Mises institute: Βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη με κρατικά κεφάλαια δεν μπορεί να υπάρξει

Mises institute: Βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη με κρατικά κεφάλαια δεν μπορεί να υπάρξει
Δεν μπορεί με κεντρικό οικονομικό σχεδιασμό και επιδοτήσεις και μέτρα αναδιανομής να επιτευχθεί βιώσιμη ανάκαμψη.
Τι πρέπει να κάνει η Ευρώπη για να υπάρξει βιώσιμη ανάπτυξη;
Το ερώτημα αυτό είναι καίριο καθώς μετά την ύφεση ιστορικών διαστάσεων που έχει προκληθεί στην Ευρώπη το επόμενο ουσιώδες ερώτημα είναι πως θα υπάρξει ανάκαμψη.  
Το αυστριακό think tank Mises Institute αναλύει τι πρέπει να κάνει η Γερμανία, η ισχυρότερη οικονομία της ευρωζώνης και προφανώς ότι ισχύει για την Γερμανία, ισχύει και για τις υπόλοιπες χώρες.
Το Mises institute αναφέρει στις 29 Ιουνίου 2020, το γερμανικό κοινοβούλιο αντέδρασε όπως κάνουν συνήθως τα κοινοβούλια όταν υπάρχει πρόβλημα, δηλαδή, επιτρέποντας στην κυβέρνηση να δαπανήσει περισσότερα κρατικά κεφάλαια για να αποτρέψει την ύφεση.
Προκειμένου να ανταποκριθεί στις οικονομικές δυσκολίες που οφείλονται στην επιδημία του κορωνοιού και στους περιορισμούς της κυβέρνησης, πέρασε ένα τυπικό κεϋνσιανό πακέτο τόνωσης προκειμένου να ενισχύσει τη συνολική ζήτηση.
Ο βασικός στόχος του πακέτου οικονομικών κινήτρων είναι να οδηγήσει τη γερμανική οικονομία προς μια «πορεία βιώσιμης ανάπτυξης… που θα εξασφαλίσει θέσεις εργασίας και ευημερία». Ερμηνεύεται ο όρος «βιώσιμη ανάπτυξη» μιας οικονομία της αγοράς.
Είναι επομένως μια ανάπτυξη που δεν βασίζεται σε φορολογικές επιδοτήσεις και ταυτόχρονα αυξάνει το δημόσιο χρέος και που θα καταρρεύσει η ανάπτυξη χωρίς αυτές τις επιδοτήσεις.
Η κρατική χρηματοδότηση και οι κρατικές δαπάνες που συντηρούν μια οικονομία δεν μπορεί να περιγραφεί ως βιώσιμη ανάπτυξη.
Η επιδημία του κορωνοιού και οι πολιτικές αντιδράσεις στην επιδημία έχουν οδηγήσει σε παγκόσμιο σοκ προσφοράς και ζήτησης.
Από την πλευρά της προσφοράς, η παραγωγή έπρεπε να διακοπεί λόγω ασθένειας, καραντίνας και διακοπής των αλυσίδων εφοδιασμού.
Επιπλέον, υπάρχουν προβλήματα υπερχρεωμένων εταιρειών με ανεπαρκή ρευστότητα.
Δεδομένου ότι πολλές εταιρείες δεν μπορούσαν και δεν μπορούν να παράγουν πλέον, η παγκόσμια παραγωγή είχε καταρρεύσει και σταδιακά επανεκκινείται.

Από την άλλη πλευρά, υπήρξαν δραστικές αλλαγές από την πλευρά της ζήτησης.
Πρώτα απ 'όλα, η λιγότερη παραγωγή σημαίνει φυσικά λιγότερη ζήτηση (ο νόμος του Say).
Ένας εργαζόμενος του οποίου οι ώρες εργασίας έχουν μειωθεί παράγει λιγότερα, κερδίζει λιγότερα και συνεπώς απαιτεί επίσης λιγότερα.
Επιπλέον, η σύνθεση της «συνολικής ζήτησης» έχει αλλάξει. Υπάρχει λιγότερη ζήτηση για τουρισμό, μεταφορές και δραστηριότητες αναψυχής που συνεπάγονται φυσική επαφή με άλλους ανθρώπους.
Αντίθετα, η ζήτηση για ψηφιακές δραστηριότητες αναψυχής και υπηρεσίες και προϊόντα που αυξάνουν την ασφάλεια της υγείας (π.χ. μάσκες) έχει αυξηθεί.
 Μερικές από αυτές τις αλλαγές στη ζήτηση θα μας συνοδεύσουν μακροπρόθεσμα.
Για παράδειγμα, μια μακροπρόθεσμη μείωση των αεροπορικών ταξιδιών και η αύξηση της ψηφιακής μάθησης και της εργασίας από το σπίτι θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε διαρθρωτικές αλλαγές στη ζήτηση.
Η ζήτηση θα αλλάξει επίσης μακροπρόθεσμα, επειδή υπήρξε τεράστια ανακατανομή λόγω της κρίσης του κορωνοιού και των περιορισμών που επιβλήθηκαν.
Ενώ, για παράδειγμα, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν υποστεί οικονομικές απώλειες, οι επιχειρηματίες και οι εργαζόμενοι στην ελεύθερη οικονομία έχουν χάσει τεράστια ποσά.
Ως αποτέλεσμα του σοκ προσφοράς και ζήτησης, οι μηχανισμοί παραγωγής πρέπει να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες. Απαιτείται αναδιάρθρωση της δομής παραγωγής.
Ορισμένες επιχειρήσεις και τομείς πρέπει να συρρικνωθούν.
Άλλοι πρέπει να αναπτυχθούν.
Ορισμένες εταιρείες πρέπει να ανακεφαλαιοποιηθούν, ειδικά εκείνες που έχουν κερδοφόρο επιχειρηματικό μοντέλο, αλλά αναγκάστηκαν να παγώσουν τις δραστηριότητες τους.
Ορισμένες εταιρείες πρέπει να εξαφανιστούν εντελώς.
Σε μια οικονομία της αγοράς, οι καταναλωτές αποφασίζουν ποιες εταιρείες και τομείς πρέπει να επιβιώσουν.
Θα ήταν τεκμήριο γνώσης για το κράτος να αποφασίσει κεντρικά ποιοι τομείς και εταιρείες θα πρέπει να λάβουν νέο κεφάλαιο και ποιοι όχι.
Η απαραίτητη αναδιάρθρωση σημαίνει ανακατανομή πόρων.
Η αναδιάρθρωση είναι απαραίτητη για την επιθυμητή επιστροφή σε μια αειφόρο ανάπτυξη.
Η ανακατανομή των μηχανισμών παραγωγής εξαρτάται, αφενός, από τους οικονομικούς θεσμούς, που μπορούν να διευκολύνουν ή να εμποδίσουν την ανάκαμψη, και από την άλλη, από την κυβερνητική παρέμβαση, η οποία διατρέχει πάντα τον κίνδυνο να βάλει την οικονομία σε μια μη βιώσιμη πορεία και να δημιουργεί εξαρτήσεις.

Τι πρέπει να γίνει για να επιταχυνθεί η ανάκαμψη;

Πρώτον, όλοι οι κανόνες που εμποδίζουν την παραγωγή πρέπει να τερματιστούν.
Πρέπει όλοι οι περιορισμοί που επιβλήθηκαν λόγω του κορωνοιού να αποσυρθούν.
Επιπλέον, υπάρχουν πολλοί κανονισμοί που καθιστούν την την αγορά εργασίας, την πιο σημαντική αγορά, άκαμπτη.
Στον τομέα της ενέργειας, στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης και στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας, υπάρχουν πολλοί κανονισμοί - μερικοί από αυτούς αρκετά νέοι - που εμποδίζουν σοβαρά την παραγωγή π.χ. στη Γερμανία.
Η οικονομική ελευθερία, χρησιμοποιεί μηχανισμούς προσαρμογής βάσει της αγοράς, μειώνει τις αρνητικές επιπτώσεις των διαταραχών της προσφοράς και της ζήτησης και διευκολύνει την ταχεία οικονομική ανάκαμψη.
Αυτή η θεωρητική εικόνα μπορεί επίσης να απεικονιστεί εμπειρικά. Η οικονομική ελευθερία επιτάχυνε την επιστροφή σε μια πορεία ανάπτυξης στην περίπτωση της ισπανικής γρίπης του 1918: χώρες με μεγαλύτερο βαθμό οικονομικής ελευθερίας υπέφεραν λιγότερο από τις συνέπειες της πανδημίας μακροπρόθεσμα.
Αυτό το εύρημα είναι σύμφωνο με άλλες μελέτες που δείχνουν ότι η οικονομική ελευθερία προκαλεί λιγότερη ύφεση και επιτυγχάνει ταχύτερη ανάκαμψη.

Δεύτερον, υπάρχει το πρόβλημα της ανακεφαλαιοποίησης.
Χωρίς αυτό, ορισμένες εταιρείες θα εξαφανιστούν επειδή τα κεφάλαιά τους έχουν εξαντληθεί ή επειδή η ζήτηση έχει μετατοπιστεί.
 Για να επανενεργοποιηθεί η βιώσιμη ανάπτυξη, απαιτείται λοιπόν ιδιωτική επένδυση για την ανακεφαλαιοποίηση εταιρειών με μακροπρόθεσμα κερδοφόρα επιχειρηματικά μοντέλα ή για τη δημιουργία νέων εταιρειών στους πιο υποσχόμενους τομείς λόγω της μετατόπισης της ζήτησης.
Με άλλα λόγια, απαιτείται η ανακεφαλαιοποίηση κερδοφόρων εταιρειών και η δημιουργία νέων εταιρειών.
Πρέπει να πληρούνται δύο προϋποθέσεις για να υλοποιηθούν αυτές οι επενδύσεις.
Πρώτον, πρέπει να ανακαλυφθούν νέες ευκαιρίες κέρδους από ανταγωνιστικές επιχειρήσεις.
Δεύτερον, είναι απαραίτητο να αυξηθούν οι ιδιωτικές αποταμιεύσεις (ισοδυναμεί με μείωση της κατανάλωσης) χωρίς να απορροφηθεί από το κράτος μέσω αυξημένου δημόσιου χρέους.

Και οι δύο προϋποθέσεις πρέπει να πληρούνται.
Εάν οι ιδιωτικές αποταμιεύσεις αυξάνονται αλλά δεν υπάρχουν νέες ευκαιρίες κέρδους, τότε οι επενδύσεις ρέουν σε μη παραγωγικά περιουσιακά στοιχεία, όπως κρατικά ομόλογα.
Αν, από την άλλη πλευρά, ανακαλυφθούν νέες ευκαιρίες κέρδους, αλλά δεν υπάρχουν αποτσαμιεύσεις, τότε αυτές δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν.

Υπάρχει κίνδυνος οι φόροι και το δημόσιο χρέος να απορροφήσουν τις ιδιωτικές αποταμιεύσεις.
Επομένως, για να επιτευχθεί μια αειφόρος ανάπτυξη, θα πρέπει να μειωθούν οι φόροι επί του κεφαλαίου και των κερδών.
Ωστόσο, το γερμανικό σχέδιο τόνωσης δεν πρόκειται να μειώσει αυτούς τους φόρους, αλλά μάλλον θα μειώσει προσωρινά τον φόρο προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ), γεγονός που προκαλέσει  αυξημένη κατανάλωση, δηλαδή λιγότερη αποταμίευση.
Οι μειώσεις στους φόρους υπεραξίας, τους φόρους κληρονομιάς και τους εταιρικούς φόρους εισοδήματος ή τα προγράμματα μεταφοράς ζημιών ενθαρρύνουν την εξοικονόμηση και τη συσσώρευση κεφαλαίου.
Αυτά τα μέτρα θα αυξήσουν επίσης την ελκυστικότητα της Γερμανίας και θα μπορούσαν να προσελκύσουν επενδύσεις από το εξωτερικό.
Για να επιτευχθεί μια αειφόρος ανάπτυξη, ο ιδιωτικός τομέας θα πρέπει επίσης να υποστηριχθεί με την μείωση του δημόσιου ελλείμματος και των κρατικών δαπανών.
Οι χαμηλότερες κρατικές δαπάνες καθιστούν διαθέσιμους πόρους στον ιδιωτικό τομέα.
Δυστυχώς, οι κρατικές δαπάνες αυξάνονται και θα συνεχίσουν να αυξάνονται.
Το κράτος ξοδεύει περισσότερα τα οποία είχε ήδη αφαιρέσει από τον ιδιωτικό τομέα, το κράτος δεν δημιουργεί νέους πόρους.
Δεν είναι ο Άγιος Βασίλης.
Υπάρχουν διάφοροι τρόποι με τους οποίους η κυβέρνηση μπορεί να πάρει τον έλεγχο αυτών των πόρων.
Μπορεί να τους πάρει, πρώτον, μέσω αυξήσεων φόρων, κάτι που δεν συμβαίνει με αυτό το πρόγραμμα τόνωσης.
Το πρόγραμμα τόνωσης χρηματοδοτείται μέσω δημοσιονομικών ελλειμμάτων.
Ο αυξημένος κρατικός δανεισμός μπορεί να χρηματοδοτηθεί με δύο τρόπους.
Πρώτον, μπορεί να χρηματοδοτηθεί από πραγματικές ιδιωτικές αποταμιεύσεις, οδηγώντας σε συσσώρευση ιδιωτικών επενδύσεων που είναι τόσο σημαντικές.
Όταν η προσφορά χρήματος αυξάνεται, το κράτος αυξάνει τις τιμές μέσω της ζήτησης.
Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, η απορρύθμιση για την προώθηση της προσαρμογής της οικονομίας και η αναδιάρθρωση της δομής παραγωγής δεν περιλαμβάνονται στο πακέτο τόνωσης. Δεν προβλέπονται επίσης περικοπές φόρου που ενθαρρύνουν τις ιδιωτικές αποταμιεύσεις.
Αντίθετα, περιλαμβάνεται μια προσωρινή μείωση του ΦΠΑ, η οποία τείνει να ενθαρρύνει την πρόσθετη ή προγενέστερη κατανάλωση παρά την πρόσθετη ιδιωτική εξοικονόμηση.
Το δημόσιο χρέος και οι κρατικές δαπάνες δεν θα μειωθούν, ενώ οι δαπάνες αυξάνονται κατά σχεδόν 43%.
Σχεδόν το ήμισυ των κρατικών δαπανών χρηματοδοτείται με την έκδοση νέου χρέους.
Η φερεγγυότητα της Γερμανίας κινδυνεύει επίσης ιδίως από την απειλούμενη κοινωνικοποίηση του δημόσιου χρέους σε ευρωπαϊκό επίπεδο μέσω των ήδη υφιστάμενων καναλιών.
Τα περισσότερα από τα μέτρα στο πακέτο τόνωσης επιδοτούν απλώς ορισμένες ομάδες συμφερόντων.
Δημιουργούν αναδιανομή μεταξύ του πληθυσμού, αλλά δεν εξυπηρετούν την επίτευξη μιας βιώσιμης ανάπτυξης.
Οι επιδοτήσεις περιλαμβάνουν κρατική χρηματοδότηση για την αγορά ηλεκτρικών αυτοκινήτων, ένα επίδομα για τα παιδιά 300 ευρώ, επιδοτήσεις για πολιτιστικά ιδρύματα, ομοσπονδιακές πολιτείες και δήμους, την προώθηση της παιδικής μέριμνας, τη δημόσια σιδηροδρομική εταιρεία, την προώθηση ορισμένων περιοχών και την πράσινη ενέργεια, κ.α..
Όλα αυτά είναι καθαρά μέτρα αναδιανομής.
Παίρνουν πόρους από ορισμένους συμμετέχοντες στην αγορά και τους δίνουν σε άλλους.
Αυτή η αναδιανομή αποδυναμώνει τη Γερμανία μακροπρόθεσμα, διότι προωθεί μη κερδοφόρες επιχειρήσεις, αυξάνοντας έτσι το κόστος των κερδοφόρων γερμανικών εταιρειών και εμποδίζοντας την ίδρυση νέων εταιρειών.
Συμπέρασμα
Το πακέτο δημοσιονομικών κινήτρων δεν εκπληρώνει τον επίσημο σκοπό του.
Στην πραγματικότητα, είναι επιζήμιο.
Οι κρατικές δαπάνες δεν θα μειωθούν.
Δεν θα υπάρξουν περικοπές φόρων ή μέτρα που επιτρέπουν περισσότερη ιδιωτική αποταμίευση.
Δεν μπορεί με κεντρικό οικονομικό σχεδιασμό  και επιδοτήσεις και μέτρα αναδιανομής να επιτευχθεί βιώσιμη ανάκαμψη.

www.bankingnews.gr

bankingnews.gr

BREAKING NEWS