γράφει : ΜΙΝΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
Tις αιτίες, βάσει των οποίων η ευρωπαϊκή κρίση χειροτερεύει πραγματεύεται σε νέο δημοσίευμά του ο διεθνούς φήμης οικονομολόγος, Nouriel Roubini, πρόεδρος της Roubini Global Economics.
Ο ίδιος κάνει λόγο για την ανάγκη επιστράτευσης αναπτυξιακών πολιτικών, σε αντίθεση με τη λιτότητα, την οποία εφαρμόζουν επί του παρόντος οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
Ο ίδιος κάνει λόγο για την ανάγκη επιστράτευσης αναπτυξιακών πολιτικών, σε αντίθεση με τη λιτότητα, την οποία εφαρμόζουν επί του παρόντος οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
«Η χρεοκοπία στην Ελλάδα απεφεύχθη, παράλληλα, με μια επιτυχή –υποχρεωτική- αναδιάρθρωση χρέους. Παράλληλα, οι κυβερνήσεις σε Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία έχουν δεσμευτεί για δομικές μεταρρυθμίσεις και μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης. Τέλος , το ευρωπαϊκό τείχος προστασίας (ESM και EFSF) έχει ενισχυθεί σημαντικά», σχολιάζει ο Roubini.
«Από τον προηγούμενο Νοέμβριο, και υπό την προεδρία του Mario Draghi η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα διατηρεί συναινετική νομισματική πολιτική, με χαμηλά επιτόκια, συν παροχές χαμηλότοκων 3ετών δανείων. Έτσι, οι δημοσιονομικές πιέσεις στις χώρες που αντιμετωπίζουν κρίση χρέους έχουν χαλαρώσει», τονίζει επιπλέον ο διεθνούς φήμης οικονομολόγος, ως προς επίρρωση της θέσεώς του για επίπλαστη αισιοδοξία στην ευρωζώνη…
«Ο μήνας του μέλιτος στις αγορές αποδείχτηκε μικρός», καυτηριάζει στη συνέχεια, υπογραμμίζοντας την εκτόξευση των ιταλοϊσπανικών spreads και τη διατήρηση στα πάλαι ποτέ υψηλά επίπεδα των ελληνοπορτογαλικών. «Η ύφεση μεταφέρεται από την περιφέρεια στον πυρήνα της ευρωζώνης», συμπληρώνει ο Roubini, «δείχνοντας» την Γαλλία και τη Γερμανία.
«Η εμπροσθοβαρής λιτότητα επιταχύνει την ύφεση, καθώς η μείωση των κρατικών δαπανών και η υψηλότερη φορολόγηση μειώνουν το διαθέσιμο εισόδημα και τη συνολική ζήτηση. Παράλληλα, καθώς η ύφεση θα βαθαίνει και θα οδηγεί –νομοτελειακά- σε υψηλότερα ελλείμματα, νέοι γύροι λιτότητας θα θεωρούνται απαραίτητοι. Και με φόντο το νέο δημοσιονομικό σύμφωνο, αυτού του είδους η λιτότητα θα μεταφερθεί και στον πυρήνα της ευρωζώνης», δικαιολογεί ο Roubini .
«Στο μεταξύ, ενώ η υπέρ-ανταγωνιστική Γερμανία μπορεί να αντέξει ένα ευρώ στα 1,30 δολάρια, για την περιφέρεια της ευρωζώνης, όπου το κόστος εργασίας από30% αυξήθηκε στο 40% κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, η τιμή της συναλλαγματικής ισοτιμίας θα πρέπει να μειωθεί σε ανάλογη ισοτιμία με το δολάριο, ώστε να υποστηρίζει την αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας και της εξωτερικής ισορροπίας», συμπληρώνει ο ίδιος και προσθέτει ότι με φόντο τα ανωτέρω –και μια επώδυνη απομόχλευση- η μόνη ελπίδα για ανάπτυξη έγκειται στην ενίσχυση του εμπορικού ισοζυγίου, γεγονός που απαιτεί ένα πολύ πιο αδύναμο ευρώ….
Ο Roubini προσθέτει ότι το πιστωτικό κραχ στην ευρωζώνη ολοένα και πλησιάζει, καθώς «με φόντο τα 3ετή φθηνά δάνεια της ΕΚΤ οι ευρωπαϊκές τράπεζες δεν έχουν έλλειψη ρευστότητας, αλλά κεφαλαιακές ελλείψεις…».
«Το πρόβλημα είναι ότι η ευρωζώνη δεν διαθέτει αναπτυξιακή στρατηγική», καταλήγει ο διεθνούς φήμης οικονομολόγος… «και χωρίς αυτή η λιτότητα αποβαίνει αυτοκταστροφική».
Μίνα Κωστοπούλου
www.bankingnews.gr
«Από τον προηγούμενο Νοέμβριο, και υπό την προεδρία του Mario Draghi η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα διατηρεί συναινετική νομισματική πολιτική, με χαμηλά επιτόκια, συν παροχές χαμηλότοκων 3ετών δανείων. Έτσι, οι δημοσιονομικές πιέσεις στις χώρες που αντιμετωπίζουν κρίση χρέους έχουν χαλαρώσει», τονίζει επιπλέον ο διεθνούς φήμης οικονομολόγος, ως προς επίρρωση της θέσεώς του για επίπλαστη αισιοδοξία στην ευρωζώνη…
«Ο μήνας του μέλιτος στις αγορές αποδείχτηκε μικρός», καυτηριάζει στη συνέχεια, υπογραμμίζοντας την εκτόξευση των ιταλοϊσπανικών spreads και τη διατήρηση στα πάλαι ποτέ υψηλά επίπεδα των ελληνοπορτογαλικών. «Η ύφεση μεταφέρεται από την περιφέρεια στον πυρήνα της ευρωζώνης», συμπληρώνει ο Roubini, «δείχνοντας» την Γαλλία και τη Γερμανία.
«Η εμπροσθοβαρής λιτότητα επιταχύνει την ύφεση, καθώς η μείωση των κρατικών δαπανών και η υψηλότερη φορολόγηση μειώνουν το διαθέσιμο εισόδημα και τη συνολική ζήτηση. Παράλληλα, καθώς η ύφεση θα βαθαίνει και θα οδηγεί –νομοτελειακά- σε υψηλότερα ελλείμματα, νέοι γύροι λιτότητας θα θεωρούνται απαραίτητοι. Και με φόντο το νέο δημοσιονομικό σύμφωνο, αυτού του είδους η λιτότητα θα μεταφερθεί και στον πυρήνα της ευρωζώνης», δικαιολογεί ο Roubini .
«Στο μεταξύ, ενώ η υπέρ-ανταγωνιστική Γερμανία μπορεί να αντέξει ένα ευρώ στα 1,30 δολάρια, για την περιφέρεια της ευρωζώνης, όπου το κόστος εργασίας από30% αυξήθηκε στο 40% κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, η τιμή της συναλλαγματικής ισοτιμίας θα πρέπει να μειωθεί σε ανάλογη ισοτιμία με το δολάριο, ώστε να υποστηρίζει την αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας και της εξωτερικής ισορροπίας», συμπληρώνει ο ίδιος και προσθέτει ότι με φόντο τα ανωτέρω –και μια επώδυνη απομόχλευση- η μόνη ελπίδα για ανάπτυξη έγκειται στην ενίσχυση του εμπορικού ισοζυγίου, γεγονός που απαιτεί ένα πολύ πιο αδύναμο ευρώ….
Ο Roubini προσθέτει ότι το πιστωτικό κραχ στην ευρωζώνη ολοένα και πλησιάζει, καθώς «με φόντο τα 3ετή φθηνά δάνεια της ΕΚΤ οι ευρωπαϊκές τράπεζες δεν έχουν έλλειψη ρευστότητας, αλλά κεφαλαιακές ελλείψεις…».
«Το πρόβλημα είναι ότι η ευρωζώνη δεν διαθέτει αναπτυξιακή στρατηγική», καταλήγει ο διεθνούς φήμης οικονομολόγος… «και χωρίς αυτή η λιτότητα αποβαίνει αυτοκταστροφική».
Μίνα Κωστοπούλου
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών