γράφει : Αλεξάνδρα Τόμπρα
Παρά την εκτόνωση των αγορών για τη συμφωνία που επιτεύχθηκε έστω και την ύστατη στιγμή στις ΗΠΑ για την αποτροπή του «δημοσιονομικού γκρεμού», οι αναλυτές προειδοποιούν τους επενδυτές για το επόμενο δίμηνο, επισημαίνοντας πως το διάστημα αυτό θα είναι αρκετά κρίσιμο καθώς αρχίζουν πλέον οι διαπραγματεύσεις Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων για το όριο δανεισμού της κυβέρνησης.
Το όριο δανεισμού της κυβέρνησης των ΗΠΑ (σήμερα ανέρχεται στα 16,4 τρις δολάρια) αναμένεται να φτάσει στο υψηλότερο του σημείο στις 28 Φεβρουαρίου. Συνεπώς έως την ημερομηνία αυτή οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι θα πρέπει να έχουν καταλήξουν σε συμφωνία για την αύξηση του ορίου δανεισμού προκειμένου η κυβέρνηση να καταφέρει να εξακολουθήσει να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της. Εκτιμάται ότι και αυτήν την φορά οι Ρεπουμπλικάνοι για να αποδεχθούν μια αύξηση του ορίου δανεισμού, θα πιέσουν για περαιτέρω περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, πολιτική με την οποία αντιτίθενται οι Δημοκρατικοί. Συνεπώς, και αν κρίνει κανείς από τα όσα προηγήθηκαν για το «δημοσιονομικό γκρεμό», οι πολιτικές αντιπαραθέσεις αναμένεται να συνεχιστούν με ιδιαίτερη ένταση και το επόμενο δίμηνο.
«Η ανακούφιση των αγορών θα είναι σύντομη» επισημαίνει ο Andrew Economos, managing director από τη JP Morgan Asset Management στο Χονγκ Κονγκ, υπογραμμίζοντας πως οι διαπραγματεύσεις για το όριο δανεισμού θα διαρκέσουν τουλάχιστον έως το τέλος του πρώτου τριμήνου του 2013. Όπως αναφέρει οι διαπραγματεύσεις για την αύξηση του ορίου δανεισμού επί της ουσίας θα αθροίζουν σε μια όλες τις προηγούμενες διαπραγματεύσεις για τις δαπάνες και την αύξηση της φορολογίας. «Πιστεύω πως το πρόβλημα για τις αγορές είναι ότι το ζήτημα του ορίου δανεισμού της κυβέρνησης δεν πρόκειται να έχει διευθετηθεί έως την προθεσμία της 28ης Φεβρουαρίου. Συνεπώς έχουμε μπροστά μας δύο μήνες έντονης μεταβλητότητας» επισημαίνει ο Martin Lakos από το Macquarie Private Wealth. Υπενθυμίζεται πως και το 2011 Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι ενεπλάκησαν από τις αρχές του έτους σε ατέρμονες διαπραγματεύσεις, οι οποίες κατέληξαν θετικά ύστερα από επτά μήνες και συγκεκριμένα στις 31 Ιουλίου.
«Η κοινή λογική υποδεικνύει ότι οι δύο πλευρές θα συναντηθούν και πάλι κάπου στη μέση όσον αφορά την αύξηση της φορολογίας και τη μείωση των δαπανών, καθώς η αποτυχία τους να το επιτύχουν σημαίνει ότι θα ακολουθήσει ένας ακόμα αμφιλεγόμενος γύρος διαπραγματεύσεων που είναι πιθανό να μας φέρει κοντά στα όρια της κατάρρευσης της κυβέρνησης και σε πιθανές υποβαθμίσεις του αξιόχρεου της αμερικάνικης οικονομίας τον Φεβρουάριο» τονίζει ο Shane Oliver, οικονομολόγος και επικεφαλής του τμήματος στρατηγικής επένδυσης της AMP Capital, υπογραμμίζοντας πως αυτό συνεπάγεται έναν μάλλον «ανώμαλο» μήνα για τις αγορές.
Αν και ο στόχος των περικοπών την επόμενη δεκαετία είναι 4 τρισ. δολάρια, ο μεγαλύτερος πονοκέφαλος είναι να μειωθεί το χρέος που φτάνει τα 16 τρισ. δολάρια και απειλεί τη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών της μεγαλύτερης οικονομίας του κόσμου.
Από την άλλη μεριά, ήδη οι αναλυτές έχουν αρχίσει και μετρούν τους χαμένους και τους κερδισμένους της συμφωνίας για τις περικοπές, αν και ακόμη πολλές λεπτομέρειες μένουν εκκρεμείς.
Πιο συγκεκριμένα στους κερδισμένους είναι:
1)Οι πλούσιοι. Οι φορολογούμενοι με μεγάλα εισοδήματα ετησίως. Και αυτό γιατί υπήρξε αύξηση του ορίου για υψηλότερους φόρους από τις 250.000 δολάρια στα 450.000 δολάρια, γεγονός που οδηγεί σε μια μεγάλη μείωση του φόρου για όλα τα είδη των πλουσίων, όχι μόνο γι' αυτούς με προσαρμοσμένο ακαθάριστο εισόδημα μεταξύ των δύο ορίων.
2)Οι "επαναστάτες" γερουσιαστές. Οι Δημοκρατικοί κατέχουν σήμερα την πλειοψηφία των εδρών στη Γερουσία, χάρη στους γερουσιαστές που προέρχονται σε όχι και τόσο φιλελεύθερες πολιτείες, όπως η Λουιζιάνα, το Αρκάνσας, η Νότια Ντακότα, και η Δυτική Βιρτζίνια. Η συμφωνία που επετεύχθει ευνοεί τους εν λόγω γερουσιαστές καθώς παραμένουν αποσπασμένοι από τη γενική γραμμή, εκφράζοντας τους δυσαρεστημένους με τις αποφάσεις, οι οποίοι μάλιστα είναι και πάρα πολλοί.
3)Οι άνεργοι. Η συμφωνία επωφελεί τους ανέργους αφού επεκτείνει για ένα χρόνο ακόμη τα οφέλη της ασφάλειας των ανέργων.
4)Οι γιατροί. Ούτε οι Δημοκρατικοί αλλά ούτε και οι Ρεπουμπλικάνοι ήθελας να μειώσουν τις παροχές υγείας, κάτι που εξασφαλίζει την απρόσκοπτη ροή κεφαλαίων προς τον κλάδο.
5)Οι συνταξιούχοι. Την ώρα που οι Δημοκρατικοί ενδιαφέρονται περισσότερο για την αποφυγή περικοπών και οι Ρεπομπλικανοί για μειωμένους φόρους, οι συνταξιούχοι παρέμειναν ανεπηρέαστοι από τα σχέδια περικοπών.
Στους χαμένους, αντίθετα, είναι:
1)Οι φοροαπαλλαγές. Την ώρα που έγινε προσπάθεια να παραμείνουν ανεπηρέαστες μεγάλες ομάδες του πληθυσμού, οι φοροαπαλλαγές ήταν αυτές που περιορίστηκαν δραματικά.
2)Οι μαχόμενοι Δημοκρατικοί. Έμειναν έολοι στα επιχειρήματα τους να πληρώσουν οι πλούσιοι τις περικοπές, αφού οι δεύτεροι ήταν ανάμεσα στους κερδισμένους τελικά.
3)Ο Grover Norquist. Ο ηγέτης των Αμερικανών για τη φορολογική μεταρρύθμιση είχε σχεδόν δώσει το κλειδί για την καταπολέμηση της φιλελεύθερης φορολογικής σκέψης. Αλλά ο Λευκός Οίκος και η συμφωνία που επετεύχθει κατέρρευσε τη σκέψη του...
4)Η οικονομία. Μπορεί το μότο της συμφωνίας να είναι "σταματήστε τους φόρους προς τη μεσαία τάξη", τελικά στην πράξη σημαίνει να οδηγηθούν οι φόροι προς τους εργαζόμενους.
www.bankingnews.gr
«Η ανακούφιση των αγορών θα είναι σύντομη» επισημαίνει ο Andrew Economos, managing director από τη JP Morgan Asset Management στο Χονγκ Κονγκ, υπογραμμίζοντας πως οι διαπραγματεύσεις για το όριο δανεισμού θα διαρκέσουν τουλάχιστον έως το τέλος του πρώτου τριμήνου του 2013. Όπως αναφέρει οι διαπραγματεύσεις για την αύξηση του ορίου δανεισμού επί της ουσίας θα αθροίζουν σε μια όλες τις προηγούμενες διαπραγματεύσεις για τις δαπάνες και την αύξηση της φορολογίας. «Πιστεύω πως το πρόβλημα για τις αγορές είναι ότι το ζήτημα του ορίου δανεισμού της κυβέρνησης δεν πρόκειται να έχει διευθετηθεί έως την προθεσμία της 28ης Φεβρουαρίου. Συνεπώς έχουμε μπροστά μας δύο μήνες έντονης μεταβλητότητας» επισημαίνει ο Martin Lakos από το Macquarie Private Wealth. Υπενθυμίζεται πως και το 2011 Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι ενεπλάκησαν από τις αρχές του έτους σε ατέρμονες διαπραγματεύσεις, οι οποίες κατέληξαν θετικά ύστερα από επτά μήνες και συγκεκριμένα στις 31 Ιουλίου.
«Η κοινή λογική υποδεικνύει ότι οι δύο πλευρές θα συναντηθούν και πάλι κάπου στη μέση όσον αφορά την αύξηση της φορολογίας και τη μείωση των δαπανών, καθώς η αποτυχία τους να το επιτύχουν σημαίνει ότι θα ακολουθήσει ένας ακόμα αμφιλεγόμενος γύρος διαπραγματεύσεων που είναι πιθανό να μας φέρει κοντά στα όρια της κατάρρευσης της κυβέρνησης και σε πιθανές υποβαθμίσεις του αξιόχρεου της αμερικάνικης οικονομίας τον Φεβρουάριο» τονίζει ο Shane Oliver, οικονομολόγος και επικεφαλής του τμήματος στρατηγικής επένδυσης της AMP Capital, υπογραμμίζοντας πως αυτό συνεπάγεται έναν μάλλον «ανώμαλο» μήνα για τις αγορές.
Αν και ο στόχος των περικοπών την επόμενη δεκαετία είναι 4 τρισ. δολάρια, ο μεγαλύτερος πονοκέφαλος είναι να μειωθεί το χρέος που φτάνει τα 16 τρισ. δολάρια και απειλεί τη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών της μεγαλύτερης οικονομίας του κόσμου.
Από την άλλη μεριά, ήδη οι αναλυτές έχουν αρχίσει και μετρούν τους χαμένους και τους κερδισμένους της συμφωνίας για τις περικοπές, αν και ακόμη πολλές λεπτομέρειες μένουν εκκρεμείς.
Πιο συγκεκριμένα στους κερδισμένους είναι:
1)Οι πλούσιοι. Οι φορολογούμενοι με μεγάλα εισοδήματα ετησίως. Και αυτό γιατί υπήρξε αύξηση του ορίου για υψηλότερους φόρους από τις 250.000 δολάρια στα 450.000 δολάρια, γεγονός που οδηγεί σε μια μεγάλη μείωση του φόρου για όλα τα είδη των πλουσίων, όχι μόνο γι' αυτούς με προσαρμοσμένο ακαθάριστο εισόδημα μεταξύ των δύο ορίων.
2)Οι "επαναστάτες" γερουσιαστές. Οι Δημοκρατικοί κατέχουν σήμερα την πλειοψηφία των εδρών στη Γερουσία, χάρη στους γερουσιαστές που προέρχονται σε όχι και τόσο φιλελεύθερες πολιτείες, όπως η Λουιζιάνα, το Αρκάνσας, η Νότια Ντακότα, και η Δυτική Βιρτζίνια. Η συμφωνία που επετεύχθει ευνοεί τους εν λόγω γερουσιαστές καθώς παραμένουν αποσπασμένοι από τη γενική γραμμή, εκφράζοντας τους δυσαρεστημένους με τις αποφάσεις, οι οποίοι μάλιστα είναι και πάρα πολλοί.
3)Οι άνεργοι. Η συμφωνία επωφελεί τους ανέργους αφού επεκτείνει για ένα χρόνο ακόμη τα οφέλη της ασφάλειας των ανέργων.
4)Οι γιατροί. Ούτε οι Δημοκρατικοί αλλά ούτε και οι Ρεπουμπλικάνοι ήθελας να μειώσουν τις παροχές υγείας, κάτι που εξασφαλίζει την απρόσκοπτη ροή κεφαλαίων προς τον κλάδο.
5)Οι συνταξιούχοι. Την ώρα που οι Δημοκρατικοί ενδιαφέρονται περισσότερο για την αποφυγή περικοπών και οι Ρεπομπλικανοί για μειωμένους φόρους, οι συνταξιούχοι παρέμειναν ανεπηρέαστοι από τα σχέδια περικοπών.
Στους χαμένους, αντίθετα, είναι:
1)Οι φοροαπαλλαγές. Την ώρα που έγινε προσπάθεια να παραμείνουν ανεπηρέαστες μεγάλες ομάδες του πληθυσμού, οι φοροαπαλλαγές ήταν αυτές που περιορίστηκαν δραματικά.
2)Οι μαχόμενοι Δημοκρατικοί. Έμειναν έολοι στα επιχειρήματα τους να πληρώσουν οι πλούσιοι τις περικοπές, αφού οι δεύτεροι ήταν ανάμεσα στους κερδισμένους τελικά.
3)Ο Grover Norquist. Ο ηγέτης των Αμερικανών για τη φορολογική μεταρρύθμιση είχε σχεδόν δώσει το κλειδί για την καταπολέμηση της φιλελεύθερης φορολογικής σκέψης. Αλλά ο Λευκός Οίκος και η συμφωνία που επετεύχθει κατέρρευσε τη σκέψη του...
4)Η οικονομία. Μπορεί το μότο της συμφωνίας να είναι "σταματήστε τους φόρους προς τη μεσαία τάξη", τελικά στην πράξη σημαίνει να οδηγηθούν οι φόροι προς τους εργαζόμενους.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών