Σύμφωνα με άρθρο στο Project Syndicate του Adair Turner, προέδρου του Institute for New Economic Thinking
Στο τέλος του 2015, το δημόσιο χρέος στην Ελλάδα ήταν στο 176% του ΑΕΠ, ενώ το δημόσιο χρέος της Ιαπωνίας ήταν στο 248%.
Καμία από αυτές τις κυβερνήσεις δεν θα αποπληρώσει ποτέ αυτά που χρωστάει.
Οι διαγραφές και η νομισματοποίηση είναι αναπόφευκτες, βάζοντας τις δύο χώρες σε ένα είδος παγκόσμιας πρωτοπορίας, εκτιμά ο Adair Turner, πρόεδρος του Institute for New Economic Thinking σε άρθρο του στο Project Syndicate.
Με το συνολικό δημόσιο και ιδιωτικό χρέος σε όλο τον κόσμο στο 215% του παγκόσμιου ΑΕΠ να αυξάνεται, τα εργαλεία τα οποία η Ελλάδα και η Ιαπωνία πρόκειται να εφαρμόσουν μπορεί να ανοίξουν το δρόμο και για άλλες χώρες.
Από το 2010, οι επίσημες συζητήσεις του ελληνικού χρέους έχουν κινηθεί σπασμωδικά και εκτός πραγματικότητας.
Το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας ξεκίνησε εκείνη τη χρονιά, ενώ υποτίθεται ότι ο λόγος του χρέους θα μειωνόταν χωρίς να υπάρξει διαγραφή χρέους.
Μετά από μια τεράστια αναδιάρθρωση του χρέους το 2011, η αναλογία προβλεπόταν να φτάσει στο 124% μέχρι το 2020.
Όμως, σήμερα, το ΔΝΤ πιστεύει ότι η αναλογία του χρέους θα φτάσει το 2020 το 173% και αυτό μόνο εάν οι Ευρωπαίοι πιστωτές της Ελλάδας προσφέρουν σημαντική περαιτέρω ελάφρυνση του χρέους.
Οι προοπτικές για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους έχουν επιδεινωθεί επειδή οι αρχές της ευρωζώνης αρνήθηκαν να δεχτούν σημαντική απομείωση χρέους.
Η άλυτη κρίση χρέους στην Ελλάδα εξακολουθεί να εγκυμονεί κινδύνους χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, όπως άλλωστε και το δημόσιο χρέος της Ιαπωνίας.
Και ενώ οι περισσότεροι Έλληνες οφείλουν σήμερα σε επίσημα όργανα, τα ιαπωνικά κρατικά ομόλογα κατέχονται από ιδιωτικά χαρτοφυλάκια.
Στην περίπτωση της Ιαπωνίας, ωστόσο, νομισματοποίηση του χρέους, δεν αποτελεί ρητή διαγραφή.
Όπως και με την Ελλάδα, οι επίσημες μακροοικονομικές προβλέψεις για την Ιαπωνία κινούνται στη σφαίρα της φαντασίας.
Το 2010, το ΔΝΤ περιέγραψε πώς η Ιαπωνία θα μπορούσε να μειώσει τον καθαρό δανεισμό (με εξαίρεση τα κρατικά ομόλογα που κατέχουν οι οιονεί κυβερνητικές οργανώσεις) σε ένα "βιώσιμο" επίπεδο του 80% του ΑΕΠ μέχρι το 2030.
Αυτό μπορεί να γίνει μόνο εάν υπάρξει δημοσιονομική επίδοση, η οποία είναι μη ρεαλιστική.
Αλλά σχεδόν καμία πρόοδο προς την επίτευξη των στόχων δεν έχει επιτευχθεί από το 2014.
Ως εκ τούτου, η ιαπωνική κυβέρνηση έχει εγκαταλείψει το σχέδιό της για την αύξηση των φόρων το 2017, και το ΔΝΤ έχει παύσει τη δημοσίευση κάθε σεναρίου στο οποίο ο λόγος του χρέους πέφτει σε κάποιο «βιώσιμο» επίπεδο.
www.bankingnews.gr
Καμία από αυτές τις κυβερνήσεις δεν θα αποπληρώσει ποτέ αυτά που χρωστάει.
Οι διαγραφές και η νομισματοποίηση είναι αναπόφευκτες, βάζοντας τις δύο χώρες σε ένα είδος παγκόσμιας πρωτοπορίας, εκτιμά ο Adair Turner, πρόεδρος του Institute for New Economic Thinking σε άρθρο του στο Project Syndicate.
Με το συνολικό δημόσιο και ιδιωτικό χρέος σε όλο τον κόσμο στο 215% του παγκόσμιου ΑΕΠ να αυξάνεται, τα εργαλεία τα οποία η Ελλάδα και η Ιαπωνία πρόκειται να εφαρμόσουν μπορεί να ανοίξουν το δρόμο και για άλλες χώρες.
Από το 2010, οι επίσημες συζητήσεις του ελληνικού χρέους έχουν κινηθεί σπασμωδικά και εκτός πραγματικότητας.
Το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας ξεκίνησε εκείνη τη χρονιά, ενώ υποτίθεται ότι ο λόγος του χρέους θα μειωνόταν χωρίς να υπάρξει διαγραφή χρέους.
Μετά από μια τεράστια αναδιάρθρωση του χρέους το 2011, η αναλογία προβλεπόταν να φτάσει στο 124% μέχρι το 2020.
Όμως, σήμερα, το ΔΝΤ πιστεύει ότι η αναλογία του χρέους θα φτάσει το 2020 το 173% και αυτό μόνο εάν οι Ευρωπαίοι πιστωτές της Ελλάδας προσφέρουν σημαντική περαιτέρω ελάφρυνση του χρέους.
Οι προοπτικές για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους έχουν επιδεινωθεί επειδή οι αρχές της ευρωζώνης αρνήθηκαν να δεχτούν σημαντική απομείωση χρέους.
Η άλυτη κρίση χρέους στην Ελλάδα εξακολουθεί να εγκυμονεί κινδύνους χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, όπως άλλωστε και το δημόσιο χρέος της Ιαπωνίας.
Και ενώ οι περισσότεροι Έλληνες οφείλουν σήμερα σε επίσημα όργανα, τα ιαπωνικά κρατικά ομόλογα κατέχονται από ιδιωτικά χαρτοφυλάκια.
Στην περίπτωση της Ιαπωνίας, ωστόσο, νομισματοποίηση του χρέους, δεν αποτελεί ρητή διαγραφή.
Όπως και με την Ελλάδα, οι επίσημες μακροοικονομικές προβλέψεις για την Ιαπωνία κινούνται στη σφαίρα της φαντασίας.
Το 2010, το ΔΝΤ περιέγραψε πώς η Ιαπωνία θα μπορούσε να μειώσει τον καθαρό δανεισμό (με εξαίρεση τα κρατικά ομόλογα που κατέχουν οι οιονεί κυβερνητικές οργανώσεις) σε ένα "βιώσιμο" επίπεδο του 80% του ΑΕΠ μέχρι το 2030.
Αυτό μπορεί να γίνει μόνο εάν υπάρξει δημοσιονομική επίδοση, η οποία είναι μη ρεαλιστική.
Αλλά σχεδόν καμία πρόοδο προς την επίτευξη των στόχων δεν έχει επιτευχθεί από το 2014.
Ως εκ τούτου, η ιαπωνική κυβέρνηση έχει εγκαταλείψει το σχέδιό της για την αύξηση των φόρων το 2017, και το ΔΝΤ έχει παύσει τη δημοσίευση κάθε σεναρίου στο οποίο ο λόγος του χρέους πέφτει σε κάποιο «βιώσιμο» επίπεδο.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών