Την αποδοχή υψηλότερου πληθωρισμού στην ευρωζώνη επαναλαμβάνει ως τη μόνη λύση για την κρίση χρέους στην ευρωζώνη ο Αμερικανός οικονομολόγος Paul Krugman. Όπως αναφέρει ο ίδιος στο blog του στους New York Times, παρότι έχει υποστηρίξει πολλάκις αυτή του την πρόταση, πολλοί είναι εκείνοι που δεν βλέπουν πώς αυτό εναρμονίζεται με τη μακροοικονομική ιστορία. Έτσι, παρουσιάζει ένα μικρό τυποποιημένο μοντέλο που συνδέει τον πληθωρισμό στην ευρωζώνη και το πρόβλημα προσαρμογής στη νομισματική πολιτική. «Φανταστείτε», τονίζει ο Krugman, «μια νομισματική ζώνη, με δύο μόνο χώρες, την Ισπανία και την Γερμανία»…
Ο Krugman προβαίνει σε δύο υποθέσεις: Η πρώτη είναι ότι η ΕΚΤ μπορεί να προσδιορίσει το ονομαστικό ΑΕΠ της ευρωζώνης. Σύμφωνα με τον Αμερικανό οικονομολόγο, η υπόθεση αυτή είναι πολύ προβληματική, ωστόσο, υποστηρίζει ότι για τώρα είναι χρήσιμη, ούτως ώστε να χρησιμοποιηθεί το ονομαστικό ΑΕΠ ως υποκατάστατο για όλο το φάσμα των πιθανών πολιτικών που θα ακολουθηθούν.
Η δεύτερη υπόθεση που χρησιμοποιεί ο Krugman είναι η συνάρτηση παραγωγής του Cobb-Douglas, για ένα μερίδιο των συνολικών δαπανών της Ισπανίας και της Γερμανίας.
Με αυτά τα δεδομένα, η παρούσα κατάσταση έχει ως εξής:
Η Ισπανία βρίσκεται σε βαθιά ύφεση, ενώ η Γερμανία είναι κοντά σε μηδενικό ποσοστό ανεργίας. Πώς μπορεί η Ισπανία να μειώσει το ποσοστό της ανεργίας; Η τρέχουσα ευρωπαϊκή στρατηγική είναι «εσωτερική υποτίμηση», που σημαίνει ότι περιμένουν από την Ισπανία να μειώσει τους μισθούς και κατά συνέπεια να αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητα. Αυτό μπορεί να παρασταθεί παρακάτω με την μετατόπιση της καμπύλης της Ισπανίας (με τη νέα καμπύλη με κόκκινο χρώμα):
Το πρόβλημα με αυτή τη στρατηγική είναι διττό: είναι πραγματικά, πραγματικά σκληρό να προχωρήσει σε περικοπές μισθών, ενώ ο αποπληθωρισμός στην Ισπανία καθιστά το πρόβλημα του χρέους δυσμενέστερο.
Ποια είναι η εναλλακτική λύση; Επιθετική επεκτατική νομισματική πολιτική, που μετατοπίζει τις καμπύλες και των δύο χωρών προς τα δεξιά. Αυτό αυξάνει την παραγωγή και την απασχόληση στην Ισπανία, αλλά οδηγεί σε πληθωρισμό στη Γερμανία:
www.bankingnews.gr
Η δεύτερη υπόθεση που χρησιμοποιεί ο Krugman είναι η συνάρτηση παραγωγής του Cobb-Douglas, για ένα μερίδιο των συνολικών δαπανών της Ισπανίας και της Γερμανίας.
Με αυτά τα δεδομένα, η παρούσα κατάσταση έχει ως εξής:
Η Ισπανία βρίσκεται σε βαθιά ύφεση, ενώ η Γερμανία είναι κοντά σε μηδενικό ποσοστό ανεργίας. Πώς μπορεί η Ισπανία να μειώσει το ποσοστό της ανεργίας; Η τρέχουσα ευρωπαϊκή στρατηγική είναι «εσωτερική υποτίμηση», που σημαίνει ότι περιμένουν από την Ισπανία να μειώσει τους μισθούς και κατά συνέπεια να αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητα. Αυτό μπορεί να παρασταθεί παρακάτω με την μετατόπιση της καμπύλης της Ισπανίας (με τη νέα καμπύλη με κόκκινο χρώμα):
Το πρόβλημα με αυτή τη στρατηγική είναι διττό: είναι πραγματικά, πραγματικά σκληρό να προχωρήσει σε περικοπές μισθών, ενώ ο αποπληθωρισμός στην Ισπανία καθιστά το πρόβλημα του χρέους δυσμενέστερο.
Ποια είναι η εναλλακτική λύση; Επιθετική επεκτατική νομισματική πολιτική, που μετατοπίζει τις καμπύλες και των δύο χωρών προς τα δεξιά. Αυτό αυξάνει την παραγωγή και την απασχόληση στην Ισπανία, αλλά οδηγεί σε πληθωρισμό στη Γερμανία:
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών