Μια ευρεία συμμαχία πολιτικών και μέσων ενημέρωσης επιδιώκει να επιβάλει πλήρη απαγόρευση των γερμανορωσικών επαφών
Οι αρνητές κάθε μορφής γερμανορωσικής επαφής μπορεί να αισθάνονται δικαιωμένοι μετά τα fake news της Die Zeit και του τηλεοπτικού περιοδικού Kontraste του ARD στο Baku του Azerbaijan.
Με τη χρήση κρυφής κάμερας καταγράφηκε συνάντηση δύο εκπροσώπων της γερμανικής πολιτικής, του στελέχους του CDU Ronald Pofalla και του Σοσιαλδημοκράτη Matthias Platzeck, με ρωσική αντιπροσωπεία, η οποία περιλάμβανε συνομιλίες και κοινό δείπνο.
Οι Ρώσοι συμμετέχοντες δεν προέρχονταν από τη φιλελεύθερη αντιπολίτευση.
Στο ίδιο τραπέζι κάθονταν ο πρόεδρος του εποπτικού συμβουλίου της Gazprom, Viktor Zubkov, καθώς και ο Alexey Gromyko, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και εγγονός του ιστορικού Σοβιετικού υπουργού Εξωτερικών Andrei Gromyko.
Οι συνομιλίες πραγματοποιήθηκαν υπό την αιγίδα του Petersburg Dialogue, ενός διμερούς forum που ιδρύθηκε το 2001 από τον τότε καγκελάριο Gerhard Schröder και τον Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin.
Η επίσημη Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας αποχώρησε από το σχήμα μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Ωστόσο, ο διάλογος συνεχίζεται με την ίδια ονομασία και με τη συμμετοχή Γερμανών, χωρίς όμως αυτοί να διαθέτουν επίσημη κρατική εντολή.
Η ύπαρξη του forum δεν αποτελεί μυστικό.
Ούτε οι Pofalla και Platzeck διαθέτουν κρατική εντολή για να διαπραγματευθούν κάτι.
Ούτε διεξάγουν μυστικές διαπραγματεύσεις.
Απλώς δεν παρίστανται δημοσιογράφοι.
Το γεγονός ότι η Die Zeit και το Kontraste παρουσιάζουν αυτή τη συνάντηση ως ζήτημα εθνικής προδοσίας εξυπηρετεί έναν ευρύτερο σκοπό: μια συμμαχία πολιτικών και μέσων ενημέρωσης επιδιώκει να επιβάλει πλήρη απαγόρευση των γερμανορωσικών επαφών.
Η Ρωσία, υποστηρίζει, επιχειρείται να «απομονωθεί» εδώ και περισσότερα από τέσσερα χρόνια, σαν να ήταν η γερμανική πολιτική σε θέση να το πετύχει. Οι ίδιοι άνθρωποι, σημειώνει σκωπτικά, πιστεύουν επίσης ότι η Γερμανία μπορεί να σώσει το παγκόσμιο κλίμα.
Η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Οι ισχυροί οικονομικοί δεσμοί
Περισσότερες από χίλιες γερμανικές επιχειρήσεις εξακολουθούν να δραστηριοποιούνται στη Ρωσία, χιλιάδες Γερμανοί πολίτες ζουν εκεί μόνιμα, ενώ καθημερινά αναχωρούν περίπου είκοσι πτήσεις από Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα και Βελιγράδι προς τη ρωσική πρωτεύουσα, ορισμένες μάλιστα με αεροσκάφη ευρείας ατράκτου.
Επιπλέον, σημαντικό μέρος της γερμανικής κοινής γνώμης επιθυμεί καλύτερες σχέσεις με τη Ρωσία.
Πολλοί πιστεύουν ότι οι Γερμανοί, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο ευρωπαϊκό λαό, μπορούν να συνομιλήσουν με τους Ρώσους αναζητώντας εποικοδομητικές διεξόδους από τη γεωπολιτική κρίση που πλήττει σήμερα την Ευρώπη.
Το mantra όσων απορρίπτουν κάθε διάλογο – ότι δηλαδή «η Ρωσία μπορεί να τερματίσει τον πόλεμο οποιαδήποτε στιγμή» – είναι εύκολο και αποκομμένο από την πραγματικότητα.
Παράλληλα, θεωρεί ότι αυτή η διατύπωση αποκρύπτει το πραγματικό δίλημμα.
Η ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική, υποστηρίζει, έχει παγιδευτεί σε μια κατάσταση τύπου Catch-22.
Έχει επενδύσει αποκλειστικά σε μια στρατιωτική λύση, δηλαδή στη νίκη της Ουκρανίας, ενώ η διπλωματία έχει ουσιαστικά τεθεί στο περιθώριο.
Ως ουκρανική νίκη νοείται η ανακατάληψη των ουκρανικών εδαφών, είτε με την Κριμαία είτε χωρίς αυτήν.
Η Ρωσία δεν θα δεχθεί συμβιβασμό
Η Ρωσία δεν πρόκειται να επιτρέψει μια τέτοια εξέλιξη και ότι η επίσημη πολιτική ηγεσία της Ευρώπης αποφεύγει να το παραδεχθεί δημόσια.
Ιδιωτικά, όμως, θεωρεί πως ελάχιστοι από τους «γεράκια» σε γερμανικά think tanks, μέσα ενημέρωσης και πολιτικά κόμματα πιστεύουν πραγματικά σε μια ρωσική ήττα.
Κατά την άποψή του, οι πολιτικοί εξακολουθούν να προσκολλώνται στον στόχο της στρατιωτικής λύσης προκειμένου να μη χάσουν το κύρος τους, αφήνοντας τη διπλωματία σε αδράνεια. Περιγράφει αυτή τη στάση ως άτολμη, άνευ φαντασίας, χωρίς έμπνευση, μικρόψυχη και προσκολλημένη στις αρχές.
Εκτιμά ότι προσωπικότητες όπως οι Konrad Adenauer ή Willy Brandt θα είχαν αναζητήσει πιο δημιουργικές λύσεις.
Υπάρχει ένα δεύτερο Catch-22.
Η Γερμανία, όπως υποστηρίζει, έχει αποκηρύξει κάθε πιθανότητα αυτόνομης εξωτερικής πολιτικής («Sonderweg», του μοναχικού δρόμου) σε τέτοιο βαθμό ώστε να αποφεύγει ακόμη και πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν να ωφελήσουν ολόκληρη την Ευρώπη.
Παραδοσιακά, σημειώνει, οι Γερμανοί απολαμβάνουν στη Ρωσία μεγαλύτερη αξιοπιστία από άλλους ευρωπαϊκούς λαούς.
Ωστόσο το πλεονέκτημα αυτό θυσιάζεται στο όνομα της... ευρωπαϊκής ιδέας.
Όσοι στην Ευρώπη επιθυμούν να διατηρούν τη Γερμανία υπό στενό πολιτικό έλεγχο το γνωρίζουν καλά.
Η νέα φιλοδοξία του Βερολίνου να αναλάβει ηγετικό στρατιωτικό ρόλο προκαλεί ήδη καχυποψία.
Δεν είναι τυχαίο, σημειώνει, ότι ακόμη και οι Times του Λονδίνου ασχολήθηκαν με τη συνάντηση στο Baku, επικαλούμενοι τον ειδικό σε θέματα Ρωσίας John Lough, συγγραφέα του βιβλίου Germany's Russia Problem.
Σύμφωνα με την εφημερίδα, ακόμη και ανεπίσημες γερμανορωσικές πρωτοβουλίες θα έπρεπε προηγουμένως να συντονίζονται «τουλάχιστον» με την Ουκρανία, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Συνώνυμο του όρου Catch-22 είναι το Double Bind (διπλό αδιέξοδο, στην πολιτική ορολογία).
Αποδίδει καλύτερα τη σημερινή θέση της Γερμανίας: μια χώρα διπλά εγκλωβισμένη, ανάμεσα στις αντιρωσικές θέσεις της Μεγάλης Βρετανίας και στον άξονα της Πολωνίας και των χωρών της Βαλτικής.
Προς το παρόν, καταλήγει, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να διατηρεί την εικόνα της, χωρίς ουσιαστικά περιθώρια πρωτοβουλιών.
www.bankingnews.gr
Με τη χρήση κρυφής κάμερας καταγράφηκε συνάντηση δύο εκπροσώπων της γερμανικής πολιτικής, του στελέχους του CDU Ronald Pofalla και του Σοσιαλδημοκράτη Matthias Platzeck, με ρωσική αντιπροσωπεία, η οποία περιλάμβανε συνομιλίες και κοινό δείπνο.
Οι Ρώσοι συμμετέχοντες δεν προέρχονταν από τη φιλελεύθερη αντιπολίτευση.
Στο ίδιο τραπέζι κάθονταν ο πρόεδρος του εποπτικού συμβουλίου της Gazprom, Viktor Zubkov, καθώς και ο Alexey Gromyko, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και εγγονός του ιστορικού Σοβιετικού υπουργού Εξωτερικών Andrei Gromyko.
Οι συνομιλίες πραγματοποιήθηκαν υπό την αιγίδα του Petersburg Dialogue, ενός διμερούς forum που ιδρύθηκε το 2001 από τον τότε καγκελάριο Gerhard Schröder και τον Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin.
Η επίσημη Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας αποχώρησε από το σχήμα μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Ωστόσο, ο διάλογος συνεχίζεται με την ίδια ονομασία και με τη συμμετοχή Γερμανών, χωρίς όμως αυτοί να διαθέτουν επίσημη κρατική εντολή.
Η ύπαρξη του forum δεν αποτελεί μυστικό.
Ούτε οι Pofalla και Platzeck διαθέτουν κρατική εντολή για να διαπραγματευθούν κάτι.
Ούτε διεξάγουν μυστικές διαπραγματεύσεις.
Απλώς δεν παρίστανται δημοσιογράφοι.
Το γεγονός ότι η Die Zeit και το Kontraste παρουσιάζουν αυτή τη συνάντηση ως ζήτημα εθνικής προδοσίας εξυπηρετεί έναν ευρύτερο σκοπό: μια συμμαχία πολιτικών και μέσων ενημέρωσης επιδιώκει να επιβάλει πλήρη απαγόρευση των γερμανορωσικών επαφών.
Η Ρωσία, υποστηρίζει, επιχειρείται να «απομονωθεί» εδώ και περισσότερα από τέσσερα χρόνια, σαν να ήταν η γερμανική πολιτική σε θέση να το πετύχει. Οι ίδιοι άνθρωποι, σημειώνει σκωπτικά, πιστεύουν επίσης ότι η Γερμανία μπορεί να σώσει το παγκόσμιο κλίμα.
Η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Οι ισχυροί οικονομικοί δεσμοί
Περισσότερες από χίλιες γερμανικές επιχειρήσεις εξακολουθούν να δραστηριοποιούνται στη Ρωσία, χιλιάδες Γερμανοί πολίτες ζουν εκεί μόνιμα, ενώ καθημερινά αναχωρούν περίπου είκοσι πτήσεις από Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα και Βελιγράδι προς τη ρωσική πρωτεύουσα, ορισμένες μάλιστα με αεροσκάφη ευρείας ατράκτου.
Επιπλέον, σημαντικό μέρος της γερμανικής κοινής γνώμης επιθυμεί καλύτερες σχέσεις με τη Ρωσία.
Πολλοί πιστεύουν ότι οι Γερμανοί, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο ευρωπαϊκό λαό, μπορούν να συνομιλήσουν με τους Ρώσους αναζητώντας εποικοδομητικές διεξόδους από τη γεωπολιτική κρίση που πλήττει σήμερα την Ευρώπη.
Το mantra όσων απορρίπτουν κάθε διάλογο – ότι δηλαδή «η Ρωσία μπορεί να τερματίσει τον πόλεμο οποιαδήποτε στιγμή» – είναι εύκολο και αποκομμένο από την πραγματικότητα.
Παράλληλα, θεωρεί ότι αυτή η διατύπωση αποκρύπτει το πραγματικό δίλημμα.
Η ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική, υποστηρίζει, έχει παγιδευτεί σε μια κατάσταση τύπου Catch-22.
Έχει επενδύσει αποκλειστικά σε μια στρατιωτική λύση, δηλαδή στη νίκη της Ουκρανίας, ενώ η διπλωματία έχει ουσιαστικά τεθεί στο περιθώριο.
Ως ουκρανική νίκη νοείται η ανακατάληψη των ουκρανικών εδαφών, είτε με την Κριμαία είτε χωρίς αυτήν.
Η Ρωσία δεν θα δεχθεί συμβιβασμό
Η Ρωσία δεν πρόκειται να επιτρέψει μια τέτοια εξέλιξη και ότι η επίσημη πολιτική ηγεσία της Ευρώπης αποφεύγει να το παραδεχθεί δημόσια.
Ιδιωτικά, όμως, θεωρεί πως ελάχιστοι από τους «γεράκια» σε γερμανικά think tanks, μέσα ενημέρωσης και πολιτικά κόμματα πιστεύουν πραγματικά σε μια ρωσική ήττα.
Κατά την άποψή του, οι πολιτικοί εξακολουθούν να προσκολλώνται στον στόχο της στρατιωτικής λύσης προκειμένου να μη χάσουν το κύρος τους, αφήνοντας τη διπλωματία σε αδράνεια. Περιγράφει αυτή τη στάση ως άτολμη, άνευ φαντασίας, χωρίς έμπνευση, μικρόψυχη και προσκολλημένη στις αρχές.
Εκτιμά ότι προσωπικότητες όπως οι Konrad Adenauer ή Willy Brandt θα είχαν αναζητήσει πιο δημιουργικές λύσεις.
Υπάρχει ένα δεύτερο Catch-22.
Η Γερμανία, όπως υποστηρίζει, έχει αποκηρύξει κάθε πιθανότητα αυτόνομης εξωτερικής πολιτικής («Sonderweg», του μοναχικού δρόμου) σε τέτοιο βαθμό ώστε να αποφεύγει ακόμη και πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν να ωφελήσουν ολόκληρη την Ευρώπη.
Παραδοσιακά, σημειώνει, οι Γερμανοί απολαμβάνουν στη Ρωσία μεγαλύτερη αξιοπιστία από άλλους ευρωπαϊκούς λαούς.
Ωστόσο το πλεονέκτημα αυτό θυσιάζεται στο όνομα της... ευρωπαϊκής ιδέας.
Όσοι στην Ευρώπη επιθυμούν να διατηρούν τη Γερμανία υπό στενό πολιτικό έλεγχο το γνωρίζουν καλά.
Η νέα φιλοδοξία του Βερολίνου να αναλάβει ηγετικό στρατιωτικό ρόλο προκαλεί ήδη καχυποψία.
Δεν είναι τυχαίο, σημειώνει, ότι ακόμη και οι Times του Λονδίνου ασχολήθηκαν με τη συνάντηση στο Baku, επικαλούμενοι τον ειδικό σε θέματα Ρωσίας John Lough, συγγραφέα του βιβλίου Germany's Russia Problem.
Σύμφωνα με την εφημερίδα, ακόμη και ανεπίσημες γερμανορωσικές πρωτοβουλίες θα έπρεπε προηγουμένως να συντονίζονται «τουλάχιστον» με την Ουκρανία, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Συνώνυμο του όρου Catch-22 είναι το Double Bind (διπλό αδιέξοδο, στην πολιτική ορολογία).
Αποδίδει καλύτερα τη σημερινή θέση της Γερμανίας: μια χώρα διπλά εγκλωβισμένη, ανάμεσα στις αντιρωσικές θέσεις της Μεγάλης Βρετανίας και στον άξονα της Πολωνίας και των χωρών της Βαλτικής.
Προς το παρόν, καταλήγει, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να διατηρεί την εικόνα της, χωρίς ουσιαστικά περιθώρια πρωτοβουλιών.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών