γράφει : Αλεξάνδρα Τόμπρα
Ένα haircut 50% στο ελληνικό χρέος δεν είναι αρκετό, εκτιμούν οι αναλυτές της ελβετικής Marcuard, οι οποίοι προτείνουν μία ρηξικέλευθη λύση. Ένα point system που θα μετατρέπει το χρέος σε φοροαπαλλακτικούς «πόντους» διαθέσιμους προς πώληση από τους κατόχους ελληνικών «κουρεμένων» ομολόγων!.
Αν σκεφτεί κανείς την παγκόσμια οικονομία σαν ένα παιχνίδι, τότε θα καταλάβει γιατί οι οικονομολόγοι λατρεύουν να «παίζουν» και να δοκιμάζουν τις αντοχές των οικονομιών τολμώντας απίθανους συνδυασμούς και προτάσεις.
Ένα τέτοιο παιχνίδι είναι και η «Απόλυτη Απόφαση». Οι παίκτες αποφασίζουν από κοινού πως θα διαχωρίσουν ένα συγκεκριμένο όγκο χρημάτων που τους δίνεται. Ο πρώτος παίκτης είναι αυτός που θα προτείνει πώς ακριβώς θα γίνει το μοίρασμα, και συνήθως προτιμά να προσφέρει σχεδόν το 50% του συνολικού ποσού για να μπορέσει το παιχνίδι να εξελιχθεί.
Οι αναλυτές της Ελβετικής τράπεζας Marcuard σκέφτηκαν ότι το συγκεκριμένο παιχνίδι, με ορισμένες παραλλαγές θα μπορούσε να εφαρμοστεί και στην περίπτωση της Ελλάδας. Η βασική ιδέα είναι το πώς θα καταφέρουν οι Έλληνες να μοιράσουν το τεράστιο χρέος σε έναν άλλο παίκτη, όπως για πχ στη Γερμανία.
Αν προσφέρουν ένα πολύ μικρό μέρος του χρέους και οι Γερμανοί το δεχθούν, πάλι η Ελλάδα θα αναγκαστεί να «εγκαταλείψει την παρτίδα» αφού δεν θα μπορεί να το ξεπληρώσει. Αντίθετα, αν αποφασίσει να ξεφορτωθεί ένα πολύ μεγάλο μέρος του χρέους( χρεοκοπώντας ή βγαίνοντας εκτός Ευρωζώνης), τότε η Γερμανία μπορεί να αναγκαστεί να επωμιστεί το χρέος, κόβοντας όμως στο εξής οποιαδήποτε πιστωτικά περιθώρια και οδηγώντας την Ελλάδα σε μεγαλύτερα προβλήματα από όσα βρίσκεται σήμερα.
Η λύση αυτή δεν πρέπει για κανένα λόγο να ληφθεί σοβαρά υπόψη, ξεκαθαρίζουν οι Ελβετοί αναλυτές.
Έτσι λοιπόν η επικρατέστερη πρόταση είναι ο πιστωτής να δεχθεί το 50% του χρέους και ο οφειλέτης το άλλο μισό. Όμως εδώ ανακύπτουν δύο σημαντικά προβλήματα.
1)ένα haircut 50% στο συνολικό χρέος των 2 τρις ευρώ που έχουν οι χώρες μέλη της ΕΕ θα οδηγούσε ολόκληρο το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα σε χρεοκοπία και
2) οι Γερμανοί φορολογούμενοι δεν θα δέχονταν να πληρώσουν τα χρέη άλλων.
Σύμφωνα με την ελβετική Marcuard, μια ρηξικέλευθη λύση θα ήταν το χρέος να μετατραπεί σε μία μορφή φοροαπαλλαγών (ένα καινούργιο point system), οι οποίες θα προσμετρούνται στον υπολογισμό του πρωτογενούς κεφαλαίου των τραπεζών.
Στην περίπτωση που προκρίνουν οι αναλυτές της Marcuard, αν για παράδειγμα, μια γερμανική τράπεζα είχε στην κατοχή της ελληνικά ομόλογα ύψους 10 δις, μετά το haircut, δεν θα έμενε με 5 δις ζημίες, αλλά θα διατηρούσε αυτό το ποσό σε μορφή φοροαπαλλαγών, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και σαν πρωτογενές κεφάλαιο και να πωληθεί, κρατώντας τη βιωσιμότητα του τραπεζικού ιδρύματος ανέγγιχτη.
Είναι καιρός, καταλήγουν οι αναλυτές της Marcuard, με έξυπνες λύσεις προς το συμφέρον όλων, να «αφεθούν οι αμαρτίες» όσων χρωστούν παρά να καούν στην «κόλαση του χρέους».
Ο.Μ.
www.bankingnews.gr
Ένα τέτοιο παιχνίδι είναι και η «Απόλυτη Απόφαση». Οι παίκτες αποφασίζουν από κοινού πως θα διαχωρίσουν ένα συγκεκριμένο όγκο χρημάτων που τους δίνεται. Ο πρώτος παίκτης είναι αυτός που θα προτείνει πώς ακριβώς θα γίνει το μοίρασμα, και συνήθως προτιμά να προσφέρει σχεδόν το 50% του συνολικού ποσού για να μπορέσει το παιχνίδι να εξελιχθεί.
Οι αναλυτές της Ελβετικής τράπεζας Marcuard σκέφτηκαν ότι το συγκεκριμένο παιχνίδι, με ορισμένες παραλλαγές θα μπορούσε να εφαρμοστεί και στην περίπτωση της Ελλάδας. Η βασική ιδέα είναι το πώς θα καταφέρουν οι Έλληνες να μοιράσουν το τεράστιο χρέος σε έναν άλλο παίκτη, όπως για πχ στη Γερμανία.
Αν προσφέρουν ένα πολύ μικρό μέρος του χρέους και οι Γερμανοί το δεχθούν, πάλι η Ελλάδα θα αναγκαστεί να «εγκαταλείψει την παρτίδα» αφού δεν θα μπορεί να το ξεπληρώσει. Αντίθετα, αν αποφασίσει να ξεφορτωθεί ένα πολύ μεγάλο μέρος του χρέους( χρεοκοπώντας ή βγαίνοντας εκτός Ευρωζώνης), τότε η Γερμανία μπορεί να αναγκαστεί να επωμιστεί το χρέος, κόβοντας όμως στο εξής οποιαδήποτε πιστωτικά περιθώρια και οδηγώντας την Ελλάδα σε μεγαλύτερα προβλήματα από όσα βρίσκεται σήμερα.
Η λύση αυτή δεν πρέπει για κανένα λόγο να ληφθεί σοβαρά υπόψη, ξεκαθαρίζουν οι Ελβετοί αναλυτές.
Έτσι λοιπόν η επικρατέστερη πρόταση είναι ο πιστωτής να δεχθεί το 50% του χρέους και ο οφειλέτης το άλλο μισό. Όμως εδώ ανακύπτουν δύο σημαντικά προβλήματα.
1)ένα haircut 50% στο συνολικό χρέος των 2 τρις ευρώ που έχουν οι χώρες μέλη της ΕΕ θα οδηγούσε ολόκληρο το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα σε χρεοκοπία και
2) οι Γερμανοί φορολογούμενοι δεν θα δέχονταν να πληρώσουν τα χρέη άλλων.
Σύμφωνα με την ελβετική Marcuard, μια ρηξικέλευθη λύση θα ήταν το χρέος να μετατραπεί σε μία μορφή φοροαπαλλαγών (ένα καινούργιο point system), οι οποίες θα προσμετρούνται στον υπολογισμό του πρωτογενούς κεφαλαίου των τραπεζών.
Στην περίπτωση που προκρίνουν οι αναλυτές της Marcuard, αν για παράδειγμα, μια γερμανική τράπεζα είχε στην κατοχή της ελληνικά ομόλογα ύψους 10 δις, μετά το haircut, δεν θα έμενε με 5 δις ζημίες, αλλά θα διατηρούσε αυτό το ποσό σε μορφή φοροαπαλλαγών, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και σαν πρωτογενές κεφάλαιο και να πωληθεί, κρατώντας τη βιωσιμότητα του τραπεζικού ιδρύματος ανέγγιχτη.
Είναι καιρός, καταλήγουν οι αναλυτές της Marcuard, με έξυπνες λύσεις προς το συμφέρον όλων, να «αφεθούν οι αμαρτίες» όσων χρωστούν παρά να καούν στην «κόλαση του χρέους».
Ο.Μ.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών