Οι καθυστερήσεις που παρατηρούνται στη λήψη αποφάσεων αλλά και οι έντονες διαμάχες που έχουν ξεσπάσει μεταξύ των αρχηγών – κρατών της ΕΕ είναι μερικοί από τους λόγους που η κρίση στην Ευρωζώνη επιδεινώνεται, επισημαίνει σε ανάλυση του το Economist.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει τα τραπεζικά προβλήματα στην ευρωζώνη δεν ήταν ξαφνικά. Είτε κάποιοι δεν τα γνώριζαν, είτε ήταν καλά κρυμμένα. Και ενώ η Αμερική αντέδρασε γρήγορα στο θέμα της στήριξης των τραπεζών της, οι ευρωπαίοι ηγέτες εξακολουθούν να χάνουν χρόνο υπερασπίζοντας τις δικές τους πολιτικές. Όμως κάλλιο αργά παρά ποτέ, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 28 και Ιουνίου αναγνώρισε ότι υπάρχουν «αδύναμες κυβερνήσεις που παρασέρνουν στον γκρεμό αδύναμες τράπεζες». «Επιβεβαιώνουμε ότι είναι επιτακτική ανάγκη να σπάσει ο φαύλος κύκλος μεταξύ των τραπεζών και κυβερνήσεων», δήλωσαν οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ετσι αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια ενιαία τραπεζική εποπτική αρχή για το ευρώ (με βάση την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) και στη συνέχεια τα κεφάλαια διάσωσης του ευρώ να εισφερθούν απευθείας στις τράπεζες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να ανακουφιστεί το βάρος της Ισπανίας και ίσως της Ιρλανδίας.
Οι αγορές χάρηκαν, για λίγο όμως. Οπως συμβαίνει συχνά και στο γνωστό παιχνίδι «φιδάκι», μετά το άλμα ακολούθησε η πτώση. Μέσα σε λίγες μέρες οι αποδόσεις των ισπανικών ομολόγων είχαν περάσει και πάλι το όριο του 7%. Και για αυτό, φταίει η διαμάχη των ηγετών της ΕΕ. Από τη μια η Ιταλία μίλησε για νίκη, από την άλλη, η Φιλανδία ζήτησε περισσότερες εξασφαλίσεις, ενώ τα πράγματα έγιναν χειρότερα από ασήμαντες διαμάχες μεταξύ υψηλόβαθμων στελεχών της ΕΕ. Υστερα ήρθε η αντιπαράθεση μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας για το ποιος θα αναλάβει την θέση του επικεφαλής το Eurogroup.
Ωστόσο, πέρα από όλες αυτές τις διαφωνίες, φαίνεται να σημειώνεται κάποια πρόοδος. Η ζώνη του ευρώ κινείται αργά προς κάποια μορφή "τραπεζικής ένωσης". Μια ενιαία εποπτική αρχή που θα μπορούσε να σώσει τις τράπεζες, ενώ η άμεση ανακεφαλαιοποίηση από τα κεφάλαια διάσωσης θα ήταν ένα μεγάλο βήμα προς την κατανομή των κινδύνων. Αλλά γιατί χρειάστηκε τόσος πολύς χρόνος για την αντιμετώπιση της τραπεζικής κρίσης; Επειδή ορισμένες τράπεζες έχουν αποτελέσει «πηγή εύνοιας και επιρροής» για ορισμένες κυβερνήσεις. Μόλις τέσσερα χρόνια μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, η ΕΕ έχει διατυπώσει μια πρόταση για ένα πανευρωπαϊκό σύστημα για την αναδιάρθρωση και εκκαθάριση των προβληματικών τραπεζών το οποίο θα τεθεί σε ισχύ το 2018. Ο κ. Michel Barnier, ο Γάλλος ενιαίας αγοράς Επίτροπος, είπε ότι δεν έπρεπε να βιαστούμε για κάτι τέτοιο. Ωστόσο, πολλοί πιστεύουν ότι είχε ένα τέτοιο σύστημα έχει συσταθεί νωρίτερα, τα προβλήματα τραπεζικών Ισπανίας μπορεί να έχουν μετριαστεί.
Και βέβαια αυτό θα μπορούσε να γίνει νωρίτερα αν η πρώτη κρίση δεν προερχόταν από την Ελλάδα, όπου το πρόβλημα της δεν ήταν τραπεζικό, αλλά προκλήθηκε από τις δημόσιες σπατάλες.
Οι ηγέτες της ΕΕ έχουν περάσει περισσότερα από τα τελευταία δύο χρόνια στο σχεδιασμό νέων κανόνων και κυρώσεων για τον περιορισμό των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και τη μείωση του χρέους. Η Ιρλανδία, με την κατάρρευση του τραπεζικού, αντιμετωπίστηκε ως μια ακραία, θύμα της ανεξέλεγκτης "αγγλοσαξονικού" καπιταλισμού. Το κλίμα άρχισε να αλλάζει όταν η κρίση χτύπησε την Ισπανία, μια χώρα που είχε στο παρελθόν ένα δημοσιονομικό πλεόνασμα, χαμηλό δημόσιο χρέος.
Η Ευρώπη ξεκίνησε μόλις ένα αγώνα για την σταθεροποίηση των τραπεζών της. Τα προβλήματα των Cajas της Ισπανίας και των Landesbanken της Γερμανίας δείχνουν ότι οι μικρές τράπεζες μπορούν να αποτελέσουν μεγάλη απειλή που θα εξαπλωθεί ταχύτατα.
Για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης πρέπει αυτό το καλοκαίρι οι ηγέτες της ΕΕ να λάβουν ορισμένες αποφάσεις που θα διασφαλίσουν απρόσκοπτα την συνέχιση της νομισματικής ένωσης. Και μια καλή αρχή προς αυτή την κατεύθυνση είναι μια τραπεζική ένωση.
www.bankingnews.gr
Οι αγορές χάρηκαν, για λίγο όμως. Οπως συμβαίνει συχνά και στο γνωστό παιχνίδι «φιδάκι», μετά το άλμα ακολούθησε η πτώση. Μέσα σε λίγες μέρες οι αποδόσεις των ισπανικών ομολόγων είχαν περάσει και πάλι το όριο του 7%. Και για αυτό, φταίει η διαμάχη των ηγετών της ΕΕ. Από τη μια η Ιταλία μίλησε για νίκη, από την άλλη, η Φιλανδία ζήτησε περισσότερες εξασφαλίσεις, ενώ τα πράγματα έγιναν χειρότερα από ασήμαντες διαμάχες μεταξύ υψηλόβαθμων στελεχών της ΕΕ. Υστερα ήρθε η αντιπαράθεση μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας για το ποιος θα αναλάβει την θέση του επικεφαλής το Eurogroup.
Ωστόσο, πέρα από όλες αυτές τις διαφωνίες, φαίνεται να σημειώνεται κάποια πρόοδος. Η ζώνη του ευρώ κινείται αργά προς κάποια μορφή "τραπεζικής ένωσης". Μια ενιαία εποπτική αρχή που θα μπορούσε να σώσει τις τράπεζες, ενώ η άμεση ανακεφαλαιοποίηση από τα κεφάλαια διάσωσης θα ήταν ένα μεγάλο βήμα προς την κατανομή των κινδύνων. Αλλά γιατί χρειάστηκε τόσος πολύς χρόνος για την αντιμετώπιση της τραπεζικής κρίσης; Επειδή ορισμένες τράπεζες έχουν αποτελέσει «πηγή εύνοιας και επιρροής» για ορισμένες κυβερνήσεις. Μόλις τέσσερα χρόνια μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, η ΕΕ έχει διατυπώσει μια πρόταση για ένα πανευρωπαϊκό σύστημα για την αναδιάρθρωση και εκκαθάριση των προβληματικών τραπεζών το οποίο θα τεθεί σε ισχύ το 2018. Ο κ. Michel Barnier, ο Γάλλος ενιαίας αγοράς Επίτροπος, είπε ότι δεν έπρεπε να βιαστούμε για κάτι τέτοιο. Ωστόσο, πολλοί πιστεύουν ότι είχε ένα τέτοιο σύστημα έχει συσταθεί νωρίτερα, τα προβλήματα τραπεζικών Ισπανίας μπορεί να έχουν μετριαστεί.
Και βέβαια αυτό θα μπορούσε να γίνει νωρίτερα αν η πρώτη κρίση δεν προερχόταν από την Ελλάδα, όπου το πρόβλημα της δεν ήταν τραπεζικό, αλλά προκλήθηκε από τις δημόσιες σπατάλες.
Οι ηγέτες της ΕΕ έχουν περάσει περισσότερα από τα τελευταία δύο χρόνια στο σχεδιασμό νέων κανόνων και κυρώσεων για τον περιορισμό των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και τη μείωση του χρέους. Η Ιρλανδία, με την κατάρρευση του τραπεζικού, αντιμετωπίστηκε ως μια ακραία, θύμα της ανεξέλεγκτης "αγγλοσαξονικού" καπιταλισμού. Το κλίμα άρχισε να αλλάζει όταν η κρίση χτύπησε την Ισπανία, μια χώρα που είχε στο παρελθόν ένα δημοσιονομικό πλεόνασμα, χαμηλό δημόσιο χρέος.
Η Ευρώπη ξεκίνησε μόλις ένα αγώνα για την σταθεροποίηση των τραπεζών της. Τα προβλήματα των Cajas της Ισπανίας και των Landesbanken της Γερμανίας δείχνουν ότι οι μικρές τράπεζες μπορούν να αποτελέσουν μεγάλη απειλή που θα εξαπλωθεί ταχύτατα.
Για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης πρέπει αυτό το καλοκαίρι οι ηγέτες της ΕΕ να λάβουν ορισμένες αποφάσεις που θα διασφαλίσουν απρόσκοπτα την συνέχιση της νομισματικής ένωσης. Και μια καλή αρχή προς αυτή την κατεύθυνση είναι μια τραπεζική ένωση.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών