Υποτέλεια (αντί για ουδετερότητα) και αντι-ρωσική υστερία, η διπλωματική πολιτική
Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης απευχόταν την εκλογή του Donald Trump και ψήφιζε «δαγκωτό» Kamala Harris, ήταν ξεκάθαρο ότι η ελληνική κυβέρνηση αναζητούσε έναν ευρωπαϊκό δρόμο στα ελληνοαμερικανικά ζητήματα.
Σήμερα όμως, βλέπουμε τον ίδιο πρωθυπουργό να επικροτεί κάθε μονομερή στρατιωτική ενέργεια των ΗΠΑ, ακόμα και τη σύλληψη/απαγωγή του Nicolas Maduro στη Βενεζουέλα, δείχνοντας μια ξεκάθαρη υποτέλεια στην ισχύ του αμερικανικού παράγοντα.
Ανοίγει η όρεξη του Erdogan
Η στροφή αυτή δεν είναι απλώς πολιτική, αλλά στρατηγική αυτοπαγίδα.
Η Ελλάδα, σε μια περιοχή όπου η Τουρκία δεν κρύβει τις απολυταρχικές της βλέψεις και παραβιάζει διεθνείς κανόνες, δείχνει τώρα να παίρνει το μέρος του ισχυρού που παραβιάζει κυριαρχία και διεθνές δίκαιο.
Αυτό ανοίγει τον δρόμο για επικίνδυνα προηγούμενα: ό,τι επιτρέπεις στους ισχυρούς να κάνουν αλλού, μπορεί να γίνει εναντίον σου αύριο.
Συμφέρον και όχι διεθνές δίκαιο
Ακόμη πιο ενδεικτικό είναι ότι η στάση αυτή δείχνει πως η κυβέρνηση δεν διαμορφώνει πολιτική βάσει διεθνών κανόνων, αλλά με βάση προσωπικές σχέσεις και συμφωνίες “καλής διάθεσης” με τον εκάστοτε ισχυρό ηγέτη.
Άραγε, συμφωνεί ο Έλληνας πρωθυπουργός και στις επεκτατικές βλέψεις του Trump στη Γροιλανδία;
Επίσης, τι θα γίνει αν κάποια στιγμή η Ελλάδα θεωρηθεί εχθρός των ΗΠΑ;
Εν κατακλείδει, η τυφλή υπακοή στις μεγάλες δυνάμεις και η στήριξη σε παραβιάσεις κυριαρχίας αλλού μπορεί να επιστρέψει σαν μπούμπερανγκ στην Ελλάδα.
Σε περίπτωση κρίσης με την Τουρκία, το μήνυμα που στέλνουμε είναι ότι η ισχύς υπερισχύει του δικαίου – και σε αυτό το παιχνίδι, η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι ο ισχυρός, αλλά ο πιθανός στόχος.
Η υποτέλεια στον ισχυρό δεν είναι στρατηγική, είναι κίνδυνος εθνικής ασφάλειας.
Και ο Κ. Μητσοτάκης φαίνεται να το έχει ξεχάσει, βάζοντας την πολιτική μικροδιαχείριση πάνω από την εθνική προστασία και την περιφερειακή σταθερότητα.
www.bankingnews.gr
Σήμερα όμως, βλέπουμε τον ίδιο πρωθυπουργό να επικροτεί κάθε μονομερή στρατιωτική ενέργεια των ΗΠΑ, ακόμα και τη σύλληψη/απαγωγή του Nicolas Maduro στη Βενεζουέλα, δείχνοντας μια ξεκάθαρη υποτέλεια στην ισχύ του αμερικανικού παράγοντα.
Ανοίγει η όρεξη του Erdogan
Η στροφή αυτή δεν είναι απλώς πολιτική, αλλά στρατηγική αυτοπαγίδα.
Η Ελλάδα, σε μια περιοχή όπου η Τουρκία δεν κρύβει τις απολυταρχικές της βλέψεις και παραβιάζει διεθνείς κανόνες, δείχνει τώρα να παίρνει το μέρος του ισχυρού που παραβιάζει κυριαρχία και διεθνές δίκαιο.
Αυτό ανοίγει τον δρόμο για επικίνδυνα προηγούμενα: ό,τι επιτρέπεις στους ισχυρούς να κάνουν αλλού, μπορεί να γίνει εναντίον σου αύριο.
Συμφέρον και όχι διεθνές δίκαιο
Ακόμη πιο ενδεικτικό είναι ότι η στάση αυτή δείχνει πως η κυβέρνηση δεν διαμορφώνει πολιτική βάσει διεθνών κανόνων, αλλά με βάση προσωπικές σχέσεις και συμφωνίες “καλής διάθεσης” με τον εκάστοτε ισχυρό ηγέτη.
Άραγε, συμφωνεί ο Έλληνας πρωθυπουργός και στις επεκτατικές βλέψεις του Trump στη Γροιλανδία;
Επίσης, τι θα γίνει αν κάποια στιγμή η Ελλάδα θεωρηθεί εχθρός των ΗΠΑ;
Εν κατακλείδει, η τυφλή υπακοή στις μεγάλες δυνάμεις και η στήριξη σε παραβιάσεις κυριαρχίας αλλού μπορεί να επιστρέψει σαν μπούμπερανγκ στην Ελλάδα.
Σε περίπτωση κρίσης με την Τουρκία, το μήνυμα που στέλνουμε είναι ότι η ισχύς υπερισχύει του δικαίου – και σε αυτό το παιχνίδι, η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι ο ισχυρός, αλλά ο πιθανός στόχος.
Η υποτέλεια στον ισχυρό δεν είναι στρατηγική, είναι κίνδυνος εθνικής ασφάλειας.
Και ο Κ. Μητσοτάκης φαίνεται να το έχει ξεχάσει, βάζοντας την πολιτική μικροδιαχείριση πάνω από την εθνική προστασία και την περιφερειακή σταθερότητα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών