Καθοριστικός ο ρόλος της Κίνας
Δεν συμμερίζεται την απαισιοδοξία για την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας, ο Jim O' Neill, πρώην πρόεδρος της Goldman Sachs Asset Management, την οποία χαρακτηρίζει υπερβολική.
Όπως αναφέρει σε άρθρο του στο Bloomberg, ΗΠΑ, Κίνα και Ιαπωνία διανύουν μια αξιοπρεπή περίοδο και η μέτρια επιτάχυνση της παγκόσμιας ανάπτυξης είναι πιθανή, εκτός και αν υπάρξει κάποια αρνητική εξέλιξη στην Ευρώπη.
Η διάρκεια και το μέγεθος της επιτάχυνσης αυτής, εξαρτάται εν μέρει από κάτι που δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει πραγματικά, σημειώνει ο πρώην πρόεδρος της Goldman Sachs Asset Management.
Και αυτό είναι η τάση της μακροπρόθεσμης παγκόσμιας ανάπτυξης. Αν γνωρίζαμε αυτό το στοιχείο, θα ήταν πιο εύκολο να προβλέψουμε το άγχος για τους λιγοστούς πόρους, για παράδειγμα, ή τις προοπτικές για τον πληθωρισμό ή τον αποπληθωρισμό.
Γνωρίζοντας αν η ανάπτυξη είναι χαμηλότερη ή υψηλότερη της τάσης, θα καταστούσε ευκολότερο να κρίνει κανείς, κατά πόσον η παγκόσμια στάση της μακροοικονομικής πολιτικής είναι υπερβολικά επεκτατική ή υπερβολικά συσταλτική. οι συνθήκες διαβίωσης, αυτό θα ήταν χρήσιμο με πολλούς τρόπους.
Δυστυχώς, αναφέρει χαρακτηριστικά O' Neill, η υποβόσκουσα τάση είναι «κρυμμένη» κάτω από την αβεβαιότητα, ιδιαίτερα σε χώρες που βιώνουν ταχύτατες αλλαγές.
Επίσης, εντοπίζει άλλο ένα πρόβλημα, το οποίο έγκειται στο ενδεχόμενο όλες οι χώρες να επιτύχουν ταυτόχρονα την μακροπρόθεσμη προοπτική ανάπτυξής τους.
Το παρελθόν αποτελεί οδηγό, ωστόσο μέχρι ενός σημείου, υποστηρίζει ο αναλυτής.
Και παραθέτει στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία, τη δεκαετία του 1980, όπως προκύπτει από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο μέσος όρος της παγκόσμιας ανάπτυξης διαμορφωνόταν στο 3,4%, ενώ στην δεκαετία του 1990 στο 3,2%. Πολλοί οικονομολόγοι θεωρούν το 3,3% ως εύλογη εκτίμηση της τάσης.
Ωστόσο, το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι η εμφανής σταθερότητα «κρύβει» μεγάλο μέρος των διαφοροποιήσεων γύρω από τον μέσο όρο – και σε επίπεδο χωρών από δεκαετία σε δεκαετία.
Η ανάπτυξη στην πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα ήταν ισχυρότερη από ό, τι πολλοί άνθρωποι συνειδητοποιούν - παρά την ύφεση κατά τα τελευταία έτη.
Η παγκόσμια ανάπτυξη κατά μέσο όρο διαμορφώθηκε στο 3,7% την περίοδο 2001 - 2010, στην πραγματικότητα πολύ καλύτερα από ό, τι στη δεκαετία του 1980 και του 1990.
Μερικοί, συμπεριλαμβανομένου και εμού, τονίζουν την εμφάνιση των οικονομιών BRIC (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία και Κίνα): μια δομική εξέλιξη που υποδηλώνει μια ταχύτερη εξέλιξη.
Άλλοι «δείχνουν» τις πολιτικές του «εύκολου χρήματος».
Σύμφωνα με αυτήν την πιο απαισιόδοξη άποψη, η ανάπτυξη που εμφάνισαν στην δεκαετία οι τιμές των εμπορευμάτων ήταν ένα πληθωριστικό φαινόμενο –μια ένδειξη ότι ο κόσμος ζούσε πέραν των δυνατοτήτων του, με το κραχ του 2008-2009 να αποτελεί το αναπόφευκτο τίμημα.
Οι αισιόδοξοι μπορέι πολλές φορές να αποδεικνύονται λάθος, ωστόσο μπορείται να με κατατάξετε σε αυτή την κατηγορία, αναφέρει χαρακτηριστικά ο Jim O’ Neil.
«Καθώς προχωρά αυτή η δεκαετία, οι άνθρωποι θα βιώσουν ευχάριστες εκπλήξεις, καθώς η παγκόσμια ανάπτυξη θα ξεπεράσει τις προσδοκίες τους», καταλήγει το άρθρο.
www.bankingnews.gr
Όπως αναφέρει σε άρθρο του στο Bloomberg, ΗΠΑ, Κίνα και Ιαπωνία διανύουν μια αξιοπρεπή περίοδο και η μέτρια επιτάχυνση της παγκόσμιας ανάπτυξης είναι πιθανή, εκτός και αν υπάρξει κάποια αρνητική εξέλιξη στην Ευρώπη.
Η διάρκεια και το μέγεθος της επιτάχυνσης αυτής, εξαρτάται εν μέρει από κάτι που δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει πραγματικά, σημειώνει ο πρώην πρόεδρος της Goldman Sachs Asset Management.
Και αυτό είναι η τάση της μακροπρόθεσμης παγκόσμιας ανάπτυξης. Αν γνωρίζαμε αυτό το στοιχείο, θα ήταν πιο εύκολο να προβλέψουμε το άγχος για τους λιγοστούς πόρους, για παράδειγμα, ή τις προοπτικές για τον πληθωρισμό ή τον αποπληθωρισμό.
Γνωρίζοντας αν η ανάπτυξη είναι χαμηλότερη ή υψηλότερη της τάσης, θα καταστούσε ευκολότερο να κρίνει κανείς, κατά πόσον η παγκόσμια στάση της μακροοικονομικής πολιτικής είναι υπερβολικά επεκτατική ή υπερβολικά συσταλτική. οι συνθήκες διαβίωσης, αυτό θα ήταν χρήσιμο με πολλούς τρόπους.
Δυστυχώς, αναφέρει χαρακτηριστικά O' Neill, η υποβόσκουσα τάση είναι «κρυμμένη» κάτω από την αβεβαιότητα, ιδιαίτερα σε χώρες που βιώνουν ταχύτατες αλλαγές.
Επίσης, εντοπίζει άλλο ένα πρόβλημα, το οποίο έγκειται στο ενδεχόμενο όλες οι χώρες να επιτύχουν ταυτόχρονα την μακροπρόθεσμη προοπτική ανάπτυξής τους.
Το παρελθόν αποτελεί οδηγό, ωστόσο μέχρι ενός σημείου, υποστηρίζει ο αναλυτής.
Και παραθέτει στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία, τη δεκαετία του 1980, όπως προκύπτει από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο μέσος όρος της παγκόσμιας ανάπτυξης διαμορφωνόταν στο 3,4%, ενώ στην δεκαετία του 1990 στο 3,2%. Πολλοί οικονομολόγοι θεωρούν το 3,3% ως εύλογη εκτίμηση της τάσης.
Ωστόσο, το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι η εμφανής σταθερότητα «κρύβει» μεγάλο μέρος των διαφοροποιήσεων γύρω από τον μέσο όρο – και σε επίπεδο χωρών από δεκαετία σε δεκαετία.
Η ανάπτυξη στην πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα ήταν ισχυρότερη από ό, τι πολλοί άνθρωποι συνειδητοποιούν - παρά την ύφεση κατά τα τελευταία έτη.
Η παγκόσμια ανάπτυξη κατά μέσο όρο διαμορφώθηκε στο 3,7% την περίοδο 2001 - 2010, στην πραγματικότητα πολύ καλύτερα από ό, τι στη δεκαετία του 1980 και του 1990.
Μερικοί, συμπεριλαμβανομένου και εμού, τονίζουν την εμφάνιση των οικονομιών BRIC (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία και Κίνα): μια δομική εξέλιξη που υποδηλώνει μια ταχύτερη εξέλιξη.
Άλλοι «δείχνουν» τις πολιτικές του «εύκολου χρήματος».
Σύμφωνα με αυτήν την πιο απαισιόδοξη άποψη, η ανάπτυξη που εμφάνισαν στην δεκαετία οι τιμές των εμπορευμάτων ήταν ένα πληθωριστικό φαινόμενο –μια ένδειξη ότι ο κόσμος ζούσε πέραν των δυνατοτήτων του, με το κραχ του 2008-2009 να αποτελεί το αναπόφευκτο τίμημα.
Οι αισιόδοξοι μπορέι πολλές φορές να αποδεικνύονται λάθος, ωστόσο μπορείται να με κατατάξετε σε αυτή την κατηγορία, αναφέρει χαρακτηριστικά ο Jim O’ Neil.
«Καθώς προχωρά αυτή η δεκαετία, οι άνθρωποι θα βιώσουν ευχάριστες εκπλήξεις, καθώς η παγκόσμια ανάπτυξη θα ξεπεράσει τις προσδοκίες τους», καταλήγει το άρθρο.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών