Τελευταία Νέα
Αναλύσεις – Εκθέσεις

Προειδοποίηση Roubini: Από την Ιταλία θα εξαρτηθεί το μέλλον της Ευρωζώνης - Δεν αρκεί το Ταμείο Ανάκαμψης

Προειδοποίηση Roubini: Από την Ιταλία θα εξαρτηθεί το μέλλον της Ευρωζώνης - Δεν αρκεί το Ταμείο Ανάκαμψης
Οι ιταλικές προεδρικές εκλογές θα συγκαθορίσουν την τύχη της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Σχετικά Άρθρα

Από την Ιταλία εξαρτάται η μακροημέρευση της Ευρωζώνης, σύμφωνα με τον διακεκριμένο οικονομολόγο και σύμβουλο του Λευκού Οίκου επί διακυβέρνησης Clinton Nouriel Roubini, ο οποίος επισημαίνει ότι οι επερχόμενες προεδρικές εκλογές είναι ιδιαίτερα κρίσιμες.
Όπως αναφέρει με άρθρο του στο Project Syndicate, τον Ιανουάριο του 2022, το ιταλικό κοινοβούλιο (μαζί με περιφερειακούς εκπροσώπους) θα διενεργήσει μυστικές ψηφοφορίες για να εκλέξει τον επόμενο πρόεδρο της χώρας και η επιλογή του θα έχει ευρύτερες επιπτώσεις.
Στην πραγματικότητα, οι ιταλικές προεδρικές εκλογές θα συγκαθορίσουν την τύχη της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα επόμενα χρόνια – μαζί με τις γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν τον Σεπτέμβριο και οι γαλλικές προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές τον προσεχή Απρίλιο και τον Ιούνιο, αντίστοιχα.
Γενικά πιστεύεται ότι ο Ιταλός πρόεδρος έχει μόνο «διακοσμητικό» ρόλο (όπως ο Γερμανός πρόεδρος).
Στην πραγματικότητα, αν και το ιταλικό σύνταγμα καθιερώνει τη Δημοκρατία ως κοινοβουλευτική δημοκρατία, το σύστημα λειτουργεί έτσι μόνο σε περιόδους σχετικής «ηρεμίας».
Σε «ταραχώδεις» περιόδους, όταν το πολιτικό σύστημα είναι αδύναμο και ανίκανο να προσφέρει βιώσιμες λύσεις, ο πρόεδρος γίνεται deus ex machina.
Τα δύο πιο σημαντικά εργαλεία που έχει στη διάθεσή του ο Ιταλός πρόεδρος είναι η εξουσία να διορίζει τον πρωθυπουργό και να εγκρίνει το υπουργικό συμβούλιο, αλλά και την εξουσία να διαλύσει το κοινοβούλιο.
Επιπλέον, ως ο υπογράφων όλων σχεδόν των νόμων και διαταγμάτων, ο Ιταλός πρόεδρος έχει επίσης την εξουσία να αναπέμψει νόμο στο κοινοβούλιο.
Ο πρόεδρος υπηρετεί επίσης ως αρχηγός του στρατού και ως επικεφαλής του διοικητικού οργάνου του δικαστικού σώματος.
Λόγω αυτών των ρόλων του, έχει από καιρό αναγνωριστεί ότι υπάρχουν δύο γραμμές διακυβέρνησης στην Ιταλία.
Επικεφαλής του πρώτου είναι ο πρωθυπουργός, ο οποίος ασκεί την εξουσία μέσω των υπουργών της κυβέρνησης και του ευρύτερου πολιτικού συστήματος.
Ο πρωθυπουργός είναι επίσημα υπεύθυνος για τις εσωτερικές υποθέσεις και έχει τον μεγαλύτερο αντίκτυπο στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων.
Η δεύτερη γραμμή διακυβέρνησης είναι περισσότερο θεσμική (και σιωπηρή) παρά πολιτική.
Ο πρόεδρος είναι υπεύθυνος για τη σχέση της Ιταλίας με την Ευρώπη και με συμμάχους όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο πρόεδρος ασκεί επιρροή μέσω των τεχνοκρατικών δομών του Υπουργείου Οικονομίας - ιδιαίτερα μέσω του παντοδύναμου Λογιστηρίου του Κράτους (Ragioneria Generale dello Stato) και της Τράπεζας της Ιταλίας.
Σε προηγούμενες περιπτώσεις, όταν το ιταλικό πολιτικό σύστημα φαινόταν να στρέφεται προς τις λαϊκιστικές αντιευρωπαϊκές θέσεις, ο πρόεδρος διαβεβαίωσε τους συμμάχους για τη συνεχιζόμενη δέσμευση της χώρας στις διεθνείς συμφωνίες.

Κρίσιμη συγκυρία

Σε κάθε περίπτωση, οι προεδρικές εκλογές στην Ιταλία έρχονται σε μια κρίσιμη συγκυρία, λέει ο Roubini.
Έχοντας να λάβει σχεδόν 200 δισεκατομμύρια ευρώ (225 δισεκατομμύρια δολάρια) σε χορηγήσεις και φθηνά δάνεια από το Ταμείο Ανάκαμψης, η χώρα θα κληθεί να εφαρμόσει ένα φιλόδοξο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων από 2022 έως το 2026.
Εάν τις πραγματοποιήσει αποτελεσματικά, θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά την πολιτική της ΕΕ, θέτοντας τις βάσεις για έναν μόνιμο μηχανισμό αναδιανομής πλούτου και τη δημιουργία μιας δημοσιονομικής ένωσης.
Οι επιπτώσεις της πολιτικής θα ήταν βαθιές.
Η ΕΕ θα είχε περισσότερα μέσα για να συνδέσει τη δημοσιονομική στήριξη με τις εθνικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, με στόχο την αύξηση του αναπτυξιακού δυναμικού του μπλοκ.
Ταυτόχρονα, η νομισματική πολιτική θα έπαιζε σχετικά μικρότερο ρόλο, με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να εστιάζει την προσοχή της στον έλεγχο του πληθωρισμού, και όχι στην επιδίωξη παρασκηνιακών μέτρων για τον επιμερισμό του κινδύνου ελλείψει κοινής δημοσιονομικής πολιτικής.
Αλλά εάν η Ιταλία αποδειχθεί ότι δεν μπορεί να δαπανήσει αποτελεσματικά τα κονδύλια της ΕΕ, το Next Generation EU θα μείνει στη μνήμη μας ως διάττων αστέρας, μια εφάπαξ άσκηση.
Η παροχή οικονομικών μέτρων στήριξης θα συνεχίσει να αποτελεί καθήκον των φορέων χάραξης δημοσιονομικής πολιτικής σε εθνικό επίπεδο και της ΕΚΤ.
Ως εκ τούτου, είναι ζωτικής σημασίας η Ιταλία να καταφέρει να καταστήσει την οικονομία της πιο ανταγωνιστική και πιο αποτελεσματική.
Αυτό το αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου εξασφαλισμένο, δεδομένου του σχετικά κακού παρελθόντος της.
Η Ιταλία παραμένει ο πιο αδύναμος κρίκος στην ευρωζώνη, πράγμα που σημαίνει ότι η πολιτική σκηνή της χώρας και οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων θα είναι το κλειδί για την επιβίωση και την ευημερία της ΕΕ τα επόμενα χρόνια.
Εάν τα λαϊκιστικά κόμματα επιστρέψουν στην εξουσία διευρύνοντας χρέος και έλλειμμα, η ένταξη της Ιταλίας στην ευρωζώνη θα μπορούσε να τεθεί υπό αμφισβήτηση, προμηνύοντας αναταραχές στην αγορά.

www.bankingnews.gr

Ρoή Ειδήσεων

Σχόλια αναγνωστών

Δείτε επίσης

`
Κλείσιμο
Advertisement