Σοκαριστικό δημοσίευμα στην Τουρκία
Άρθρο του αναλυτή Aydin Sezer, που δημοσιεύθηκε στην τουρκική ιστοσελίδα Medya Günlüğü, επαναφέρει στο προσκήνιο την ιδέα της κοινής εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αντί της επιμονής στην οριστική οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών.
Ο Aydin Sezer υποστηρίζει ότι η μακροχρόνια αντιπαράθεση για την υφαλοκρηπίδα και τις θαλάσσιες δικαιοδοσίες δημιουργεί νομική αβεβαιότητα, η οποία –όπως σημειώνει– αποθαρρύνει μεγάλες διεθνείς ενεργειακές εταιρείες από το να επενδύσουν σε γεωτρήσεις υψηλού κόστους.
Στο άρθρο γίνεται αναδρομή σε προτάσεις του τότε πρωθυπουργού της Τουρκίας Bülent Ecevit το 1974 για «κοινή εκμετάλλευση» σε αμφισβητούμενες περιοχές του Αιγαίου, χωρίς προηγούμενη επίλυση ζητημάτων οριοθέτησης.
Κατά τον αρθρογράφο, η προσέγγιση εκείνη δεν προχώρησε, ενώ η Συμφωνία της Βέρνης (1976) οδήγησε σε «αμοιβαίο πάγωμα» δραστηριοτήτων.
Αντίστοιχα, αναφέρεται και η περίοδος προσέγγισης στα τέλη της δεκαετίας του 1980, με πρωτοβουλίες του τότε πρωθυπουργού και μετέπειτα προέδρου Turgut Özal και του τότε Έλληνα πρωθυπουργού Παπανδρέου στο πλαίσιο της διαδικασίας του Νταβός, όπου είχε τεθεί η λογική οικονομικής συνεργασίας παράλληλα με την πολιτική διαχείριση των διαφορών.
Ο Sezer προτείνει τη δημιουργία Κοινών Ζωνών Ανάπτυξης (Joint Development Zones), στις οποίες οι εμπλεκόμενες πλευρές θα μπορούσαν να προχωρούν σε συνεκμετάλλευση πόρων, χωρίς να παραιτούνται από τις νομικές τους θέσεις ως προς κυριαρχικά δικαιώματα.
Κατά τον ίδιο, ένα τέτοιο σχήμα θα μπορούσε να περιλαμβάνει κρατικές εταιρείες ενέργειας της Τουρκίας και της Ελλάδας, καθώς και τη συμμετοχή διεθνούς ενεργειακού ομίλου, ώστε να διασφαλίζεται η χρηματοδότηση και η λειτουργική ουδετερότητα.
Το άρθρο επεκτείνει την πρόταση και στην Ανατολική Μεσόγειο, κάνοντας λόγο για ευρύτερο σχήμα συνεργασίας που θα μπορούσε να περιλαμβάνει και την Κύπρο, ενδεχομένως υπό ευρωπαϊκή ή διεθνή ομπρέλα.
Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, η οικονομική διασύνδεση μέσω της ενέργειας θα μπορούσε να μειώσει την ένταση και να δημιουργήσει κίνητρα σταθερότητας, υποστηρίζοντας ότι «η ειρήνη είναι βιώσιμη όταν συνοδεύεται από οικονομικό όφελος».
Το άρθρο καταλήγει με την εκτίμηση ότι, εφόσον υπάρχουν αξιοποιήσιμα κοιτάσματα, η εξόρυξή τους προϋποθέτει σταθερό και προβλέψιμο νομικό περιβάλλον, το οποίο –κατά την άποψή του– θα μπορούσε να διαμορφωθεί μέσω μοντέλων συνεκμετάλλευσης.
www.bankingnews.gr
Ο Aydin Sezer υποστηρίζει ότι η μακροχρόνια αντιπαράθεση για την υφαλοκρηπίδα και τις θαλάσσιες δικαιοδοσίες δημιουργεί νομική αβεβαιότητα, η οποία –όπως σημειώνει– αποθαρρύνει μεγάλες διεθνείς ενεργειακές εταιρείες από το να επενδύσουν σε γεωτρήσεις υψηλού κόστους.
Στο άρθρο γίνεται αναδρομή σε προτάσεις του τότε πρωθυπουργού της Τουρκίας Bülent Ecevit το 1974 για «κοινή εκμετάλλευση» σε αμφισβητούμενες περιοχές του Αιγαίου, χωρίς προηγούμενη επίλυση ζητημάτων οριοθέτησης.
Κατά τον αρθρογράφο, η προσέγγιση εκείνη δεν προχώρησε, ενώ η Συμφωνία της Βέρνης (1976) οδήγησε σε «αμοιβαίο πάγωμα» δραστηριοτήτων.
Αντίστοιχα, αναφέρεται και η περίοδος προσέγγισης στα τέλη της δεκαετίας του 1980, με πρωτοβουλίες του τότε πρωθυπουργού και μετέπειτα προέδρου Turgut Özal και του τότε Έλληνα πρωθυπουργού Παπανδρέου στο πλαίσιο της διαδικασίας του Νταβός, όπου είχε τεθεί η λογική οικονομικής συνεργασίας παράλληλα με την πολιτική διαχείριση των διαφορών.
Ο Sezer προτείνει τη δημιουργία Κοινών Ζωνών Ανάπτυξης (Joint Development Zones), στις οποίες οι εμπλεκόμενες πλευρές θα μπορούσαν να προχωρούν σε συνεκμετάλλευση πόρων, χωρίς να παραιτούνται από τις νομικές τους θέσεις ως προς κυριαρχικά δικαιώματα.
Κατά τον ίδιο, ένα τέτοιο σχήμα θα μπορούσε να περιλαμβάνει κρατικές εταιρείες ενέργειας της Τουρκίας και της Ελλάδας, καθώς και τη συμμετοχή διεθνούς ενεργειακού ομίλου, ώστε να διασφαλίζεται η χρηματοδότηση και η λειτουργική ουδετερότητα.
Το άρθρο επεκτείνει την πρόταση και στην Ανατολική Μεσόγειο, κάνοντας λόγο για ευρύτερο σχήμα συνεργασίας που θα μπορούσε να περιλαμβάνει και την Κύπρο, ενδεχομένως υπό ευρωπαϊκή ή διεθνή ομπρέλα.
Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, η οικονομική διασύνδεση μέσω της ενέργειας θα μπορούσε να μειώσει την ένταση και να δημιουργήσει κίνητρα σταθερότητας, υποστηρίζοντας ότι «η ειρήνη είναι βιώσιμη όταν συνοδεύεται από οικονομικό όφελος».
Το άρθρο καταλήγει με την εκτίμηση ότι, εφόσον υπάρχουν αξιοποιήσιμα κοιτάσματα, η εξόρυξή τους προϋποθέτει σταθερό και προβλέψιμο νομικό περιβάλλον, το οποίο –κατά την άποψή του– θα μπορούσε να διαμορφωθεί μέσω μοντέλων συνεκμετάλλευσης.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών