γράφει : Πέτρος Λεωτσάκος
Οι χρηματοπιστωτικές αγορές συχνά συνδέουν τις καταστάσεις της Ιταλίας και της Ισπανίας, ωστόσο, αυτές οι δύο περιπτώσεις είναι αρκετά διαφορετικές αναφέρει σε ειδική ανάλυση της η Γαλλική Natixis του ομίλου BPCE.
Η Ιταλία έχει εμπορικό πλεόνασμα και πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα. Ταυτόχρονα έχει πολύ υψηλό επίπεδο δημόσιου χρέους και είναι προφανώς ευάλωτη στις διακυμάνσεις των επιτοκίων στα ομόλογα.
Μια βιώσιμη πολιτική αντιμετώπιση της Ιταλικής κρίσης θα ήταν η ΕΚΤ και οι μηχανισμοί στήριξης να αγοράσουν κρατικά ιταλικά ομόλογα με μεγάλη ένταση ώστε να μειωθούν τα επιτόκια.
Οι περισσότερες χώρες του σκληρού πυρήνα της ευρωζώνης ωστόσο φαίνεται να διστάζουν να υιοθετήσουν μια τέτοια πολιτική.
Η Ισπανία, από την άλλη πλευρά, έχει ένα διττό πρόβλημα:
Από την μια η φούσκα των ακινήτων της και τα υψηλά ποσοστά ανεργίας
Από την άλλη ο βιομηχανικός τομέα της δεν είναι σε θέση να δημιουργήσει ή να αναπληρώσει χαμένες θέσεις εργασίας.
Οι αγορές Ισπανικών κρατικών ομολόγων δεν θα είναι αρκετές για να αντιμετωπιστεί η κρίση στην χώρα.
Χρειάζονται πολιτικές που αποσκοπούν στη μείωση του ιδιωτικού χρέους, οι οποίες θα μπορούσαν να επιτευχθούν από την αναδιάρθρωση των ιδιωτικών δανείων.
Όταν συγκρίνονται η Ιταλία και η Ισπανία διαπιστώνεται ότι η κατάσταση στην Ισπανία είναι πολύ πιο περίπλοκη κυρίως λόγω της κρίσης στην πραγματική οικονομία της Ισπανίας.
Ωστόσο, είναι παράδοξο ότι οι αγορές έχουν άλλη άποψη καθώς η συσχέτιση μεταξύ των ασφαλίστρων κινδύνου CDS στα κρατικά ομόλογα, τραπεζικά ομόλογα και εταιρικά ομόλογα σε Ισπανία και Ιταλία είναι εντυπωσιακή.
Αυτό δείχνει ότι οι αγορές (ιδίως, οι επενδυτές) ότι πιστεύουν ότι τα οικονομικά και δημοσιονομικά προβλήματα της Ιταλίας και της Ισπανίας είναι παρόμοια.
Σε αντίθεση με ό, τι πιστεύουν πολλοί επενδυτές, η Ιταλία δεν έχει κανένα σοβαρό διαρθρωτικό πρόβλημα. Έχει ένα εμπορικό πλεόνασμα χάρη στον ισχυρό βιομηχανικό τομέα και τις πολυάριθμες εξαγωγικές εταιρίες.
Βασικό πρόβλημα της Ιταλίας είναι το πολύ υψηλό επίπεδο του δημόσιου χρέους της, μια κληρονομιά που προέρχεται από το παρελθόν, η οποία έχει οδηγήσει σε μείωση των δημοσίων επενδύσεων. Η εξέλιξη αυτή έχει πολύ αρνητικές συνέπειες.
Η Ιταλία είναι αρκετά ευάλωτη στην συμπεριφορά των μακροπρόθεσμων επιτοκίων.
Η Ιταλία χρειάζεται πρωτογενές πλεόνασμα περί το 6% του ΑΕΠ για να σταθεροποιήσει το χρέος της.
Η κατάλληλη λύση για την Ιταλία θα είναι οι αγορές ομολόγων , είτε από το EFSF / ESM ή την ΕΚΤ, ώστε να μειωθούν οι στρεβλώσεις στα επιτόκια.
www.bankingnews.gr
Μια βιώσιμη πολιτική αντιμετώπιση της Ιταλικής κρίσης θα ήταν η ΕΚΤ και οι μηχανισμοί στήριξης να αγοράσουν κρατικά ιταλικά ομόλογα με μεγάλη ένταση ώστε να μειωθούν τα επιτόκια.
Οι περισσότερες χώρες του σκληρού πυρήνα της ευρωζώνης ωστόσο φαίνεται να διστάζουν να υιοθετήσουν μια τέτοια πολιτική.
Η Ισπανία, από την άλλη πλευρά, έχει ένα διττό πρόβλημα:
Από την μια η φούσκα των ακινήτων της και τα υψηλά ποσοστά ανεργίας
Από την άλλη ο βιομηχανικός τομέα της δεν είναι σε θέση να δημιουργήσει ή να αναπληρώσει χαμένες θέσεις εργασίας.
Οι αγορές Ισπανικών κρατικών ομολόγων δεν θα είναι αρκετές για να αντιμετωπιστεί η κρίση στην χώρα.
Χρειάζονται πολιτικές που αποσκοπούν στη μείωση του ιδιωτικού χρέους, οι οποίες θα μπορούσαν να επιτευχθούν από την αναδιάρθρωση των ιδιωτικών δανείων.
Όταν συγκρίνονται η Ιταλία και η Ισπανία διαπιστώνεται ότι η κατάσταση στην Ισπανία είναι πολύ πιο περίπλοκη κυρίως λόγω της κρίσης στην πραγματική οικονομία της Ισπανίας.
Ωστόσο, είναι παράδοξο ότι οι αγορές έχουν άλλη άποψη καθώς η συσχέτιση μεταξύ των ασφαλίστρων κινδύνου CDS στα κρατικά ομόλογα, τραπεζικά ομόλογα και εταιρικά ομόλογα σε Ισπανία και Ιταλία είναι εντυπωσιακή.
Αυτό δείχνει ότι οι αγορές (ιδίως, οι επενδυτές) ότι πιστεύουν ότι τα οικονομικά και δημοσιονομικά προβλήματα της Ιταλίας και της Ισπανίας είναι παρόμοια.
Σε αντίθεση με ό, τι πιστεύουν πολλοί επενδυτές, η Ιταλία δεν έχει κανένα σοβαρό διαρθρωτικό πρόβλημα. Έχει ένα εμπορικό πλεόνασμα χάρη στον ισχυρό βιομηχανικό τομέα και τις πολυάριθμες εξαγωγικές εταιρίες.
Βασικό πρόβλημα της Ιταλίας είναι το πολύ υψηλό επίπεδο του δημόσιου χρέους της, μια κληρονομιά που προέρχεται από το παρελθόν, η οποία έχει οδηγήσει σε μείωση των δημοσίων επενδύσεων. Η εξέλιξη αυτή έχει πολύ αρνητικές συνέπειες.
Η Ιταλία είναι αρκετά ευάλωτη στην συμπεριφορά των μακροπρόθεσμων επιτοκίων.
Η Ιταλία χρειάζεται πρωτογενές πλεόνασμα περί το 6% του ΑΕΠ για να σταθεροποιήσει το χρέος της.
Η κατάλληλη λύση για την Ιταλία θα είναι οι αγορές ομολόγων , είτε από το EFSF / ESM ή την ΕΚΤ, ώστε να μειωθούν οι στρεβλώσεις στα επιτόκια.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών