σομαλιλάνδη, αλλά το επίπεδο εχθρότητας των ελληνικών αρχών —η άρνηση συνάντησης με εκπροσώπους της, η αποτροπή Ελλήνων από το να τους προσκαλούν σε διαλόγους και η αντιμετώπισή της ως κράτος-παρία— αποτελεί όνειρο για την Τουρκία.
Άλλωστε, η Σομαλία σήμερα λειτουργεί ως τουρκικό προτεκτοράτο, του οποίου η γεωγραφική θέση θα μπορούσε να δώσει στην Άγκυρα τη δυνατότητα να παρεμβαίνει στον ελληνικό εμπορικό στόλο.
Ίσως ο Γεραπετρίτης φοβάται ότι η αναγνώριση της Σομαλιλάνδης θα νομιμοποιούσε με κάποιον τρόπο τις αποικιοκρατικές διεκδικήσεις της Τουρκίας στην Κύπρο, αλλά οι δύο περιπτώσεις δεν είναι ανάλογες.
Η Σομαλιλάνδη ήταν ανεξάρτητη και η ένωση με τη Σομαλία δεν επικυρώθηκε ποτέ.
Είναι ανάλογη με περιπτώσεις όπως η Τσεχία ή η Σλοβακία, η Σενεγάλη ή η Γκάμπια, και η Αίγυπτος ή η Συρία, οι οποίες επανήλθαν στην ανεξαρτησία μετά από αποτυχημένες ομοσπονδίες με γειτονικές χώρες.
Η κατοχή της βόρειας Κύπρου από την Τουρκία είναι πιο ανάλογη με την προώθηση από τη Ρωσία των λεγόμενων Λαϊκών Δημοκρατιών του Donetsk και του Luhansk, που αποσχίστηκαν από κυρίαρχο ουκρανικό έδαφος.
Η Αθήνα ορθώς ανοίγει το προξενείο της στη Βεγγάζη. Ειλικρινά, θα έπρεπε να πράξει το ίδιο και στο Hargeisa.
Ωστόσο, είναι λάθος να δίνει προτεραιότητα στο διπλωματικό πρωτόκολλο και να υποτάσσεται σε μια πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης που υπονομεύει τόσο έντονα τα συμφέροντά της προς όφελος της Τουρκίας.
Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής στην Αθήνα συχνά εκφράζουν ανησυχία για τις τουρκικές επεκτατικές κινήσεις, αλλά οι διαμαρτυρίες τους είναι κενές όταν ο Γεραπετρίτης θα μπορούσε να προωθήσει τα ελληνικά συμφέροντα και αντ’ αυτού επιλέγει πολιτικές στην Αφρική που θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν διαμορφωθεί από τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών Hakan Fidan».
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών