γράφει : Απόστολος Σκουμπούρης
Δύο Ελλάδες, δύο κουλτούρες, συγκρούονται με έμφαση! Η Ελλάδα του παρελθόντος που έμαθε να ζει και να επιβιώνει… οπαδικά - πελατειακά και η Ελλάδα της Ευρώπης και του μέλλοντος!
H Ιρλανδία απεγκλωβίστηκε από τα μνημόνια, βγήκε στις αγορές, πρόσφατα αναβαθμίστηκε από τη Moody’s, ενώ δανείστηκε με ιστορικά χαμηλά επιτόκια!
Η Ισπανία ολοκλήρωσε και αυτή τη «θητεία» της στα μνημόνια, έληξε το πρόγραμμα στήριξης των τραπεζών της και βαδίζει σε καλύτερες χρηματοοικονομικές συνθήκες.
Η Ελλάδα, παρ’ ότι μπήκε πρώτη απ’ όλους στα προγράμματα… διάσωσης, παρ’ ότι ήταν το πρώτο… αίμα των αγορών, του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και της λεγόμενης επενδυτικής βιομηχανίας, βολοδέρνει ακόμη στα μνημόνια, περιμένει τις δόσεις, βρίσκεται σε μόνιμη αρρωστημένη εσωστρέφεια!
Η Ελλάδα είναι σαφές ότι πάσχει από κουλτούρα σύνθεσης και συνεννόησης, τόσο από την πλευρά του πολιτικού στίβου και των κομμάτων, όσο και από την πλευρά της κοινωνίας, καθρέφτης της οποίας είναι τα κόμματα.
Δεν υπάρχει εθνική συνείδηση, δεν υπάρχει αίσθηση κοινωνίας, αίσθηση συλλογικότητας, αίσθηση του… εμείς, του «όλοι μαζί για το κοινό καλό».
Σύνθετο βεβαίως ζήτημα που οφείλεται στο «μωσαϊκό» απότομης διαμόρφωσης και μετάβασης από την αγροτική ζωή και κουλτούρα στην αστική, χωρίς πρότερη «προσαρμογή».
Αυτά όμως, ή αίσθηση συλλογικότητας και ενότητας είναι κυρίαρχα δομικά στοιχεία για να κερδηθεί ένας πόλεμος, όπως αυτός που βιώνει η χώρα την τελευταία 4ετία. Ένας πόλεμος ίσως κατά του… εαυτού της, κατά των κακώς κειμένων που έφεραν αυτά τα αποτελέσματα. Υπάρχει μια τιτάνια προσπάθεια εξυγίανσης, συμμαζέματος, εφαρμογής των νόμων και των θεσμών παντού, σ’ όλες τις κατευθύνσεις, ίσως για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση.
Λόγω της διεθνούς εποπτείας, οι θεσμοί έχουν ανακτήσει μέρος της χαμένης τους… χρησιμότητας και του χαμένου τους κύρους, με πρώτο το θεσμό της δικαιοσύνης!
«Σχολή» μιζέριας και λόμπι της καταστροφής
Αντ’ αυτού, αντί δηλαδή μιας (επιτέλους) εθνικής συνεννόησης με στόχο να λειτουργήσουν οι θεσμοί, να βγει η χώρα από το τέλμα και να ανθίσουν ξανά οι δημιουργικές δυνάμεις, φαίνεται πως ευδοκιμεί ένας… υπόγειος πόλεμος, μια σύγκρουση συμφερόντων, μια πρωτοφανής μιζέρια.
Πάνω που η χώρα έφτιαχνε το προφίλ της διεθνώς, σενάρια συνομωσίας και κρυφές ή φανερές δημοσκοπήσεις κυριάρχησαν εκ νέου στο δημόσιο βίο.
Λες και οι εκλογές – πρόωρες ή όχι – μπορούν να λύσουν μονομιάς και ως δια μαγείας τα εγγενή και ριζωμένα επί δεκαετίας προβλήματα της χώρας!
Σε μια συγκυρία που όλος ο ευρωπαϊκός νότος έχει βελτιώσει σημαντικά την εικόνα του, υπάρχει η προεδρία στην Ε.Ε. που όπως και να ‘χει, δίνει αβάντες, η «σχολή» της μιζέριας και του λόμπι της καταστροφής ανέκαμψε!
Σε μια συγκυρία όπου κανένας ή ελάχιστοι από το διεθνές στερέωμα αναφέρονταν σε διωγμό ή… εκτροπή χώρας από το ευρώ, κάποιοι σε εγχώριο επίπεδο (βλέπε Σημίτης) ξεκίνησαν αρθρογραφία - ακτιβισμό για τη δραχμή!
Ωσάν και πρόκειται για ζήτημα… καφενείου, για ζήτημα περίπου λαϊκής κατανάλωσης και έλασσον σημασίας!
Σε μια συγκυρία που η «ανάγνωση» των αγορών για τη χώρα είναι εκκωφαντικά πιο βελτιωμένη και αλλαγμένη με τα προ ενάμιση ή δύο ετών επίπεδα, (αρκετοί) Έλληνες εντρυφούν στη λατρεία της μιζέριας!
Τη στιγμή που (έως πρόσφατα τουλάχιστον) υπήρχε πολύ έντονη η ρητορική να ανοίξουν ξανά οι αγορές χρήματος για τη χώρα, κάτι που θα ήταν και θα είναι η αρχή του τέλους της εξάρτησης από… εξουσίες άλλων χωρών για δανεισμό και θα ανοίξει τις κάνουλες πρόσβασης σε ζωτικά κεφάλαια για τις ελληνικές επιχειρήσεις, κάποιοι επαναφέρουν μπαμπούλες, νυχτερίδες και αράχνες!
Τη στιγμή που η (μακράν) μεγαλύτερη… βαριά βιομηχανία της χώρας – ο τουρισμός - πάει κάτι παραπάνω από εξαιρετικά, έχοντας σπάσει ρεκόρ το 2013, με τέλεια παρακαταθήκη για ακόμη ένα ιστορικό ρεκόρ το 2014, κάποιοι επαναφέρουν σενάρια διχασμού, συνομωσίας και μαυρίλας.
Τη στιγμή που η διεθνής γεωστρατηγική συγκυρία ευνοεί τα μέγιστα τη χώρα, καθώς μετά την αραβική κρίση υπάρχουν σημαντικές αναταραχές στην γειτονική Τουρκία, η οποία αποτελεί το διαρκώς και πιο ανταγωνιστικό αντίπαλο δέος στα παράλια της χώρας από πλευράς τουρισμού, κάποιοι επενδύουν στο… σκότος!
Μια ζωή… πλιάτσικο, κουλτούρα καταστροφής - Δύο Ελλάδες συγκρούονται…
Κάποιοι, επενδύουν στην καταστροφή, είτε από εθισμό, είτε από εγγενές «ελάττωμα», είτε από ιδιοτελή στόχευση. Πιστεύουν ότι θα κερδίσουν κάτι αν διαλυθούμε εντελώς ως χώρα, ως κοινωνικός ιστός, ως οικονομία και επιχειρήσεις (ότι έχει απομείνει τέλος πάντων).
Μια ζωή πλιάτσικο, απουσία εθνικής συνείδησης, καμιά αίσθηση κοινωνικότητας. Η μιζέρια, η καχυποψία και τα σενάρια συνομωσίας έχουν γίνει... εθνικό σπορ, «επιδοτούμενο» από... ψεκασμένους και... καμένους πολιτικούς, ή από συγκεκριμένα εκδοτικά και επιχειρηματικά κέντρα.
Σε μια συγκυρία που η ίδια η κοινωνία έχει ξεπεράσει τους πολιτικούς, ρίχνοντας τα ιδεολογικά «κάστρα» του παρελθόντος, κάποιοι βάζουν ξανά ταμπού. Κάποιοι θέλουν να διατηρήσουν τα... μαγαζάκια τους, σε Τύπο, κανάλια, κόμματα, παράγκες πάσης φύσεως και αρνούνται το... μέλλον!
Δύο Ελλάδες, δύο κουλτούρες, συγκρούονται με έμφαση! Η Ελλάδα του παρελθόντος, που έμαθε να σκέφτεται, να ζει και να επιβιώνει… οπαδικά - πελατειακά και η Ελλάδα της Ευρώπης και του μέλλοντος! Από την έκβαση αυτής της... μάχης, θα κριθεί και το μέλλον της χώρας τα επόμενα 30-50 χρόνια!
Πρώτη ενημέρωση: 08:15, 30 Ιανουαρίου 2014
www.bankingnews.gr
Η Ισπανία ολοκλήρωσε και αυτή τη «θητεία» της στα μνημόνια, έληξε το πρόγραμμα στήριξης των τραπεζών της και βαδίζει σε καλύτερες χρηματοοικονομικές συνθήκες.
Η Ελλάδα, παρ’ ότι μπήκε πρώτη απ’ όλους στα προγράμματα… διάσωσης, παρ’ ότι ήταν το πρώτο… αίμα των αγορών, του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και της λεγόμενης επενδυτικής βιομηχανίας, βολοδέρνει ακόμη στα μνημόνια, περιμένει τις δόσεις, βρίσκεται σε μόνιμη αρρωστημένη εσωστρέφεια!
Η Ελλάδα είναι σαφές ότι πάσχει από κουλτούρα σύνθεσης και συνεννόησης, τόσο από την πλευρά του πολιτικού στίβου και των κομμάτων, όσο και από την πλευρά της κοινωνίας, καθρέφτης της οποίας είναι τα κόμματα.
Δεν υπάρχει εθνική συνείδηση, δεν υπάρχει αίσθηση κοινωνίας, αίσθηση συλλογικότητας, αίσθηση του… εμείς, του «όλοι μαζί για το κοινό καλό».
Σύνθετο βεβαίως ζήτημα που οφείλεται στο «μωσαϊκό» απότομης διαμόρφωσης και μετάβασης από την αγροτική ζωή και κουλτούρα στην αστική, χωρίς πρότερη «προσαρμογή».
Αυτά όμως, ή αίσθηση συλλογικότητας και ενότητας είναι κυρίαρχα δομικά στοιχεία για να κερδηθεί ένας πόλεμος, όπως αυτός που βιώνει η χώρα την τελευταία 4ετία. Ένας πόλεμος ίσως κατά του… εαυτού της, κατά των κακώς κειμένων που έφεραν αυτά τα αποτελέσματα. Υπάρχει μια τιτάνια προσπάθεια εξυγίανσης, συμμαζέματος, εφαρμογής των νόμων και των θεσμών παντού, σ’ όλες τις κατευθύνσεις, ίσως για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση.
Λόγω της διεθνούς εποπτείας, οι θεσμοί έχουν ανακτήσει μέρος της χαμένης τους… χρησιμότητας και του χαμένου τους κύρους, με πρώτο το θεσμό της δικαιοσύνης!
«Σχολή» μιζέριας και λόμπι της καταστροφής
Αντ’ αυτού, αντί δηλαδή μιας (επιτέλους) εθνικής συνεννόησης με στόχο να λειτουργήσουν οι θεσμοί, να βγει η χώρα από το τέλμα και να ανθίσουν ξανά οι δημιουργικές δυνάμεις, φαίνεται πως ευδοκιμεί ένας… υπόγειος πόλεμος, μια σύγκρουση συμφερόντων, μια πρωτοφανής μιζέρια.
Πάνω που η χώρα έφτιαχνε το προφίλ της διεθνώς, σενάρια συνομωσίας και κρυφές ή φανερές δημοσκοπήσεις κυριάρχησαν εκ νέου στο δημόσιο βίο.
Λες και οι εκλογές – πρόωρες ή όχι – μπορούν να λύσουν μονομιάς και ως δια μαγείας τα εγγενή και ριζωμένα επί δεκαετίας προβλήματα της χώρας!
Σε μια συγκυρία που όλος ο ευρωπαϊκός νότος έχει βελτιώσει σημαντικά την εικόνα του, υπάρχει η προεδρία στην Ε.Ε. που όπως και να ‘χει, δίνει αβάντες, η «σχολή» της μιζέριας και του λόμπι της καταστροφής ανέκαμψε!
Σε μια συγκυρία όπου κανένας ή ελάχιστοι από το διεθνές στερέωμα αναφέρονταν σε διωγμό ή… εκτροπή χώρας από το ευρώ, κάποιοι σε εγχώριο επίπεδο (βλέπε Σημίτης) ξεκίνησαν αρθρογραφία - ακτιβισμό για τη δραχμή!
Ωσάν και πρόκειται για ζήτημα… καφενείου, για ζήτημα περίπου λαϊκής κατανάλωσης και έλασσον σημασίας!
Σε μια συγκυρία που η «ανάγνωση» των αγορών για τη χώρα είναι εκκωφαντικά πιο βελτιωμένη και αλλαγμένη με τα προ ενάμιση ή δύο ετών επίπεδα, (αρκετοί) Έλληνες εντρυφούν στη λατρεία της μιζέριας!
Τη στιγμή που (έως πρόσφατα τουλάχιστον) υπήρχε πολύ έντονη η ρητορική να ανοίξουν ξανά οι αγορές χρήματος για τη χώρα, κάτι που θα ήταν και θα είναι η αρχή του τέλους της εξάρτησης από… εξουσίες άλλων χωρών για δανεισμό και θα ανοίξει τις κάνουλες πρόσβασης σε ζωτικά κεφάλαια για τις ελληνικές επιχειρήσεις, κάποιοι επαναφέρουν μπαμπούλες, νυχτερίδες και αράχνες!
Τη στιγμή που η (μακράν) μεγαλύτερη… βαριά βιομηχανία της χώρας – ο τουρισμός - πάει κάτι παραπάνω από εξαιρετικά, έχοντας σπάσει ρεκόρ το 2013, με τέλεια παρακαταθήκη για ακόμη ένα ιστορικό ρεκόρ το 2014, κάποιοι επαναφέρουν σενάρια διχασμού, συνομωσίας και μαυρίλας.
Τη στιγμή που η διεθνής γεωστρατηγική συγκυρία ευνοεί τα μέγιστα τη χώρα, καθώς μετά την αραβική κρίση υπάρχουν σημαντικές αναταραχές στην γειτονική Τουρκία, η οποία αποτελεί το διαρκώς και πιο ανταγωνιστικό αντίπαλο δέος στα παράλια της χώρας από πλευράς τουρισμού, κάποιοι επενδύουν στο… σκότος!
Μια ζωή… πλιάτσικο, κουλτούρα καταστροφής - Δύο Ελλάδες συγκρούονται…
Κάποιοι, επενδύουν στην καταστροφή, είτε από εθισμό, είτε από εγγενές «ελάττωμα», είτε από ιδιοτελή στόχευση. Πιστεύουν ότι θα κερδίσουν κάτι αν διαλυθούμε εντελώς ως χώρα, ως κοινωνικός ιστός, ως οικονομία και επιχειρήσεις (ότι έχει απομείνει τέλος πάντων).
Μια ζωή πλιάτσικο, απουσία εθνικής συνείδησης, καμιά αίσθηση κοινωνικότητας. Η μιζέρια, η καχυποψία και τα σενάρια συνομωσίας έχουν γίνει... εθνικό σπορ, «επιδοτούμενο» από... ψεκασμένους και... καμένους πολιτικούς, ή από συγκεκριμένα εκδοτικά και επιχειρηματικά κέντρα.
Σε μια συγκυρία που η ίδια η κοινωνία έχει ξεπεράσει τους πολιτικούς, ρίχνοντας τα ιδεολογικά «κάστρα» του παρελθόντος, κάποιοι βάζουν ξανά ταμπού. Κάποιοι θέλουν να διατηρήσουν τα... μαγαζάκια τους, σε Τύπο, κανάλια, κόμματα, παράγκες πάσης φύσεως και αρνούνται το... μέλλον!
Δύο Ελλάδες, δύο κουλτούρες, συγκρούονται με έμφαση! Η Ελλάδα του παρελθόντος, που έμαθε να σκέφτεται, να ζει και να επιβιώνει… οπαδικά - πελατειακά και η Ελλάδα της Ευρώπης και του μέλλοντος! Από την έκβαση αυτής της... μάχης, θα κριθεί και το μέλλον της χώρας τα επόμενα 30-50 χρόνια!
Πρώτη ενημέρωση: 08:15, 30 Ιανουαρίου 2014
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών