γράφει : Αλεξάνδρα Τόμπρα
Παρά το γεγονός ότι η ανεργία στην Ισπανία έχει φτάσει στο 27%, στην Ελλάδα ένας στους τέσσερις πολίτες είναι εκτός της αγοράς εργασίας και οι νέοι από την Πορτογαλία και την Ιρλανδία μεταναστεύουν στο εξωτερικό προς εύρεση εργασίας, η Ευρώπη εξακολουθεί – και παρά τις πρωτοφανείς συνθήκες ύφεσης που βιώνει – να μη διαθέτει ένα σχέδιο για την αντιμετώπιση της ανεργίας.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal, τα κράτη του ευρωπαϊκού Νότου, τα οποία πλήττονται και περισσότερο από την ανεργία, καλούνται να συνεχίσουν τις περικοπές των δημόσιων δαπανών, να μειώσουν τους μισθούς και να ρίξουν τις τιμές των προϊόντων τους για να ανακτήσουν την ανταγωνιστικότητα τους. Διαδικασία, η οποία όπως επισημαίνει η WSJ, επικαλούμενη έκθεση της Goldman Sachs, θα χρειαστεί μια δεκαετία, ενδεχομένως και περισσότερο για να ολοκληρωθεί.
«Υπάρχει ένα οριακό σημείο, στο οποίο οι Ευρωπαίοι θα πουν αρκετά;» διερωτάται η WSJ, η οποία αν και επισημαίνει ότι υπάρχουν διαδηλώσεις κατά της πολιτικής λιτότητας, τονίζει ότι καμία χώρα δεν εγκατέλειψε την Ευρωζώνη, τη στιγμή που η στήριξη στο ευρώ παραμένει υψηλή ανάμεσα στους Ευρωπαίους πολίτες.
«Οι Ευρωπαίοι πολίτες είναι πρόθυμοι να υπομείνουν αυτά τα χρόνια της κακουχίας, παρά να διακινδυνεύσουν μια έξοδο από το ευρώ. Τα αποθέματα της υπομονής των Ευρωπαίων είναι πολλά, αλλά σίγουρα δεν είναι ανεξάντλητα» επισημαίνει η WSJ.
«Ο τεράστιος κίνδυνος που συνεπάγεται η αποχώρηση από το ευρώ έχει έως τώρα περιορίσει ένα κύμα υπέρ της εγκατάλειψης του» αναφέρει στη WSJ ο Simon Tilford, οικονομολόγος από το Center for European Reform, ο οποίος υπογραμμίζει ότι από τη στιγμή που ο κόσμος θα νιώσει πως δεν υπάρχει φως στο τέλος του τούνελ, είναι πιθανό να αρχίσει πιο έντονα μια ανοιχτή συζήτηση σχετικά με τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα της παραμονής στο κοινό νόμισμα.
«Και από τη στιγμή που θα αρχίσει αυτή η συζήτηση, τότε τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν αρκετά γρήγορα» τονίζει ο Tilford.
Η WSJ θέτει το ερώτημα του κατά πόσο η νότια Ευρώπη μοιάζει με την περίπτωση της Αργεντινής, όταν εκείνη αποσύνδεσε την ισοτιμία του νομίσματος της με το δολάριο των ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να βιώσει έναν άνευ προηγουμένου υπερπληθωρισμό, να καταρρεύσει η ανταγωνιστικότητα της και να υποστεί μια έντονη υποτίμηση.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η οικονομία της Αργεντινής είχε συρρικνωθεί περίπου 8% στα τρία χρόνια πριν από τον «ξεσηκωμό». Την ίδια στιγμή, και σύμφωνα με στοιχεία από το ΔΝΤ, η οικονομία της Ιταλίας και της Πορτογαλίας θα έχουν συρρικνωθεί κατά 8% έως τα τέλη του έτους, της Ισπανίας κατά 6% και της Ελλάδας περισσότερο από 23%.
Επιπλέον, σημειώνει η WSJ, οι Αργεντίνοι υποστήριζαν την ισοτιμία με το δολάριο ακόμα και έως τη στιγμή που υπήρξε η λαϊκή εξέγερση, κάτι που σύμφωνα με το δημοσίευμα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τους οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι. Συγκεκριμένα, αναφέρεται πως το Δεκέμβριο του 2001, λίγο πριν ξεσπάσει η κοινωνική αναταραχή στην Αργεντινή, το 62% των πολιτών δήλωναν ότι επιθυμούσαν τη διατήρηση της ισοτιμίας.
Σύμφωνα με τη WSJ, σχεδόν αντίστοιχο είναι το ποσοστό των Ισπανών και των Ελλήνων, οι οποίοι δηλώνουν ότι θέλουν να παραμείνουν στην Ευρωζώνη.
«Η Αργεντινή, με τα πάνω και τα κάτω της ύστερα από την υποτίμηση του νομίσματος της, δεν είναι ένα μοντέλο για την Ευρώπη. Μάλλον είναι μια προειδοποιητική ιστορία» επισημαίνει χαρακτηριστικά η WSJ, η οποία μάλιστα επικαλείται και τις δηλώσεις του τότε υπ.Οικονομικών της Αργεντινής, ο οποίος δήλωνε ότι είναι αδιανόητη η κατάρρευση της ισοτιμίας του εθνικού νομίσματος με το δολάριο διότι αυτό θα οδηγούσε στη διάλυση βασικών θεσμών της οικονομίας και της κοινωνίας. Μόλις ένα μήνα αργότερα, η Αργεντινή εγκατέλειψε την ισοτιμία με το δολάριο.
«Αυτοί που λένε ότι έχει φύγει ο κίνδυνος διάσπασης του ευρώ, θα πρέπει να αναλογιστούν αντίστοιχες περιπτώσεις, όταν ο κόσμος θεωρούσε ένα νομισματικό καθεστώς ιερό, έως τη στιγμή που αυτό έγινε παρελθόν» καταλήγει η WSJ.
Βρίσκεται η ευρωζώνη σε οριακό σημείο; Στον παρακάτω πίνακα αποτυπώνεται η μείωση του ΑΕΠ σε Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα από την ένραξη της κρίσης χρέους και η αντίστοιχη μείωση του ΑΕΠ στην Αργεντινή, από τότε που εγκατέλειψε τη σύνδεση με το δολάριο. Η συρρίκνωση του ελληνικού ΑΕΠ έχει ξεπεράσει κατά πολύ την αντίστοιχη συρρίκνωση του ΑΕΠ της Αργεντινής, ενώ οι υπόλοιπες χώρες πλησιάζουν.
www.bankingnews.gr
«Υπάρχει ένα οριακό σημείο, στο οποίο οι Ευρωπαίοι θα πουν αρκετά;» διερωτάται η WSJ, η οποία αν και επισημαίνει ότι υπάρχουν διαδηλώσεις κατά της πολιτικής λιτότητας, τονίζει ότι καμία χώρα δεν εγκατέλειψε την Ευρωζώνη, τη στιγμή που η στήριξη στο ευρώ παραμένει υψηλή ανάμεσα στους Ευρωπαίους πολίτες.
«Οι Ευρωπαίοι πολίτες είναι πρόθυμοι να υπομείνουν αυτά τα χρόνια της κακουχίας, παρά να διακινδυνεύσουν μια έξοδο από το ευρώ. Τα αποθέματα της υπομονής των Ευρωπαίων είναι πολλά, αλλά σίγουρα δεν είναι ανεξάντλητα» επισημαίνει η WSJ.
«Ο τεράστιος κίνδυνος που συνεπάγεται η αποχώρηση από το ευρώ έχει έως τώρα περιορίσει ένα κύμα υπέρ της εγκατάλειψης του» αναφέρει στη WSJ ο Simon Tilford, οικονομολόγος από το Center for European Reform, ο οποίος υπογραμμίζει ότι από τη στιγμή που ο κόσμος θα νιώσει πως δεν υπάρχει φως στο τέλος του τούνελ, είναι πιθανό να αρχίσει πιο έντονα μια ανοιχτή συζήτηση σχετικά με τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα της παραμονής στο κοινό νόμισμα.
«Και από τη στιγμή που θα αρχίσει αυτή η συζήτηση, τότε τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν αρκετά γρήγορα» τονίζει ο Tilford.
Η WSJ θέτει το ερώτημα του κατά πόσο η νότια Ευρώπη μοιάζει με την περίπτωση της Αργεντινής, όταν εκείνη αποσύνδεσε την ισοτιμία του νομίσματος της με το δολάριο των ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να βιώσει έναν άνευ προηγουμένου υπερπληθωρισμό, να καταρρεύσει η ανταγωνιστικότητα της και να υποστεί μια έντονη υποτίμηση.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η οικονομία της Αργεντινής είχε συρρικνωθεί περίπου 8% στα τρία χρόνια πριν από τον «ξεσηκωμό». Την ίδια στιγμή, και σύμφωνα με στοιχεία από το ΔΝΤ, η οικονομία της Ιταλίας και της Πορτογαλίας θα έχουν συρρικνωθεί κατά 8% έως τα τέλη του έτους, της Ισπανίας κατά 6% και της Ελλάδας περισσότερο από 23%.
Επιπλέον, σημειώνει η WSJ, οι Αργεντίνοι υποστήριζαν την ισοτιμία με το δολάριο ακόμα και έως τη στιγμή που υπήρξε η λαϊκή εξέγερση, κάτι που σύμφωνα με το δημοσίευμα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τους οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι. Συγκεκριμένα, αναφέρεται πως το Δεκέμβριο του 2001, λίγο πριν ξεσπάσει η κοινωνική αναταραχή στην Αργεντινή, το 62% των πολιτών δήλωναν ότι επιθυμούσαν τη διατήρηση της ισοτιμίας.
Σύμφωνα με τη WSJ, σχεδόν αντίστοιχο είναι το ποσοστό των Ισπανών και των Ελλήνων, οι οποίοι δηλώνουν ότι θέλουν να παραμείνουν στην Ευρωζώνη.
«Η Αργεντινή, με τα πάνω και τα κάτω της ύστερα από την υποτίμηση του νομίσματος της, δεν είναι ένα μοντέλο για την Ευρώπη. Μάλλον είναι μια προειδοποιητική ιστορία» επισημαίνει χαρακτηριστικά η WSJ, η οποία μάλιστα επικαλείται και τις δηλώσεις του τότε υπ.Οικονομικών της Αργεντινής, ο οποίος δήλωνε ότι είναι αδιανόητη η κατάρρευση της ισοτιμίας του εθνικού νομίσματος με το δολάριο διότι αυτό θα οδηγούσε στη διάλυση βασικών θεσμών της οικονομίας και της κοινωνίας. Μόλις ένα μήνα αργότερα, η Αργεντινή εγκατέλειψε την ισοτιμία με το δολάριο.
«Αυτοί που λένε ότι έχει φύγει ο κίνδυνος διάσπασης του ευρώ, θα πρέπει να αναλογιστούν αντίστοιχες περιπτώσεις, όταν ο κόσμος θεωρούσε ένα νομισματικό καθεστώς ιερό, έως τη στιγμή που αυτό έγινε παρελθόν» καταλήγει η WSJ.
Βρίσκεται η ευρωζώνη σε οριακό σημείο; Στον παρακάτω πίνακα αποτυπώνεται η μείωση του ΑΕΠ σε Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα από την ένραξη της κρίσης χρέους και η αντίστοιχη μείωση του ΑΕΠ στην Αργεντινή, από τότε που εγκατέλειψε τη σύνδεση με το δολάριο. Η συρρίκνωση του ελληνικού ΑΕΠ έχει ξεπεράσει κατά πολύ την αντίστοιχη συρρίκνωση του ΑΕΠ της Αργεντινής, ενώ οι υπόλοιπες χώρες πλησιάζουν.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών