Η ανησυχία γίνεται εντονότερη καθώς η αντιπαράθεση Ισραήλ – Τουρκίας δεν αφορά μόνο τη ρητορική - Οι τριβές εκτείνονται στη Συρία, στη Γάζα, στην Ανατολική Μεσόγειο και στους ενεργειακούς διαδρόμους
Πίσω από τις καθησυχαστικές δηλώσεις του Tom Barrack για «ρητορική» ένταση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, πολλοί βλέπουν βαθύτερη ανησυχία ακόμη και τον τρόμο στην Ουάσιγκτον για το ενδεχόμενο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης - δηλαδή να γίνει η Τουρκία το νέο Ιράν.
Το γεγονός ότι ο ίδιος ο Αμερικανός απεσταλμένος έσπευσε δημόσια να υποβαθμίσει τα σενάρια σύγκρουσης και να προωθήσει συνεργασία Άγκυρας - Τελ Αβίβ σε ασφάλεια και ενέργεια, ερμηνεύεται ως ένδειξη ότι οι ΗΠΑ θέλουν να αποτρέψουν ένα επικίνδυνο ρήγμα μεταξύ δύο κρίσιμων περιφερειακών παικτών.
Στο Antalya Diplomacy Forum, ο Barrack δεν περιορίστηκε σε μια γενική έκκληση για ηρεμία.
Υπογράμμισε ότι η Τουρκία «δεν είναι χώρα με την οποία μπορεί κανείς να παίζει», ενώ επιχείρησε να παρουσιάσει τις εκατέρωθεν απειλές ως προϊόν διαστρεβλωμένης αντίληψης και διογκωμένης ρητορικής.
Περιέγραψε μάλιστα το κλίμα καχυποψίας λέγοντας πως στο Τελ Αβίβ κυκλοφορεί ο φόβος της «Οθωμανικής Αυτοκρατορίας 2.0», ενώ στην Κωνσταντινούπολη η εικόνα του «Μεγάλου Ισραήλ».
Το ότι ένας Αμερικανός απεσταλμένος μιλά ανοιχτά για τέτοιες αντιλήψεις δεν είναι αμελητέο· δείχνει ότι η κρίση λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.
Η ανησυχία γίνεται εντονότερη καθώς η αντιπαράθεση Ισραήλ – Τουρκίας δεν αφορά μόνο τη ρητορική.
Οι τριβές εκτείνονται στη Συρία, στη Γάζα, στην Ανατολική Μεσόγειο και στους ενεργειακούς διαδρόμους.
Το «νέο Ιράν» και η φωτιά στη Μέση Ανατολή
Ο πρώην πρωθυπουργός Naftali Bennett έφτασε να περιγράψει την Τουρκία ως πιθανώς «το νέο Ιράν», μια διατύπωση που σε ισραηλινή στρατηγική ορολογία μόνο αθώα δεν είναι. Όταν η Τουρκία αρχίζει να περιγράφεται ως δυνητική υπαρξιακή απειλή, η πιθανότητα στρατηγικής σύγκρουσης παύει να είναι θεωρητική.
Ο ίδιος ο Barrack συνέδεσε ευθέως τη σταθερότητα με την ενέργεια, λέγοντας ότι ο πόλεμος με το Ιράν απέδειξε τη σημασία περιφερειακής συνεργασίας.
Αναφέρθηκε στον ρόλο της Τουρκίας ως κόμβου για ενέργεια, δεδομένα, οπτικές ίνες, πετρέλαιο και φυσικό αέριο, ενώ υποστήριξε ότι το Ισραήλ θα έπρεπε να επιδιώξει σύγκλιση με την Άγκυρα, όπως επιδιώκει με το Abu Dhabi και ενδεχομένως με τη Saudi Σαουδική Αραβία.
Αυτές οι δηλώσεις δεν ακούγονται ως απλή διπλωματική ευγένεια· ακούγονται ως προσπάθεια αποτροπής γεωπολιτικής σύγκρουσης.
Για την Ελλάδα, το ζήτημα δεν είναι μακρινό. Η εμβάθυνση της στρατηγικής σχέσης Αθήνας–Τελ Αβίβ, με κοινές ασκήσεις όπως ο Iniochos, αμυντική συνεργασία, ανταλλαγή πληροφοριών, ενεργειακούς σχεδιασμούς και ισραηλινή εμπλοκή σε κρίσιμες υποδομές, δημιουργεί νέα δεδομένα. Σε περίπτωση σοβαρής κρίσης, η Ελλάδα δύσκολα θα θεωρηθεί ουδέτερος παρατηρητής.
Κομβικό στοιχείο αυτής της εξίσωσης είναι η Σούδα.
Η βάση δεν είναι απλώς μια ελληνική εγκατάσταση. Αποτελεί κρίσιμο κόμβο αμερικανονατοϊκών επιχειρήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο, με ρόλο σε ναυτική υποστήριξη, αεροπορικές επιχειρήσεις και ευρύτερη στρατηγική προβολή ισχύος.
Σε ένα σενάριο περιφερειακής ανάφλεξης, αυτό από μόνο του την καθιστά παράγοντα κινδύνου.
Η σημασία και ο ρόλος της Σούδας
Εδώ βρίσκεται και ο «θανάσιμος κίνδυνος» για την Ελλάδα.
Αν η Αθήνα θεωρηθεί — δίκαια ή άδικα — μέρος αρχιτεκτονικής που υποστηρίζει ισραηλινές και αμερικανικές επιχειρήσεις, τότε ελληνικές υποδομές μπορεί να πάψουν να θεωρούνται ουδέτερες.
Η Σούδα ειδικά θα μπορούσε να εκληφθεί ως επιχειρησιακός κόμβος και όχι ως απλή βάση σε τρίτη χώρα.
Υπάρχει και δεύτερη διάσταση. Αν η Άγκυρα θεωρήσει ότι η ελληνοϊσραηλινή στρατηγική συνεργασία στρέφεται εναντίον της, η πίεση μπορεί να μεταφερθεί στο Αιγαίο και στην Κύπρο.
Μια κρίση Ισραήλ–Τουρκίας θα μπορούσε έτσι να αποκτήσει και ελληνοτουρκική διάσταση, έστω έμμεσα.
Το γεγονός ότι ο Barrack πρότεινε ακόμα και τουρκική εμπλοκή στη Διεθνή Δύναμη Σταθεροποίησης για τη Γάζα, και αναγνώρισε ότι οι επαφές του Recep Tayyip Erdogan με τη Hamas συνέβαλαν σε συμφωνίες για ομήρους, δείχνει πόσο μακριά φτάνει η αμερικανική προσπάθεια να κρατηθεί ανοιχτός ο δίαυλος με την Άγκυρα. Αυτό από μόνο του υποδηλώνει ότι η Ουάσιγκτον δεν βλέπει την Τουρκία ως αντίπαλο που μπορεί να αφεθεί να διολισθήσει σε μετωπική σύγκρουση με το Ισραήλ.
Ακριβώς εκεί βρίσκεται και η ελληνική διάσταση του προβλήματος.
Αν οι ΗΠΑ επιχειρούν τόσο ενεργά να αποτρέψουν ένα ρήγμα Άγκυρας –Τελ Αβίβ, τότε η πιθανότητα μιας κρίσης που θα παρασύρει και τρίτους δεν θεωρείται αμελητέα.
Το επιχείρημα που κερδίζει έδαφος είναι ότι η επιθετική στρατηγική του Ισραήλ δεν δημιουργεί κινδύνους μόνο για τους άμεσους αντιπάλους του, αλλά μπορεί να συμπαρασύρει και συμμάχους του. Και η Ελλάδα, λόγω της στρατηγικής πρόσδεσής της, του ρόλου της Σούδας και της γεωγραφικής της θέσης, κινδυνεύει να βρεθεί εκτεθειμένη σε μια σύγκρουση που δεν επέλεξε η ίδια.
Έτσι, το ερώτημα δεν είναι μόνο αν μπορεί να υπάρξει ρήξη Ισραήλ–Τουρκίας.
Είναι αν η Ελλάδα έχει υπολογίσει τι σημαίνει να βρίσκεται, μέσω συμμαχιών και υποδομών, τόσο κοντά σε μια πιθανή ζώνη πυρός - πραγματικότητα την οποία η νυν κυβέρνηση αμελεί να θέσει ως προτεραιότητα.
www.bankingnews.gr
Το γεγονός ότι ο ίδιος ο Αμερικανός απεσταλμένος έσπευσε δημόσια να υποβαθμίσει τα σενάρια σύγκρουσης και να προωθήσει συνεργασία Άγκυρας - Τελ Αβίβ σε ασφάλεια και ενέργεια, ερμηνεύεται ως ένδειξη ότι οι ΗΠΑ θέλουν να αποτρέψουν ένα επικίνδυνο ρήγμα μεταξύ δύο κρίσιμων περιφερειακών παικτών.
Στο Antalya Diplomacy Forum, ο Barrack δεν περιορίστηκε σε μια γενική έκκληση για ηρεμία.
Υπογράμμισε ότι η Τουρκία «δεν είναι χώρα με την οποία μπορεί κανείς να παίζει», ενώ επιχείρησε να παρουσιάσει τις εκατέρωθεν απειλές ως προϊόν διαστρεβλωμένης αντίληψης και διογκωμένης ρητορικής.
Περιέγραψε μάλιστα το κλίμα καχυποψίας λέγοντας πως στο Τελ Αβίβ κυκλοφορεί ο φόβος της «Οθωμανικής Αυτοκρατορίας 2.0», ενώ στην Κωνσταντινούπολη η εικόνα του «Μεγάλου Ισραήλ».
Το ότι ένας Αμερικανός απεσταλμένος μιλά ανοιχτά για τέτοιες αντιλήψεις δεν είναι αμελητέο· δείχνει ότι η κρίση λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.
Η ανησυχία γίνεται εντονότερη καθώς η αντιπαράθεση Ισραήλ – Τουρκίας δεν αφορά μόνο τη ρητορική.
Οι τριβές εκτείνονται στη Συρία, στη Γάζα, στην Ανατολική Μεσόγειο και στους ενεργειακούς διαδρόμους.
Το «νέο Ιράν» και η φωτιά στη Μέση Ανατολή
Ο πρώην πρωθυπουργός Naftali Bennett έφτασε να περιγράψει την Τουρκία ως πιθανώς «το νέο Ιράν», μια διατύπωση που σε ισραηλινή στρατηγική ορολογία μόνο αθώα δεν είναι. Όταν η Τουρκία αρχίζει να περιγράφεται ως δυνητική υπαρξιακή απειλή, η πιθανότητα στρατηγικής σύγκρουσης παύει να είναι θεωρητική.
Ο ίδιος ο Barrack συνέδεσε ευθέως τη σταθερότητα με την ενέργεια, λέγοντας ότι ο πόλεμος με το Ιράν απέδειξε τη σημασία περιφερειακής συνεργασίας.
Αναφέρθηκε στον ρόλο της Τουρκίας ως κόμβου για ενέργεια, δεδομένα, οπτικές ίνες, πετρέλαιο και φυσικό αέριο, ενώ υποστήριξε ότι το Ισραήλ θα έπρεπε να επιδιώξει σύγκλιση με την Άγκυρα, όπως επιδιώκει με το Abu Dhabi και ενδεχομένως με τη Saudi Σαουδική Αραβία.
Αυτές οι δηλώσεις δεν ακούγονται ως απλή διπλωματική ευγένεια· ακούγονται ως προσπάθεια αποτροπής γεωπολιτικής σύγκρουσης.
Για την Ελλάδα, το ζήτημα δεν είναι μακρινό. Η εμβάθυνση της στρατηγικής σχέσης Αθήνας–Τελ Αβίβ, με κοινές ασκήσεις όπως ο Iniochos, αμυντική συνεργασία, ανταλλαγή πληροφοριών, ενεργειακούς σχεδιασμούς και ισραηλινή εμπλοκή σε κρίσιμες υποδομές, δημιουργεί νέα δεδομένα. Σε περίπτωση σοβαρής κρίσης, η Ελλάδα δύσκολα θα θεωρηθεί ουδέτερος παρατηρητής.
Κομβικό στοιχείο αυτής της εξίσωσης είναι η Σούδα.
Η βάση δεν είναι απλώς μια ελληνική εγκατάσταση. Αποτελεί κρίσιμο κόμβο αμερικανονατοϊκών επιχειρήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο, με ρόλο σε ναυτική υποστήριξη, αεροπορικές επιχειρήσεις και ευρύτερη στρατηγική προβολή ισχύος.
Σε ένα σενάριο περιφερειακής ανάφλεξης, αυτό από μόνο του την καθιστά παράγοντα κινδύνου.
Η σημασία και ο ρόλος της Σούδας
Εδώ βρίσκεται και ο «θανάσιμος κίνδυνος» για την Ελλάδα.
Αν η Αθήνα θεωρηθεί — δίκαια ή άδικα — μέρος αρχιτεκτονικής που υποστηρίζει ισραηλινές και αμερικανικές επιχειρήσεις, τότε ελληνικές υποδομές μπορεί να πάψουν να θεωρούνται ουδέτερες.
Η Σούδα ειδικά θα μπορούσε να εκληφθεί ως επιχειρησιακός κόμβος και όχι ως απλή βάση σε τρίτη χώρα.
Υπάρχει και δεύτερη διάσταση. Αν η Άγκυρα θεωρήσει ότι η ελληνοϊσραηλινή στρατηγική συνεργασία στρέφεται εναντίον της, η πίεση μπορεί να μεταφερθεί στο Αιγαίο και στην Κύπρο.
Μια κρίση Ισραήλ–Τουρκίας θα μπορούσε έτσι να αποκτήσει και ελληνοτουρκική διάσταση, έστω έμμεσα.
Το γεγονός ότι ο Barrack πρότεινε ακόμα και τουρκική εμπλοκή στη Διεθνή Δύναμη Σταθεροποίησης για τη Γάζα, και αναγνώρισε ότι οι επαφές του Recep Tayyip Erdogan με τη Hamas συνέβαλαν σε συμφωνίες για ομήρους, δείχνει πόσο μακριά φτάνει η αμερικανική προσπάθεια να κρατηθεί ανοιχτός ο δίαυλος με την Άγκυρα. Αυτό από μόνο του υποδηλώνει ότι η Ουάσιγκτον δεν βλέπει την Τουρκία ως αντίπαλο που μπορεί να αφεθεί να διολισθήσει σε μετωπική σύγκρουση με το Ισραήλ.
Ακριβώς εκεί βρίσκεται και η ελληνική διάσταση του προβλήματος.
Αν οι ΗΠΑ επιχειρούν τόσο ενεργά να αποτρέψουν ένα ρήγμα Άγκυρας –Τελ Αβίβ, τότε η πιθανότητα μιας κρίσης που θα παρασύρει και τρίτους δεν θεωρείται αμελητέα.
Το επιχείρημα που κερδίζει έδαφος είναι ότι η επιθετική στρατηγική του Ισραήλ δεν δημιουργεί κινδύνους μόνο για τους άμεσους αντιπάλους του, αλλά μπορεί να συμπαρασύρει και συμμάχους του. Και η Ελλάδα, λόγω της στρατηγικής πρόσδεσής της, του ρόλου της Σούδας και της γεωγραφικής της θέσης, κινδυνεύει να βρεθεί εκτεθειμένη σε μια σύγκρουση που δεν επέλεξε η ίδια.
Έτσι, το ερώτημα δεν είναι μόνο αν μπορεί να υπάρξει ρήξη Ισραήλ–Τουρκίας.
Είναι αν η Ελλάδα έχει υπολογίσει τι σημαίνει να βρίσκεται, μέσω συμμαχιών και υποδομών, τόσο κοντά σε μια πιθανή ζώνη πυρός - πραγματικότητα την οποία η νυν κυβέρνηση αμελεί να θέσει ως προτεραιότητα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών