Σε έναν κόσμο όπου οι παραδοσιακές σταθερές κλονίζονται, οι επενδυτές προετοιμάζονται για ένα ενδεχόμενο παγκόσμιο κραχ, με το δολάριο να χάνει την ιδιότητα τους ασφαλούς asset…
Η εποχή του δολαρίου ως απόλυτου ασφαλούς καταφυγίου φαίνεται να φτάνει στο τέλος της.
Σύμφωνα με το Economist, οι ΗΠΑ δοκιμάζουν τα όρια της οικονομικής τους ισχύος, ενώ οι αγορές αντιμετωπίζουν πρωτοφανή αβεβαιότητα.
Σε έναν κόσμο όπου οι παραδοσιακές σταθερές κλονίζονται, οι επενδυτές προετοιμάζονται για ένα ενδεχόμενο παγκόσμιο κραχ, με το δολάριο να χάνει την ιδιότητα τους ασφαλούς asset…
Ειδικότερα, όπως επισημαίνει ο Economist, τον περασμένο χρόνο ο πρόεδρος Donald Trump εκφόβισε τους συμμάχους της Αμερικής με δασμούς, άσκησε πιέσεις στη Fed και αντιμετώπισε το δημοσιονομικό έλλειμμα σαν να ήταν μια απλή ενόχληση.
Κι όμως, οι αγορές συνεχίζουν την πορεία τους αμέριμνες, σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Τους τελευταίους 12 μήνες ο δείκτης S&P 500 έχει αυξηθεί κατά 14% χάρη στην ώθηση που προσέφερε η τεχνητή νοημοσύνη (AI).
Παράλληλα, η ανάπτυξη στις ΗΠΑ εξακολουθεί να προκαλεί τον φθόνο του υπόλοιπου κόσμου.
Η απόδοση του αμερικανικού δεκαετούς ομολόγου, που κανονικά θα έπρεπε να αυξάνεται λόγω πληθωρισμού ή κινδύνου αθέτησης πληρωμών, βρίσκεται στο 4,3%, χαμηλότερα απ’ ό,τι όταν ο Trump ορκίστηκε στο αξίωμά του.
Όμως, αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά, η εικόνα είναι πιο σκοτεινή και πιο σύνθετη. Από την κορύφωσή του τον Ιανουάριο του 2025, το δολάριο έχει χάσει το ένα δέκατο της αξίας του έναντι ενός ευρέος καλαθιού νομισμάτων.
Ως αποτέλεσμα, σε όρους ξένων νομισμάτων, η απόδοση των αμερικανικών περιουσιακών στοιχείων ήταν φτωχή.
Όταν οι αμερικανικές μετοχές αποτιμώνται σε ευρώ, για παράδειγμα, μετά βίας διαπιστώνεται αύξηση τον τελευταίο χρόνο.
Η πτώση του νομίσματος αντανακλά εν μέρει τη σύγκλιση των διαφορών επιτοκίων μεταξύ της Αμερικής και του υπόλοιπου κόσμου.
Ωστόσο, οι αμερικανικοί θεσμοί αποτελούν επίσης πηγή ανησυχίας,.
Τα σπασμωδικά ξεσπάσματα επενδυτικού πανικού έχουν γίνει συχνότερα, όπως τον Απρίλιο του 2025, μετά την ανακοίνωση από τον Trump των δασμών της «Ημέρας Απελευθέρωσης».
Τέτοιες στιγμές οι επενδυτές εγκαταλείπουν τα αμερικανικά assets, με αποτέλεσμα ομόλογα, μετοχές και το νόμισμα να υποχωρούν ταυτόχρονα.
Πιο συνηθισμένο στις αναδυόμενες αγορές, αυτό συνέβη σε επτά από τις τελευταίες 52 εβδομάδες — περίπου τρεις φορές συχνότερα απ’ ό,τι την προηγούμενη δεκαετία περίπου.
Όταν ο Trump κάνει πίσω από τις πιο τρελές του ιδέες, η κανονικότητα επιστρέφει.
Όμως τα σπασμωδικά επεισόδια προσφέρουν στιγμιότυπα ενός αναποδογυρισμένου κόσμου, στον οποίο τα περιουσιακά στοιχεία σε δολάρια δεν είναι πλέον ασφαλή.
Πρόκειται για ανησυχητική προοπτική, δεδομένου ότι το δολάριο είναι το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα και ότι οι ξένοι κατέχουν περισσότερα περιουσιακά στοιχεία στην Αμερική απ’ όσα κατέχουν οι Αμερικανοί στο εξωτερικό — σε ποσοστό που φτάνει το 89% του ΑΕΠ του Θείου Σαμ.
Ταυτόχρονα, η τιμή του χρυσού έχει εκτοξευθεί στα 5.000 δολάρια, αυξημένη κατά περίπου 75% μέσα σε έναν χρόνο, εγείροντας εικασίες ότι οι επενδυτές προστατεύονται από την υποτίμηση του δολαρίου και άλλους ακραίους κινδύνους.
Αυτό θα έπρεπε να κάνει όσους πιστεύουν ότι η χρηματοπιστωτική ισχύς της Αμερικής είναι άθραυστη να κοντοσταθούν.
Το φαινόμενο Warsh
Σύμφωνα με τον Economist, το πιο πρόσφατο παράδειγμα μιας φαινομενικής επιστροφής στην κανονικότητα ήταν η ανακοίνωση του Trump στις 30 Ιανουαρίου ότι θα προτείνει τον Kevin Warsh για την ηγεσία της Ομοσπονδιακής Τράπεζας.
Ο Warsh είναι έμπειρος κεντρικός τραπεζίτης, του οποίου οι επαφές στη Wall Street βοήθησαν τη Fed στη διάρκεια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2007–09.
Το ιστορικό του στη νομισματική πολιτική είναι εκείνο ενός υπερβολικά αυστηρού «γερακιού», όχι ενός υποτιμητή.
Η υποψηφιότητά του προκάλεσε άνοδο του δολαρίου και πτώση στην τιμή του χρυσού.
Ο Warsh είναι τεχνοκράτης και λιγότερο «κομματόσκυλο» από τον Kevin Hasset, έναν δουλοπρεπή σύμβουλο του Λευκού Οίκου και πρώιμο φαβορί.
Ωστόσο, το μικρό ράλι ανακούφισης δεν αλλάζει τη γενική εικόνα.
Μόνο τον τελευταίο μήνα, κατά τον οποίο ο Trump απείλησε τη Γροιλανδία, το δολάριο έχει υποχωρήσει κατά 1,5% και ο χρυσός έχει αυξηθεί κατά 14%.
Το ιστορικό του Warsh είναι «hawkish», όμως έχει υποστεί μια περίεργη μεταστροφή υπέρ των μειώσεων επιτοκίων.
Ο Warsh προβάλλει δύο βασικά επιχειρήματα υπέρ της χαλαρότερης νομισματικής πολιτικής.
Το ένα είναι ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα επιφέρει έκρηξη παραγωγικότητας, η οποία θα επιτρέψει ταχεία ανάπτυξη ενώ ο πληθωρισμός θα υποχωρεί.
Είναι αλήθεια ότι, αν όλα τα άλλα παραμείνουν ίσα, η μεγαλύτερη παραγωγή ασκεί καθοδική πίεση στις τιμές και ότι τα πρόσφατα στοιχεία για την παραγωγικότητα είναι ενθαρρυντικά.
Ωστόσο, η αύξηση της παραγωγικότητας ενθαρρύνει επίσης τις επενδύσεις —για παράδειγμα, σε κέντρα δεδομένων— ενώ τα ανοδικά χρηματιστήρια και η οικονομική αισιοδοξία στηρίζουν μεγαλύτερη καταναλωτική δαπάνη.
Η φρενίτιδα γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη, αν διατηρηθεί, είναι πιο πιθανό να οδηγήσει σε υψηλότερα και όχι σε χαμηλότερα επιτόκια.
Στην έκρηξη των dotcom τη δεκαετία του 1990, η Fed επίσης πίστευε ότι η παραγωγικότητα θα κρατούσε τα επιτόκια χαμηλά, προτού αναστρέψει τη στάση της στο τέλος της δεκαετίας.
Ο Warsh υποστηρίζει επίσης ότι η Fed μπορεί να αντισταθμίσει το κίνητρο που προσφέρουν τα χαμηλότερα επιτόκια αποβάλλοντας μακροπρόθεσμα περιουσιακά στοιχεία, πατώντας ταυτόχρονα το γκάζι και το φρένο.
Η Fed πράγματι ίσως χρειαστεί να συρρικνώσει τον ισολογισμό της - αν και αυτό θα σήμαινε αναδιάρθρωση του νομισματικού συστήματος.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2010 ο Warsh προειδοποιούσε εσφαλμένα ότι οι αγορές περιουσιακών στοιχείων θα πυροδοτούσαν πληθωρισμό· σήμερα ισχυρίζεται ότι η εκποίησή τους θα ήταν αποπληθωριστική.
Στην πραγματικότητα, το αποτέλεσμα θα ήταν μόνο μικρό.
Αν ο νέος πρόεδρος της Fed πείσει τους συναδέλφους του να προχωρήσουν σε μεγάλες μειώσεις επιτοκίων, αυτές είναι πιθανό να αποδειχθούν άκαιρες.
Πληθωρισμός
Όπως επισημαίνει ο Economist, με πληθωρισμό 2,8%, η Αμερική εξακολουθεί να βρίσκεται πάνω από τον στόχο του 2%.
Το τρέχον έτος έφερε φορολογικές περικοπές και σύντομα θα φέρει επιστροφές φόρων, παρέχοντας ένα κίνητρο περίπου 0,3% του ΑΕΠ.
Αν, όπως είναι πιθανό, το Ανώτατο Δικαστήριο κρίνει πολλούς από τους δασμούς του Trump παράνομους, θα μπορούσαν να ακολουθήσουν επιστροφές αξίας 0,5% του ΑΕΠ.
Αυτός ο συνδυασμός νομισματικής και δημοσιονομικής τόνωσης θα μπορούσε να οδηγήσει σε ακόμη υψηλότερο πληθωρισμό, εγείροντας περισσότερες αμφιβολίες για τα περιουσιακά στοιχεία τα οποία εκφράζονται σε δολάρια.
Πόσο μακριά μπορεί να δοκιμάσει την τύχη της η Αμερική;
Οι ΗΠΑ είναι τυχερές που οι επενδυτές έχουν λιγοστές εναλλακτικές αντί της κατοχής δολαρίων.
Τα πολύτιμα μέταλλα αποτελούν φτωχή υποκατάσταση του σκληρού νομίσματος και κανένα ομόλογο δεν ανταγωνίζεται τον όγκο, τη ρευστότητα και τη νομική ασφάλεια των αμερικανικών κρατικών ομολόγων.
Οι ξένοι είναι πιο πιθανό να αποφεύγουν τις ακριβές αμερικανικές μετοχές παρά τα ομόλογά της — και οι νευρικότητες στις τεχνολογικές μετοχές αυτή την εβδομάδα δείχνουν πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξει το κλίμα.
Αν και οι κεντρικές τράπεζες έχουν διαφοροποιήσει τα αποθεματικά τους, το μερίδιο του «βασιλιά δολαρίου» στη διασυνοριακή τραπεζική, την τιμολόγηση του εμπορίου, το παγκόσμιο χρέος και τις συναλλαγές συναλλάγματος παραμένει κυρίαρχο.
Η διολίσθηση του δολαρίου
Όλα αυτά προσφέρουν προστασία απέναντι σε μια κατάρρευση του δολαρίου.
Ωστόσο, η ασταθής χάραξη πολιτικής και η πτώση της ισοτιμίας καθιστούν την κατοχή δολαρίων πιο επικίνδυνη απ’ ό,τι εδώ και δεκαετίες.
Ακόμη κι αν ο Warsh έχει δίκιο για τον πληθωρισμό, τα χαμηλότερα επιτόκια θα αποδυναμώσουν περαιτέρω το νόμισμα.
Έχει μεγάλο περιθώριο περαιτέρω πτώσης.
Παρά την πρόσφατη υποχώρησή του, το δολάριο βρίσκεται πάνω από τον μακροπρόθεσμο μέσο όρο του σε πραγματικούς όρους και, σύμφωνα με τον δείκτη Big Mac, είναι υπερτιμημένο έναντι των περισσότερων νομισμάτων.
Η έλλειψη εναλλακτικών στο δολάριο καταδικάζει τους ξένους επενδυτές να υποστούν απώλειες — και θα έπρεπε να προειδοποιεί τους Αμερικανούς επενδυτές για τον κίνδυνο να αναδυθεί κάποτε μια εναλλακτική.
Όλοι θα έπρεπε να θρηνούν το γεγονός ότι ένα περιουσιακό στοιχείο που αποτελεί καταφύγιο για τους επενδυτές στιγματίζεται ολοένα και περισσότερο από κινδύνους που πλέον καλείται να επωμιστεί ολόκληρος ο κόσμος, καταλήγει ο Economist.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με το Economist, οι ΗΠΑ δοκιμάζουν τα όρια της οικονομικής τους ισχύος, ενώ οι αγορές αντιμετωπίζουν πρωτοφανή αβεβαιότητα.
Σε έναν κόσμο όπου οι παραδοσιακές σταθερές κλονίζονται, οι επενδυτές προετοιμάζονται για ένα ενδεχόμενο παγκόσμιο κραχ, με το δολάριο να χάνει την ιδιότητα τους ασφαλούς asset…
Ειδικότερα, όπως επισημαίνει ο Economist, τον περασμένο χρόνο ο πρόεδρος Donald Trump εκφόβισε τους συμμάχους της Αμερικής με δασμούς, άσκησε πιέσεις στη Fed και αντιμετώπισε το δημοσιονομικό έλλειμμα σαν να ήταν μια απλή ενόχληση.
Κι όμως, οι αγορές συνεχίζουν την πορεία τους αμέριμνες, σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Τους τελευταίους 12 μήνες ο δείκτης S&P 500 έχει αυξηθεί κατά 14% χάρη στην ώθηση που προσέφερε η τεχνητή νοημοσύνη (AI).
Παράλληλα, η ανάπτυξη στις ΗΠΑ εξακολουθεί να προκαλεί τον φθόνο του υπόλοιπου κόσμου.
Η απόδοση του αμερικανικού δεκαετούς ομολόγου, που κανονικά θα έπρεπε να αυξάνεται λόγω πληθωρισμού ή κινδύνου αθέτησης πληρωμών, βρίσκεται στο 4,3%, χαμηλότερα απ’ ό,τι όταν ο Trump ορκίστηκε στο αξίωμά του.
Όμως, αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά, η εικόνα είναι πιο σκοτεινή και πιο σύνθετη. Από την κορύφωσή του τον Ιανουάριο του 2025, το δολάριο έχει χάσει το ένα δέκατο της αξίας του έναντι ενός ευρέος καλαθιού νομισμάτων.
Ως αποτέλεσμα, σε όρους ξένων νομισμάτων, η απόδοση των αμερικανικών περιουσιακών στοιχείων ήταν φτωχή.
Όταν οι αμερικανικές μετοχές αποτιμώνται σε ευρώ, για παράδειγμα, μετά βίας διαπιστώνεται αύξηση τον τελευταίο χρόνο.
Η πτώση του νομίσματος αντανακλά εν μέρει τη σύγκλιση των διαφορών επιτοκίων μεταξύ της Αμερικής και του υπόλοιπου κόσμου.
Ωστόσο, οι αμερικανικοί θεσμοί αποτελούν επίσης πηγή ανησυχίας,.
Τα σπασμωδικά ξεσπάσματα επενδυτικού πανικού έχουν γίνει συχνότερα, όπως τον Απρίλιο του 2025, μετά την ανακοίνωση από τον Trump των δασμών της «Ημέρας Απελευθέρωσης».
Τέτοιες στιγμές οι επενδυτές εγκαταλείπουν τα αμερικανικά assets, με αποτέλεσμα ομόλογα, μετοχές και το νόμισμα να υποχωρούν ταυτόχρονα.
Πιο συνηθισμένο στις αναδυόμενες αγορές, αυτό συνέβη σε επτά από τις τελευταίες 52 εβδομάδες — περίπου τρεις φορές συχνότερα απ’ ό,τι την προηγούμενη δεκαετία περίπου.
Όταν ο Trump κάνει πίσω από τις πιο τρελές του ιδέες, η κανονικότητα επιστρέφει.
Όμως τα σπασμωδικά επεισόδια προσφέρουν στιγμιότυπα ενός αναποδογυρισμένου κόσμου, στον οποίο τα περιουσιακά στοιχεία σε δολάρια δεν είναι πλέον ασφαλή.
Πρόκειται για ανησυχητική προοπτική, δεδομένου ότι το δολάριο είναι το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα και ότι οι ξένοι κατέχουν περισσότερα περιουσιακά στοιχεία στην Αμερική απ’ όσα κατέχουν οι Αμερικανοί στο εξωτερικό — σε ποσοστό που φτάνει το 89% του ΑΕΠ του Θείου Σαμ.
Ταυτόχρονα, η τιμή του χρυσού έχει εκτοξευθεί στα 5.000 δολάρια, αυξημένη κατά περίπου 75% μέσα σε έναν χρόνο, εγείροντας εικασίες ότι οι επενδυτές προστατεύονται από την υποτίμηση του δολαρίου και άλλους ακραίους κινδύνους.
Αυτό θα έπρεπε να κάνει όσους πιστεύουν ότι η χρηματοπιστωτική ισχύς της Αμερικής είναι άθραυστη να κοντοσταθούν.
Το φαινόμενο Warsh
Σύμφωνα με τον Economist, το πιο πρόσφατο παράδειγμα μιας φαινομενικής επιστροφής στην κανονικότητα ήταν η ανακοίνωση του Trump στις 30 Ιανουαρίου ότι θα προτείνει τον Kevin Warsh για την ηγεσία της Ομοσπονδιακής Τράπεζας.
Ο Warsh είναι έμπειρος κεντρικός τραπεζίτης, του οποίου οι επαφές στη Wall Street βοήθησαν τη Fed στη διάρκεια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2007–09.
Το ιστορικό του στη νομισματική πολιτική είναι εκείνο ενός υπερβολικά αυστηρού «γερακιού», όχι ενός υποτιμητή.
Η υποψηφιότητά του προκάλεσε άνοδο του δολαρίου και πτώση στην τιμή του χρυσού.
Ο Warsh είναι τεχνοκράτης και λιγότερο «κομματόσκυλο» από τον Kevin Hasset, έναν δουλοπρεπή σύμβουλο του Λευκού Οίκου και πρώιμο φαβορί.
Ωστόσο, το μικρό ράλι ανακούφισης δεν αλλάζει τη γενική εικόνα.
Μόνο τον τελευταίο μήνα, κατά τον οποίο ο Trump απείλησε τη Γροιλανδία, το δολάριο έχει υποχωρήσει κατά 1,5% και ο χρυσός έχει αυξηθεί κατά 14%.
Το ιστορικό του Warsh είναι «hawkish», όμως έχει υποστεί μια περίεργη μεταστροφή υπέρ των μειώσεων επιτοκίων.
Ο Warsh προβάλλει δύο βασικά επιχειρήματα υπέρ της χαλαρότερης νομισματικής πολιτικής.
Το ένα είναι ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα επιφέρει έκρηξη παραγωγικότητας, η οποία θα επιτρέψει ταχεία ανάπτυξη ενώ ο πληθωρισμός θα υποχωρεί.
Είναι αλήθεια ότι, αν όλα τα άλλα παραμείνουν ίσα, η μεγαλύτερη παραγωγή ασκεί καθοδική πίεση στις τιμές και ότι τα πρόσφατα στοιχεία για την παραγωγικότητα είναι ενθαρρυντικά.
Ωστόσο, η αύξηση της παραγωγικότητας ενθαρρύνει επίσης τις επενδύσεις —για παράδειγμα, σε κέντρα δεδομένων— ενώ τα ανοδικά χρηματιστήρια και η οικονομική αισιοδοξία στηρίζουν μεγαλύτερη καταναλωτική δαπάνη.
Η φρενίτιδα γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη, αν διατηρηθεί, είναι πιο πιθανό να οδηγήσει σε υψηλότερα και όχι σε χαμηλότερα επιτόκια.
Στην έκρηξη των dotcom τη δεκαετία του 1990, η Fed επίσης πίστευε ότι η παραγωγικότητα θα κρατούσε τα επιτόκια χαμηλά, προτού αναστρέψει τη στάση της στο τέλος της δεκαετίας.
Ο Warsh υποστηρίζει επίσης ότι η Fed μπορεί να αντισταθμίσει το κίνητρο που προσφέρουν τα χαμηλότερα επιτόκια αποβάλλοντας μακροπρόθεσμα περιουσιακά στοιχεία, πατώντας ταυτόχρονα το γκάζι και το φρένο.
Η Fed πράγματι ίσως χρειαστεί να συρρικνώσει τον ισολογισμό της - αν και αυτό θα σήμαινε αναδιάρθρωση του νομισματικού συστήματος.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2010 ο Warsh προειδοποιούσε εσφαλμένα ότι οι αγορές περιουσιακών στοιχείων θα πυροδοτούσαν πληθωρισμό· σήμερα ισχυρίζεται ότι η εκποίησή τους θα ήταν αποπληθωριστική.
Στην πραγματικότητα, το αποτέλεσμα θα ήταν μόνο μικρό.
Αν ο νέος πρόεδρος της Fed πείσει τους συναδέλφους του να προχωρήσουν σε μεγάλες μειώσεις επιτοκίων, αυτές είναι πιθανό να αποδειχθούν άκαιρες.
Πληθωρισμός
Όπως επισημαίνει ο Economist, με πληθωρισμό 2,8%, η Αμερική εξακολουθεί να βρίσκεται πάνω από τον στόχο του 2%.
Το τρέχον έτος έφερε φορολογικές περικοπές και σύντομα θα φέρει επιστροφές φόρων, παρέχοντας ένα κίνητρο περίπου 0,3% του ΑΕΠ.
Αν, όπως είναι πιθανό, το Ανώτατο Δικαστήριο κρίνει πολλούς από τους δασμούς του Trump παράνομους, θα μπορούσαν να ακολουθήσουν επιστροφές αξίας 0,5% του ΑΕΠ.
Αυτός ο συνδυασμός νομισματικής και δημοσιονομικής τόνωσης θα μπορούσε να οδηγήσει σε ακόμη υψηλότερο πληθωρισμό, εγείροντας περισσότερες αμφιβολίες για τα περιουσιακά στοιχεία τα οποία εκφράζονται σε δολάρια.
Πόσο μακριά μπορεί να δοκιμάσει την τύχη της η Αμερική;
Οι ΗΠΑ είναι τυχερές που οι επενδυτές έχουν λιγοστές εναλλακτικές αντί της κατοχής δολαρίων.
Τα πολύτιμα μέταλλα αποτελούν φτωχή υποκατάσταση του σκληρού νομίσματος και κανένα ομόλογο δεν ανταγωνίζεται τον όγκο, τη ρευστότητα και τη νομική ασφάλεια των αμερικανικών κρατικών ομολόγων.
Οι ξένοι είναι πιο πιθανό να αποφεύγουν τις ακριβές αμερικανικές μετοχές παρά τα ομόλογά της — και οι νευρικότητες στις τεχνολογικές μετοχές αυτή την εβδομάδα δείχνουν πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξει το κλίμα.
Αν και οι κεντρικές τράπεζες έχουν διαφοροποιήσει τα αποθεματικά τους, το μερίδιο του «βασιλιά δολαρίου» στη διασυνοριακή τραπεζική, την τιμολόγηση του εμπορίου, το παγκόσμιο χρέος και τις συναλλαγές συναλλάγματος παραμένει κυρίαρχο.
Η διολίσθηση του δολαρίου
Όλα αυτά προσφέρουν προστασία απέναντι σε μια κατάρρευση του δολαρίου.
Ωστόσο, η ασταθής χάραξη πολιτικής και η πτώση της ισοτιμίας καθιστούν την κατοχή δολαρίων πιο επικίνδυνη απ’ ό,τι εδώ και δεκαετίες.
Ακόμη κι αν ο Warsh έχει δίκιο για τον πληθωρισμό, τα χαμηλότερα επιτόκια θα αποδυναμώσουν περαιτέρω το νόμισμα.
Έχει μεγάλο περιθώριο περαιτέρω πτώσης.
Παρά την πρόσφατη υποχώρησή του, το δολάριο βρίσκεται πάνω από τον μακροπρόθεσμο μέσο όρο του σε πραγματικούς όρους και, σύμφωνα με τον δείκτη Big Mac, είναι υπερτιμημένο έναντι των περισσότερων νομισμάτων.
Η έλλειψη εναλλακτικών στο δολάριο καταδικάζει τους ξένους επενδυτές να υποστούν απώλειες — και θα έπρεπε να προειδοποιεί τους Αμερικανούς επενδυτές για τον κίνδυνο να αναδυθεί κάποτε μια εναλλακτική.
Όλοι θα έπρεπε να θρηνούν το γεγονός ότι ένα περιουσιακό στοιχείο που αποτελεί καταφύγιο για τους επενδυτές στιγματίζεται ολοένα και περισσότερο από κινδύνους που πλέον καλείται να επωμιστεί ολόκληρος ο κόσμος, καταλήγει ο Economist.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών